Dystrofia wątrobowo-mózgowa (choroba Konovalova-Wilsona)

Dystrofia wątrobowo-mózgowa (HCD) jest dziedziczną chorobą charakteryzującą się uszkodzeniem układu nerwowego i wątroby. Choroba jest dziedziczna (13 chromosomów).

Podstawą jest naruszenie metabolizmu miedzi w ciele. Zwykle główna masa miedzi po wchłonięciu w jelicie jest wydalana z żółcią lub przez cerulloplazminę przez nerki i tylko niewielka część jest transportowana do narządów i tkanek.

W przypadku HCD obserwuje się zmniejszenie wydalania miedzi z żółcią. W przypadku tej choroby występuje spadek stężenia cerulloplazminy we krwi, spadek zawartości surowicy w całkowitej miedzi wraz ze wzrostem wydalania miedzi z moczem.
Miedź w toksycznych ilościach gromadzi się w wątrobie, mózgu i rogówce.

Uszkodzenie wątroby występuje jako marskość wątroby. Nerki cierpią. Osadzanie miedzi w rogówce prowadzi do powstania specyficznego pierścienia Kaiser-Fleischera.

HCD występuje z częstotliwością 3: 100 000, częściej dotyka mężczyzn, średni wiek wystąpienia choroby wynosi 11-25 lat. Pierwsze objawy pojawiają się we wczesnym dzieciństwie (ale nie wcześniej niż 4 lata) i są związane z uszkodzeniem wątroby. Często zdarzają się epizody żółtaczki, powiększonej wątroby i śledziony. Powikłania neurologiczne łączą się w drugiej, rzadziej w trzeciej dekadzie życia.

W przypadku wszystkich postaci choroby zaburzenia psychiczne są wyrażane w takim czy innym stopniu. Początkowymi objawami choroby mogą być trudności w wykonywaniu subtelnych ruchów, niewyraźna mowa, zmiany osobowości, umiarkowane opóźnienie w rozwoju umysłowym.

Objawy neurologiczne objawiają się drżeniem rąk i / lub głowy, które obserwuje się w spoczynku i nasila się po niewielkim wysiłku, powolnym ruchu. W fazie rozszerzonej rozwija się zespół sztywno akinetyczny (powolne ruchy ze zwiększonym napięciem mięśni), hiperkineza (niekontrolowane ruchy) typu „skrzydeł bijących”, do których dochodzą drżenie (drżenie), dyzartria (zaburzenia mowy), dysfagia (dysfagia), mioklonia (drżenie mięśni). Bez specjalnego leczenia wzrost objawów neurologicznych prowadzi do powstania ciężkich przykurczów, bezruchu, otępienia rażącego (otępienia).

Przebieg choroby postępuje stopniowo, z okresami remisji i zaostrzeń.
HCD należy podejrzewać w przypadkach, w których objawy pozapiramidowe (drżenie, spowolnienie, niekontrolowane ruchy) rozwijają się w dzieciństwie i okresie dojrzewania, a także w obecności objawów kombinacji patologii neurologicznej, wątroby i psychicznej.

Rozpoznanie potwierdza obecność następujących objawów:
1. Pierścień Kaiser-Fleischera lub jego „fragmenty”, które są widoczne gołym okiem lub są wykrywane poprzez badanie oka za pomocą lampy szczelinowej. W obecności objawów neurologicznych pierścień jest wykrywany w 90-100% przypadków.
2. Zmniejszenie zawartości całkowitej miedzi w surowicy krwi (poniżej 80 mcg na 100 ml).
3. Zmniejszone stężenie cerulloplazminy w osoczu (poniżej 20 mg na 100 ml).
4. Zwiększone wydalanie miedzi z moczem (ponad 100 mikrogramów / dobę). Pierścień Kaiser-Fleischer - szczególna cecha HCD.

Badanie mózgu na CT i MRI jest mało pouczające, podobnie jak objawy HCD, które można zaobserwować we wczesnej debiutanckiej chorobie Parkinsona, pląsawicy Goettingtona, podwójnej atetozie. Wszystkie są chorobami czysto neurologicznymi, na które wpływają niektóre części mózgu. Specjalna terapia choroby Wilsona-Konovalova jest prowadzona przez całe życie. Na początku leczenia we wczesnych stadiach znaczna część pacjentów pozostaje niezdolna do pracy przez długi czas.

Lekiem z wyboru są penicyliny (cuprenyl), które są skuteczne w 90% przypadków. Początkowi leczenia cuprenylem towarzyszy gwałtowny wzrost wydalania miedzi (wydalanie). W takim przypadku można zaobserwować pogorszenie stanu pacjenta..
Poprawa następuje zwykle po kilku tygodniach lub miesiącach, a jeśli do tego czasu wydalanie miedzi nie przekroczy 150 μg / dzień, przechodzą na leczenie podtrzymujące z zastosowaniem cuprenylu. Dzienna dawka leku jest przyjmowana w 2-4 dawkach między posiłkami lub przed posiłkami, ponieważ w przeciwnym razie jest słabo wchłaniany.

Penicylamina ma poważne skutki uboczne, a także powoduje niedobór pirydoksyny. W przypadku nietolerancji penicylaminy można zastosować siarczan cynku. O wyjątkowości HCD w wielu innych chorobach zwyrodnieniowych układu nerwowego decyduje możliwość skutecznego (!) Leczenia przy względnej dostępności procedur diagnostycznych.
Nawiasem mówiąc, chorobę Wilsona - Konowalowa opisuje Iwan Efremow w swojej książce „Ostrze brzytwy” w bardzo kolorowy i dość prawdziwy sposób..

Choroba Wilsona

Choroba Wilsona jest chorobą dziedziczną, jej przyczyną jest naruszenie akumulacji i transportu miedzi w organizmie, co powoduje przewlekłe zatrucie. We krwi zmniejsza się stężenie białka transportującego miedź, cerruloplazminę. Pełna nazwa choroby brzmi jak choroba Wilsona-Konowalowa, dystrofia wątrobowo-mózgowa, zwyrodnienie wątrobowo-soczewkowe, choroba Westfalii-Wilsona-Konowalowa.

Patologia wywołuje wiele chorób dziedzicznych narządów wewnętrznych i ośrodkowego układu nerwowego, zwłaszcza wątroby i diencefalonu. Ta choroba jest przenoszona w sposób autosomalny recesywny. Gen patologiczny ATP7B (zlokalizowany na chromosomie 13) mutuje, co powoduje zaburzenia.

W przypadku, gdy dana osoba otrzymuje wadliwy gen od obojga rodziców, choroba zaczyna się manifestować i postępować. Osoba z jednym patologicznym zmutowanym genem jest nosicielem choroby, stężenie miedzi odbiega od normy, ale naruszenia są niewielkie.

Rozpoznanie choroby występuje w wieku 10-13 lat. Choroba objawia się mieszaną marskością wątroby lub niewydolnością nerek. Częściej chłopcy są chorzy. Rozpowszechnienie choroby Vilnos rośnie wśród narodowości, których małżeństwa między krewnymi są popularne.

Klasyfikacja choroby Wilsona

Radziecki neuropatolog N.V. Konovalov, który badał patofizjologię, patogenezę, klinikę tej choroby, sklasyfikował chorobę, podkreślając jej pięć postaci:

  1. Brzuszna: gdy dotknięta jest wątroba, która prowadzi do śmierci pacjenta wcześniej niż pojawiają się objawy, jest diagnozowana w dzieciństwie, czas trwania wynosi do pięciu lat.
  2. Sztywno-arytmogiperkinetyczny - szybko postępująca forma obserwowana w dzieciństwie, charakteryzująca się sztywnością mięśni, powolnym ruchem, przykurczami, konwulsyjnym śmiechem i płaczem, opóźnia się rozwój.
  3. Drżenie: obserwowane w wieku dorosłym (20-30 lat), postępuje powoli (około 10 lat), charakteryzuje się drżeniem. Sztywność pojawia się na ostatnim etapie, obserwuje się niedokrwistość, letarg i monotonię mowy, ciężka degradacja psychiczna, charakterystyczne są napady padaczkowe.
  4. Sztywno-sztywna - najczęstsza postać, obserwowana w okresie dojrzewania, rozwija się ciężka sztywność i silne drżenie, objawy nasilają się z podniecenia lub fizycznego napięcia mięśni, któremu towarzyszą zaburzenia połykania i dyzartria, trwające przez około sześć lat.
  5. Pozapiramidowo-korowa - jest rzadka, obciążona niedowładem piramidalnym, napadami padaczkowymi i ciężką demencją z powodu silnego zmiękczenia półkul mózgowych.

Etiologia i patogeneza choroby Wilsona

Nadmiar miedzi prowadzi do ciężkiego zatrucia organizmu - utleniania błon komórkowych, destabilizacji jądrowego DNA. Zidentyfikowano ponad dwieście modyfikacji mutującego genu..

Patogeneza choroby Wilsona-Konovalova jest naruszeniem spożycia miedzi w organizmie i jej wydalania. Zaburzenia procesu normalnego wydalania miedzi z organizmu są związane z brakiem białka typu P. Istnieją również naruszenia składu ceruloplazminy, która jest syntetyzowana w wątrobie i zawiera miedź w swoim składzie. Toksyczność organizmu spowodowana nadmiarem miedzi znajduje odzwierciedlenie głównie w wątrobie, gdzie miedź gromadzi się w szczególnie dużych ilościach, wpływając na narząd.

Kolejne miejsce, w którym gromadzi się miedź, można nazwać ośrodkowym układem nerwowym. Większość cierpi na zwoje podstawy mózgu, wywołując poważne zaburzenia neuropsychiatryczne. Osady miedzi są również widoczne w rogówce oka - tak zwany pierścień Kaiser-Fleischer. Miedź wpływa również na serce i stawy.

Obraz kliniczny choroby Wilsona

Choroba Wilsona-Konovalova dzieli się na dwa etapy:

  1. Utajony (trwa około 6 lat).
  2. Etap objawów klinicznych.

Choroba objawia się w wieku 7-15 lat. Na podstawie objawów choroby rozróżnia się trzy formy:

  1. Z uszkodzeniem wątroby.
  2. Z uszkodzeniem układu nerwowego.
  3. Mieszany.

U dzieci choroba najczęściej objawia się marskością wątroby; zdiagnozowano przypadki rozwoju choroby Wilsona po żółtaczce, anoreksji, gorączce i niewydolności nerek.

Zaburzenia psychiczne u pacjentów obserwuje się w okresie dojrzewania, co oznacza, że ​​wątroba jest już przesycona miedzią i ten pierwiastek śladowy zaczął gromadzić się w ośrodkowym układzie nerwowym. W tym okresie pacjent ma naruszenie wyrazu twarzy, koordynację ruchów, artykulację i aparat mowy.

W niektórych przypadkach manifestują się objawy zaburzenia neurologicznego i psychicznego. Zaburzenia psychiczne są związane z różnorodnymi fobiami, agresywnym zachowaniem, ale z zachowaniem zdolności intelektualnych. Zespoły hematologiczne są nieodłączne u niektórych pacjentów.

Choroba Wilsona wpływa na skórę (obecność plam starczych), kości stają się bardzo kruche (zwiększony uraz), stawy są dotknięte (zapalenie stawów), układ hormonalny.

Diagnoza choroby Wilsona

Rozpoznanie rozpoczyna się od wizualnego badania pacjenta i wyjaśnienia historii choroby w rodzinie:

  • analiza przebarwień skóry (pigmentacja);
  • obecność żółto-brązowego pierścienia wzdłuż krawędzi rogówki oka;
  • badanie dotykowe wątroby wskaże, czy występują zmiany w narządzie w objętościach.

Oto testy laboratoryjne:

  1. Ogólne i biochemiczne badania krwi. Analiza ilości miedzi we krwi (u pacjentów powyżej 1,5 tysiąca miligramów na litr), dawkowanie ceruloplazminy.
  2. Analiza moczu pod kątem stężenia miedzi w nim.
  3. Biopsja wątroby.

Przeprowadzane jest również badanie genetyczne, które daje najdokładniejsze informacje o pacjencie. Następnie lekarz prowadzący dokonuje diagnozy różnicowej.

Diagnostyka różnicowa

Neurolog musi odróżnić chorobę Wilsona od szeregu podobnych chorób, na przykład choroby Parkinsona i jej modyfikacji, marskości wątroby, która ma charakter odmienny od choroby Wilsona, różnych dziedzicznych uszkodzeń wątroby.

Leczenie choroby Wilsona

Leczenie tej choroby ma na celu ograniczenie przepływu miedzi do organizmu pacjenta i zmniejszenie zgromadzonych rezerw.

W tym celu stosuje się różne metody leczenia:

  1. Metoda nielekowa - zmiana stylu życia pacjenta (dieta, odmowa przyjęcia alkoholu i leki hepatotoksyczne). Produkty o wysokim indeksie miedzi (mięso, owoce morza, suszone owoce, grzyby, czekolada, niektóre rodzaje artykułów spożywczych, owoce) są wyłączone z diety.
  2. Farmakoterapia. Zaczyna się od momentu postawienia diagnozy i do końca życia pacjenta. Ciągłość i jakość leczenia farmakologicznego jest kluczem do zwiększenia przeżywalności pacjentów. Cuprenil (chelator miedzi) jest głównym lekiem w leczeniu choroby Wilsona. Wraz ze wzrostem dawki konsumpcji miedź krenylowa jest wydalana z moczem. Istnieją pewne dawki i specyfika przyjmowania leku, który ustala się na podstawie analizy stanu pacjenta i przebiegu jego choroby.
  3. Leczenie chirurgiczne (przezskórna operacja pomostowania śródnerkowego).

Prognozy choroby Wilsona

Rokowanie zależy od terminowego leczenia. Terminowe wykrycie choroby i jej odpowiednie leczenie może doprowadzić do całkowitego ustąpienia objawów. Ale kobiety z tą chorobą rzadko stają się matkami. Opóźnione leczenie lub jego brak zwykle prowadzi do śmierci. Czasami pacjent potrzebuje przeszczepu wątroby.

Zapobieganie chorobom Wilsona

Nie ma dokładnych zaleceń dotyczących zapobiegania chorobie Wilsona. Krewni pacjenta powinni przejść badanie genetyczne i okresowo skonsultować się z neurologiem.

Dystrofia wątrobowo-mózgowa

Dystrofia wątrobowo-mózgowa lub choroba Wilsona-Konovalova (inne nazwy to zwyrodnienie wątrobowo-soczewkowe, choroba Westfalii-Wilsona-Konovalova) jest wrodzoną dziedziczną chorobą przenoszoną w sposób autosomalny recesywny i wiąże się z naruszeniem metabolizmu jonów miedzi. Z reguły choroba objawia się we wczesnym dzieciństwie lub w wieku dojrzewania i charakteryzuje się zatruciem organizmu w wyniku nadmiernego nadmiernego gromadzenia się miedzi z powodu słabej zdolności organizmu do szybkiego wycofania się.
W chorobie Wilsona-Konovalova gen zlokalizowany na 13. chromosomie jest narażony na mutację i nazywa się w regionie genem ATP7B.

Objawy choroby Wilsona-Konovalova

Obraz kliniczny choroby zależy od przebiegu procesu i postaci choroby Wilsona-Konovalova. Istnieją dwie formy przebiegu choroby Wilsona-Konovalova:

  • Piorunująca lub ostra postać choroby, zwykle objawia się u dzieci, a nawet w leczeniu kończy się szybką śmiercią pacjentów.
  • Postać przewlekła rozwija się raczej powoli i zaczyna objawiać się od momentu pierwszych oznak uszkodzenia wątroby, po których występują objawy neurologiczne.

Objawy różnią się również w postaci choroby. Ogólnie można zauważyć objawy uszkodzenia wątroby, nerek i układu nerwowego..

  • Obraz kliniczny uszkodzenia wątroby obejmuje objawy zapalenia wątroby i marskości wątroby, a także rozwój małopłytkowości, powiększenia wątroby, leukopenii i niedokrwistości hemolitycznej.
  • Obraz kliniczny uszkodzenia układu nerwowego obejmuje: różne hiperkinezy, porażenie i / lub zwiększone napięcie mięśniowe, atetozę, amimię, dyzartrię, ślinienie, napady padaczkowe, histerię, stany afektywne, demencję, zaburzenia zachowania i mowy.
  • Obraz kliniczny uszkodzenia nerek obejmuje rozwój kwasicy cewkowej nerek: aminokwasów, moczu, glukozurii, fosfaturii i białkomoczu.

Diagnostyka

Już na podstawie klinicznych objawów choroby dokonuje się wstępnej diagnozy, która jest potwierdzona:

  • Obecność określonych pełnych pierścieni lub półksiężyców Kaiser-Fleischera. które są określane za pomocą specjalnej lampy szczelinowej. W zaawansowanym stanie choroby można je zobaczyć gołym okiem.
  • Badanie krwi na miedź w surowicy. W przypadku choroby stężenie wynosi mniej niż 80 μg / 100 ml.
  • Poziom ceruloplazminy spada poniżej 20 mg / 100 ml. Jest określany w osoczu krwi.
  • Wydalanie miedzi wzrasta wraz z moczem powyżej 100 mcg dziennie.

Leczenie

Leczenie dystrofii wątrobowo-mózgowej jest zawsze złożone.
Pierwsza - dieta nr 5 jest przepisywana z wyjątkiem lub maksymalnego ograniczenia produktów zawierających miedź. Czekolada, suszone owoce, orzechy, wątroba, raki i produkty pełnoziarniste są wyłączone z konsumpcji. Oczywiście alkohol, narkotyki i papierosy są ściśle przeciwwskazane..
Z leków przepisywanych D-penicyloaminy lub unitiol. Najbardziej skuteczny, w 90% wszystkich przypadków, jest cuprenyl z preparatów penicylaminowych. Zwykle dzienna dawka 1,5-2 gramów jest przepisywana doustnie, a pacjent będzie musiał ją przyjmować przez całe życie. W niektórych przypadkach stosowanie penicylaminy prowadzi do prawie całkowitego wyeliminowania objawów choroby. Również dość dobry efekt daje leczenie unitiolem..
Jako ogólną terapię wzmacniającą zalecany jest cykl witaminy B6..
Leczenie patogenetyczne ma na celu stymulowanie wydalania jonów miedzi z organizmu. Do tych celów stosuje się złożone związki tiolowe..

W każdym razie leczenie powinno być przepisywane tylko przez lekarza i powinno być prowadzone pod ścisłym nadzorem lekarza. Ponadto leczenie jest zalecane na całe życie i stałe wizyty kontrolne u specjalisty. Hospitalizacja jest wskazana tylko w okresach zaostrzenia. Resztę czasu pacjenta można leczyć w domu z odpowiednią uwagą i troską. Bardzo ważne jest zapewnienie pacjentowi spokoju psychicznego.

Prognoza

Rokowanie leczenia w dużej mierze zależy od szybkiej diagnozy i celu leczenia. Najlepsze rokowanie, gdy leczenie jest przepisywane przed uszkodzeniem układu nerwowego i wątroby.

Problemem późnego wyznaczenia odpowiedniego leczenia jest trudność w zdiagnozowaniu choroby Wilsona-Konovalova we wczesnym wieku. Faktem jest, że zwykle u osób w wieku poniżej czterdziestu lat objawy choroby zaczynają się od objawów pieczonej zmiany o nieznanej genezie, a czasami towarzyszy jej tylko zwiększone stężenie transaminaz wątrobowych we krwi. To jest przyczyna błędu diagnozy..

Z reguły objawy wątrobowe zaczynają pojawiać się w wieku 8–16 lat, a objawy neurologiczne dopiero w wieku 20 lat. Dlatego zaleca się, aby wszyscy pediatrzy przeprowadzili dodatkowe badania dla dzieci z dowolnym uszkodzeniem wątroby.

Zwykle od momentu rozpoczęcia leczenia choroby stan pacjenta poprawia się po około sześciu miesiącach. Ponadto objawy zaburzenia OUN z reguły prawie całkowicie znikają.

Kobiety z chorobą Wilsona-Konovalova i zaawansowaną marskością wątroby są zwykle niepłodne.

Pacjenci z piorunującym przebiegiem dystrofii wątrobowo-mózgowej wymagają przeszczepu wątroby. Ponadto przeżycie wynosi około 79% wszystkich przypadków po przeszczepie. Śmiertelność pacjentów bez przeszczepu wątroby wynosi 70%. Warto zauważyć, że u kobiet z chorobą Wilsona-Konovalova rozwój piorunującej niewydolności wątroby jest czterokrotnie bardziej prawdopodobny niż u mężczyzn.

Bez leczenia pacjenci umierają w wieku około 30 lat.

Warto również zauważyć, że w ostrej postaci choroby dochodzi do zgonu nawet przy terminowym wyznaczeniu odpowiedniego leczenia.

Choroba Wilsona-Konovalova

Co to jest choroba Wilsona-Konovalova?

Choroba Wilsona-Konovalova (dystrofia wątrobowo-mózgowa, zwyrodnienie wątrobowo-soczewkowe) jest zaburzeniem genetycznym, które nie pozwala ciału na usunięcie nadmiaru miedzi, powodując gromadzenie się miedzi w wątrobie, mózgu, oczach i innych narządach.

Aby zachować zdrowie, organizm potrzebuje niewielkiej ilości miedzi z pożywienia, ale duża ilość miedzi jest szkodliwa. Nieleczona choroba Wilsona może prowadzić do wysokiego poziomu miedzi, co może prowadzić do zagrażających życiu uszkodzeń narządów..

Jak powszechna jest choroba??

Eksperci wciąż badają, jak powszechna jest choroba Wilsona. Starsze badania wykazały, że około 1 na 30 000 osób jest chorych. Badania te przeprowadzono, zanim naukowcy odkryli mutacje w genach, które spowodowały chorobę..

Nowsze badania genów pacjentów sugerują, że choroba może występować częściej. Badanie przeprowadzone w Wielkiej Brytanii wykazało, że około 1 na 7 000 osób ma mutacje genetyczne, które powodują chorobę Wilsona..

Eksperci nie są pewni, dlaczego badania genów sugerują, że choroba występuje częściej niż wcześniej sądzono. Jednym z powodów może być to, że niektórzy chorzy pacjenci nie zostali zdiagnozowani. Innym powodem może być to, że niektórzy pacjenci mają mutacje genów, ale choroba nie rozwija się z jakiegoś powodu..

Przyczyny choroby Wilsona-Konovalova

Jak wiecie, choroba Wilsona jest spowodowana mutacjami w genie zwanym ATP7B. Te mutacje genowe zapobiegają usuwaniu przez organizm nadmiaru miedzi z organizmu. Zwykle wątroba wydziela nadmiar miedzi do żółci. Miedź wraz z innymi toksycznymi substancjami i odpadami jest wydalana z organizmu przez przewód pokarmowy. W przypadku choroby wątroba wydziela odpowiednio mniej miedzi w żółci, w organizmie pozostaje więcej.

Mutacje ATP7B powodujące chorobę są dziedziczone, tj. Przenoszone z rodziców na dziecko. Mutacja jest autosomalna recesywna, co oznacza, że ​​dziecko musi odziedziczyć dwie zmutowane kopie genu ATP7B, po jednym od każdego rodzica, aby zachorować. Ludzie, którzy mają jeden gen ATP7B bez mutacji i jeden gen ATP7B z mutacją zwykle nie cierpią na tę chorobę, ale są nosicielami.

Choroba może być nieodłączną cechą ludzi, jeśli oboje rodzice są nosicielami, którzy sami na nią nie cierpią. Poniższy schemat pokazuje prawdopodobieństwo dziedziczenia choroby od rodziców będących nosicielami.

Mutacje wywołujące chorobę Wilsona są autosomalne recesywne, co oznacza, że ​​dana osoba musi odziedziczyć dwie kopie zmutowanego genu, aby zachorować..

Objawy choroby Wilsona

Objawy choroby Wilsona są różnorodne. Stan występuje przy urodzeniu, ale objawy nie pojawią się, dopóki zbyt dużo miedzi nie zgromadzi się w wątrobie, mózgu lub innych narządach..

Niektórzy pacjenci nie odczuwają objawów dystrofii wątrobowo-mózgowej do czasu diagnozy i leczenia. Jednak jeśli objawy występują, są związane z wątrobą, układem nerwowym i zdrowiem psychicznym, oczami lub innymi narządami.

Objawy ze strony wątroby

Osoby z chorobą Wilsona mogą rozwinąć objawy zapalenia wątroby lub zapalenia wątroby. W niektórych przypadkach objawy te pojawiają się u pacjentów, gdy występuje ostra niewydolność wątroby. Objawy obejmują:

  • uczucie zmęczenia;
  • nudności i wymioty;
  • brak apetytu;
  • ból nad wątrobą w górnej części brzucha;
  • ciemnienie koloru moczu;
  • jasny kolor krzesła;
  • żółtawy odcień twardówki oczu i skóry (żółtaczka)

Niektóre osoby z tą chorobą mają objawy tylko wtedy, gdy rozwiną się przewlekłe choroby wątroby i powikłania spowodowane marskością wątroby. Objawy te mogą obejmować:

  • uczucie zmęczenia lub osłabienia;
  • bezprzyczynowa utrata masy ciała;
  • wzdęcia z powodu gromadzenia się płynu w jamie brzusznej (wodobrzusze);
  • obrzęk nóg, kostek lub stóp;
  • swędząca skóra;
  • żółtaczka.

Objawy układu nerwowego i zdrowia psychicznego

U pacjentów z chorobą mogą wystąpić problemy z układem nerwowym i zdrowiem psychicznym. Problemy te występują częściej u dorosłych, ale czasem pojawiają się u dzieci. Objawy układu nerwowego mogą obejmować:

  • problemy z mową, połykaniem lub koordynacją fizyczną;
  • sztywność mięśni;
  • drżenie lub niekontrolowane ruchy.

Objawy zdrowia psychicznego mogą obejmować:

  • Niepokój
  • zmiany nastroju, osobowości lub zachowania;
  • Depresja
  • psychoza.

Objawy oczne

Wiele osób z chorobą Wilsona ma pierścienie Kaiser-Fleischera, które są zielonkawe, złote lub brązowawe pierścienie wzdłuż krawędzi rogówki. Pierścień pojawia się w wyniku nagromadzenia miedzi w oczach. Tak łatwo ich nie zauważyć, zwykle okulista odkrywa pierścienie podczas specjalnego badania oka zwanego badaniem lampy szczelinowej.

Wśród pacjentów z problemami układu nerwowego w chorobie Wilsona-Konovalova ponad 9 na 10 ma pierścienie Kaiser-Fleischera, a wśród pacjentów z problemami z wątrobą tylko 5-6 na 10 ma pierścienie Kaiser-Fleischera.

Inne objawy i problemy zdrowotne

Dystrofia wątrobowo-mózgowa może wpływać na inne części ciała, powodując objawy lub problemy zdrowotne, w tym:

  • rodzaj niedokrwistości zwany niedokrwistością hemolityczną;
  • problemy z kośćmi i stawami, takie jak zapalenie stawów lub osteoporoza;
  • problemy z sercem, takie jak kardiomiopatia;
  • problemy z nerkami (kwasica kanalików nerkowych i kamica nerkowa).

U pacjentów z dystrofią wątrobowo-mózgową objawy zwykle pojawiają się w wieku od 5 do 40 lat. Jednak u niektórych pacjentów objawy pojawiają się w młodszym lub starszym wieku. Lekarze odkryli pierwsze objawy choroby Wilsona u dzieci w wieku 9 miesięcy i dorosłych powyżej 70 lat.

Diagnostyka

Choroba jest diagnozowana na podstawie wywiadu lekarskiego i rodzinnego, badania fizykalnego, badania wzroku i testów..

Lekarze zwykle używają badania krwi i 24-godzinnej analizy moczu w celu zdiagnozowania choroby Wilsona. Specjaliści wykonują również biopsję wątroby i badania obrazowe..

Historia medyczna i rodzinna.

Twój lekarz zapyta o rodzinę i osobistą historię Wilsona oraz inne warunki, które powodują objawy..

Badanie lekarskie.

Podczas badania lekarz sprawdzi objawy uszkodzenia wątroby, na przykład:

  • zmiany skórne;
  • powiększona śledziona lub wątroba;
  • obrzęk żołądka;
  • obrzęk w dolnej części nóg, stóp lub kostek;
  • żółtawo białe oczy.

Badanie wzroku.

Badanie wzroku przeprowadzone za pomocą lampy szczelinowej. Podczas badania lampą szczelinową lekarz używa specjalnego światła, aby wyszukać pierścienie Kaiser-Fleischera w oczach.

Badania krwi.

W celu wykonania badania krwi pracownik służby zdrowia pobierze próbkę krwi i wyśle ​​ją do laboratorium..

Specjalista może zlecić jedno lub więcej badań krwi, w tym badań, które sprawdzają ilość:

  • ceruloplazmina, białko przenoszące miedź we krwi. Ludzie z chorobą Wilsona często mają niski poziom ceruloplazminy, ale nie zawsze.
  • miedź. U pacjentów z chorobą poziom miedzi we krwi może być poniżej normy. Ostra niewydolność wątroby z powodu choroby Wilsona prowadzi do wzrostu poziomu miedzi we krwi.
  • transaminaza alaninowa (ALT) i transaminaza asparaginianowa (AST). U pacjentów z dystrofią wątrobowo-mózgową mogą występować nieprawidłowe poziomy AlAT i AspAT.
  • krwinek czerwonych w poszukiwaniu oznak niedokrwistości.

Lekarze mogą również zlecić badanie krwi pod kątem mutacji genowych wywołujących chorobę, jeśli inne badania medyczne nie pomogą potwierdzić lub wykluczyć diagnozy choroby..

24-godzinna analiza moczu.

W ciągu 24 godzin pacjent będzie musiał zebrać mocz w domu w specjalnym pojemniku, przekazując go personelowi medycznemu później. Pracownik służby zdrowia wyśle ​​mocz do laboratorium, aby sprawdzić ilość miedzi w moczu. Poziom miedzi w moczu u pacjentów z chorobą Wilsona-Konovalova jest często powyżej normy.

Biopsja wątroby.

Jeśli wyniki badań krwi i moczu nie potwierdzą lub wykluczą diagnozy choroby, lekarz przepisze biopsję wątroby. Podczas biopsji lekarz usunie małe kawałki tkanki z wątroby, a patolog zbada tkankę pod mikroskopem, aby znaleźć cechy określonych chorób wątroby, takich jak choroba Wilsona, i sprawdzić, czy uszkodzenie wątroby i marskość wątroby. Kawałek tkanki wątroby zostanie wysłany do laboratorium, które sprawdzi ilość miedzi w tkance..

Metody badań obrazowych.

W przypadku problemów z układem nerwowym lekarze mogą zlecić testy wizualne w celu wykrycia objawów choroby Wilsona lub innych chorób mózgu..

  • Obrazowanie rezonansu magnetycznego (MRI), które wykorzystuje fale radiowe i magnesy do uzyskania szczegółowych obrazów narządów i tkanek miękkich bez użycia promieni rentgenowskich.
  • Skan tomografii komputerowej (CT), który wykorzystuje połączenie promieni rentgenowskich i technologii komputerowej do tworzenia szczegółowych obrazów.

Leczenie choroby Wilsona-Konovalova

Leczyć chorobę za pomocą:

  • leki usuwające miedź z organizmu, zwane czynnikami chelatującymi;
  • cynk, który zakłóca wchłanianie miedzi przez jelita.

W wielu przypadkach leczenie poprawia lub zapobiega objawom i uszkodzeniom narządów. Lekarze mogą również zalecić zmianę diety, aby uniknąć jedzenia produktów bogatych w miedź..

Osoby z chorobą Wilsona-Konovalova wymagają leczenia przez całe życie. Przerwanie leczenia może prowadzić do ostrej niewydolności wątroby. Pracownicy służby zdrowia będą regularnie przeprowadzać badania krwi i moczu, aby sprawdzić przebieg leczenia..

Środki chelatujące

Penicylamina (Cupramin, Depen) i Trientin (Siprin) to dwa czynniki chelatujące stosowane w leczeniu choroby Wilsona. Leki usuwają miedź z organizmu.

Penicylamina częściej powoduje działania niepożądane niż trientyna. Skutki uboczne penicylaminy mogą obejmować gorączkę, wysypkę, problemy z nerkami lub problemy ze szpikiem kostnym. Penicylamina zmniejsza również aktywność witaminy B6, dlatego lekarze mogą zalecić suplementację witaminy B6 penicylaminą. W niektórych przypadkach, gdy pacjenci z objawami układu nerwowego zaczynają przyjmować środki chelatujące, ich objawy nasilają się.

Na początku leczenia lekarze stopniowo zwiększają dawkę środków chelatujących. Pacjenci przyjmują wyższe dawki środków chelatujących, dopóki nadmiar miedzi nie zostanie usunięty z organizmu. Gdy objawy choroby Wilsona poprawią się, a analizy wykażą, że zawartość miedzi jest na bezpiecznym poziomie, niższe dawki środków chelatujących można przepisać jako leczenie podtrzymujące. Narkotyki w tej grupie są używane sporadycznie przez całe życie..

Środki chelatujące mogą zakłócać gojenie się ran, dlatego w czasie operacji lekarze mogą przepisać niższe dawki leku.

Cynk zapobiega wchłanianiu miedzi przez jelita. Lekarze mogą przepisać cynk jako leczenie podtrzymujące po tym, jak środki chelatujące usuną nadmiar miedzi z organizmu. Ponadto cynk może być przepisywany osobom, u których wykryto chorobę Wilsona-Konovalova, ale bezobjawowo.

Najczęstszym działaniem niepożądanym cynku jest niestrawność..

Zaprzestanie przyjmowania leków na tę chorobę może spowodować szybkie nagromadzenie miedzi i zagrażające życiu konsekwencje. Ważne jest, aby pacjenci przyjmujący octan cynku stosowali wersję tego leku na receptę, ponieważ suplementy diety nie mogą być biorównoważne i mogą być nieskuteczne..

Odżywianie

Podczas leczenia lekarz może zalecić unikanie pokarmów o wysokiej zawartości miedzi, takich jak:

Po obniżeniu poziomu miedzi i rozpoczęciu leczenia podtrzymującego porozmawiaj z lekarzem o tym, czy bezpiecznie jest spożywać umiarkowane ilości tych produktów..

Jeśli woda z kranu pochodzi ze studni lub przepływa przez miedziane rury, sprawdź poziom miedzi w wodzie. Woda przepływająca w rurach miedzianych może zawierać miedź. Może być konieczne użycie filtrów wody do usunięcia miedzi z wody z kranu..

Ze względów bezpieczeństwa porozmawiaj z lekarzem przed użyciem suplementów diety, witamin lub jakichkolwiek dodatkowych lub alternatywnych leków. Niektóre dodatki do żywności mogą zawierać miedź..

Jak kobiety w ciąży są leczone chorobą Wilsona?

Kobiety w ciąży powinny kontynuować leczenie choroby przez cały okres ciąży. Lekarze przepisują niższe dawki leków chelatujących. Ponieważ płód potrzebuje niewielkiej ilości miedzi, niższa dawka może utrzymać miedź na bezpiecznym poziomie bez zbytniego usuwania.

W większości przypadków lekarze zalecają kobietom kontynuowanie przyjmowania pełnej dawki cynku podczas ciąży. Eksperci zalecają, aby kobiety z chorobą Wilsona nie karmiły piersią, jeśli przyjmują leki chelatujące. Penicylamina jest obecna w mleku matki i może być szkodliwa dla dziecka. Dostępnych jest niewiele informacji na temat bezpieczeństwa trydentyny i cynku w mleku matki..

Jak leczy się powikłania choroby??

Jeśli choroba prowadzi do marskości wątroby, lekarze leczą problem i powikłania związane z marskością wątroby za pomocą leków, operacji i innych procedur medycznych..

Jeśli choroba powoduje ostrą niewydolność wątroby lub niewydolność wątroby z powodu marskości wątroby, może być wymagany przeszczep wątroby. Przeszczep wątroby eliminuje chorobę w większości przypadków.

Zapobieganie

Nie można zapobiec chorobie. Jeśli masz krewnego pierwszego stopnia - rodzica, brata, siostrę - z chorobą Wilsona-Konovalova, porozmawiaj ze swoimi lekarzami o zbadaniu Ciebie i innych członków rodziny pod kątem tej choroby. Lekarz może zdiagnozować i rozpocząć leczenie, zanim pojawią się objawy i powikłania..

Wczesna diagnoza i leczenie mogą zmniejszyć lub zapobiec uszkodzeniu narządów..

Prognoza

Rokowanie poprawia się wraz z wyznaczeniem odpowiedniej terapii we wczesnych stadiach choroby. Terapia na późnym etapie nie wpływa znacząco na rozwój i postęp powikłań oraz rokowanie choroby. Śmierć występuje głównie w młodym wieku, zwykle z powodu powikłań marskości wątroby (krwawienie z żylaków przełyku i żołądka, niewydolność wątroby, piorunująca niewydolność komórek wątroby), rzadziej - z powikłań związanych z uszkodzeniem układu nerwowego.

Dystrofia wątrobowo-mózgowa Choroba Wilsona Konovalova

Przesłanie manuskryptu odbywa się online za pośrednictwem poczty elektronicznej
[email protected] lub
[email protected]

Tel.: +7 917 561 9505

E-mail do korespondencji redakcyjnej
[email protected]

Publikowanie, subskrypcje, sprzedaż i reklama, korespondencja e-mail
[email protected]

Tel.: +7 917 561 9505

Choroba koronawirusowa (COVID-19) Pulpit nawigacyjny sytuacji

Ta interaktywna deska rozdzielcza / mapa codziennie dostarcza najnowsze globalne liczby i liczby według krajów przypadków COVID-19.

Organizator techniczny NOGR:
LLC „BLAGO-Media”
400005, Wołgograd, ul. Naumova, dom 12
+7 (8442) 600-410
[email protected]

Międzynarodowe przywództwo
w kilku językach
teraz dostępny w języku rosyjskim

  • Dostosowany do rosyjskich warunków
  • 32 wybitnych autorów rosyjskich pod kierunkiem naukowca A. Martynova oraz profesor nadzwyczajny, kandydat nauk medycznych Kokorina V.A

CHOROBA WILSONA-KONOVALOVA

CHOROBA WILSONA-KONOVALOVA
(dystrofia wątrobowo-mózgowa, zwyrodnienie wątrobowo-soczewkowe)
Zalecenia NOAG dotyczące diagnozy, leczenia i obserwacji.

Choroba Wilsona-Konovalova (zwyrodnienie wątrobowo-stawowe, dystrofia wątrobowo-mózgowa).
Kod ICD 10: E 83,0 (zaburzenie metabolizmu miedzi)
Choroba Wilsona-Konovalova (BVK) jest przewlekłą postępującą, genetycznie uwarunkowaną chorobą z autosomalnym recesywnym rodzajem dziedziczenia, opartym na zaburzeniu metabolizmu miedzi z nadmiernym gromadzeniem się jej narządów trzewnych i ośrodkowego układu nerwowego.

Epidemiologia

Częstość występowania choroby przez różnych autorów jest również różnie oceniana: 1–5 na 30–300 tys. Ludności. Istnieją dowody, że mężczyźni częściej chorują. Częstotliwość jest wyższa w regionach, w których małżeństwa są ściśle powiązane (Iran, Jemen, Jordania, Japonia, Indie, południowe regiony Włoch) oraz wśród Żydów pochodzenia wschodnioeuropejskiego. Istnieją dowody na zgodność choroby Wilsona-Konovalova u identycznych bliźniaków. Według różnych źródeł heterozygotyczni nosiciele genów stanowią 1 na 22–90 osób.
Częstość występowania IOO w Rosji nie jest określona, ​​ponieważ w niektórych przypadkach choroba płynie pod przykrywką innych stanów patologicznych.
Etiologia i patogeneza.
Zgodnie ze współczesnymi pomysłami rozwój HCD jest spowodowany mutacją ATPazy miedzi typu P kontrolowanej przez gen ATP7B, która jest związana z wydalaniem Cu z żółcią lub jej przeniesieniem do ceruloplazminy (CP). U pacjentów z IOO wykrywa się wiele mutacji genu ATP7B. H1069Q [Tanzi i in. 1993] jest wykrywany u 35–45% populacji europejskiej, R778L [Thomas i in. 1995] występuje w Azji i u 57% pacjentów w wieku poniżej 18 lat. Na Sardynii odnotowano rzadką mutację, delecję 15 pz [Loudianos i in. 1999], charakterystyczną tylko dla tego regionu. Mutację w eksonach 8,14, 18 wykryto u 60% alleli pacjentów z IOO w populacji brytyjskiej [Surtis i in. 1999], a u 57% nosicieli alleli chorobowych w populacji chińskiej mutację stwierdzono w eksonach 8 i 12 [Wu i in. 2001].
Zmiany patologiczne są oparte na zaburzeniu metabolizmu miedzi (Cu) i jej patologicznym odkładaniu się w narządach docelowych. Nieprawidłowemu kodowaniu ATPazy typu P wynikającej z mutacji towarzyszy utrata zdolności do utrzymania normalnego bilansu miedzi i gromadzenia się substancji w organizmie. Toksyczność nadmiaru miedzi powoduje poważne zmiany funkcjonalne i strukturalne w narządach trzewnych i mózgu..

Obraz kliniczny BVK: opcje kursu.

1. Postać wątroby występuje najczęściej (50–80% przypadków) i objawia się uszkodzeniem wątroby i rozwojem przewlekłego zapalenia wątroby, prowadzącym do marskości wątroby. W obrazie klinicznym tej postaci choroby często występuje żółtaczka, wodobrzusze, obrzęk, zespół krwotoczny, brak miesiączki. Być może długi bezobjawowy przebieg choroby, często wątrobowa postać BVK, debiutuje piorunującą niewydolnością wątroby.
2. Postać neurologiczna objawia się hiperkinezą, drżeniem kończyn, głową, grymasem, zaburzeniami pisma ręcznego, dyzartrią, padaczką, przykurczami podczas zginania kończyn i sztywnością mięśni. Wśród zaburzeń psychicznych, które rozwijają się w 20% przypadków, najczęściej występują psychozy i depresja, będące w niektórych przypadkach pierwszą manifestacją (debiut) choroby i prowadzącą pacjenta do psychiatry.
3. Postać mieszana charakteryzuje się połączeniem objawów neurologicznych i wątrobowych..
Rzadziej zmiany w nerkach (10% przypadków) w postaci krwiomoczu i glukozurii, niedokrwistość hemolityczna (10-15% przypadków) oraz uszkodzenie układu kostnego w postaci osteoporozy (w 20% przypadków) można zaobserwować na obrazie klinicznym IOO..
Przebieg IOO stale się rozwija, co prowadzi do braku specyficznego leczenia w odpowiednim czasie do niepełnosprawności. Rozwój objawów klinicznych występuje w kilku etapach. Utajony etap w obecności upośledzonego metabolizmu miedzi i stopniowego gromadzenia się substancji w narządach charakteryzuje się brakiem objawów klinicznych. Czas trwania tego etapu wynosi średnio od 5 do 7 lat. W przypadku braku specjalnego leczenia choroba stopniowo przechodzi w etap objawów klinicznych.

Kryteria diagnostyczne dla IOO

  • spadek stężenia całkowitej miedzi i ceruloplazminy w surowicy;
  • wzrost stężenia wolnej miedzi w surowicy krwi;
  • zwiększone wydalanie miedzi z codziennym moczem;
  • obecność pierścienia Kaiser - Fleischer w rogówce podczas badania przez okulistę w lampie szczelinowej;
  • zwiększone stężenie miedzi w próbkach z biopsji wątroby;
  • wykrywanie złóż miedzi w strukturach mózgu za pomocą komputera (CT) i / lub rezonansu magnetycznego (MRI) mózgu;
  • identyfikacja określonych mutacji.

Diagnostyka różnicowa

Wątrobową postać BVK należy odróżnić od innych chorób, którym towarzyszą zmiany w próbkach biochemicznych wątroby z powiększeniem wątroby lub normalną wielkością wątroby:
- przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby,
- autoimmunologiczne zapalenie wątroby,
- pierwotne stwardniające zapalenie dróg żółciowych,
- pierwotna marskość żółciowa,
- toksyczne uszkodzenie wątroby,
- Dziedziczna hemochromatoza związana z HFE,
- niedobór alfa-1-antytrypsyny,
- bezalkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby,
- alkoholowa choroba wątroby.

Neurologiczna postać IOO różni się od innych chorób układu nerwowego:
- drżenie samoistne,
- Choroba Parkinsona i zespół parkinsonizmu, parkinsonizm młodzieńczy,
- Huntington Chorea,
- zwyrodnienie dento-rubro-pallido-lewis,
- dziedziczne formy dystonii,
- zatrucie narkotykami,
- nadczynność tarczycy,
- choroby onkologiczne ośrodkowego układu nerwowego,
- dziedziczna ataksja,
- Choroba Nymana-Peak'a typu C..

Grupy osób do badań przesiewowych w celu wykrycia IOO

  • bezpośredni krewni pacjentów z IOO.
  • osoby w wieku od 5 do 35 lat z następującymi objawami lub chorobami:

- przewlekłe rozproszone choroby wątroby o nieokreślonej etiologii (przewlekłe zapalenie wątroby, marskość wątroby, piorunująca niewydolność wątroby)
- nieokreślona choroba neurologiczna i psychiczna
- niedokrwistość hemolityczna niewiadomego pochodzenia
- zapalenie stawów dużych stawów niewiadomego pochodzenia
- nieokreślone zaburzenia endokrynologiczne
- nieokreślone uszkodzenie nerek

Zakres badań do badań przesiewowych w IOO:

  • Ceruloplazmina i miedź w surowicy
  • 24-godzinne wydalanie miedzi z moczem
  • Typowanie genetyczne (wykrywanie mutacji w genie ATP7B)

Wielkość wstępnego badania niezbędnego do diagnozy IOO:
1. Historia medyczna
2. Badanie fizykalne
3. Badania laboratoryjne:

  • Rozszerzone kliniczne badanie krwi i analiza moczu
  • B / x badanie krwi (całkowita bilirubina i frakcje, ALT, AST, ALP, GGTP, kreatynina, mocznik, glukoza, cholesterol)
  • Koagulogram
  • Ceruloplazmina i miedź (frakcja bezpośrednia) w surowicy krwi
  • 24-godzinne wydalanie miedzi z moczem
  • Typowanie genetyczne (wykrywanie mutacji w genie ATP7B)
  • Badanie krwi na obecność markerów wirusowego zapalenia wątroby (HbsAg, anty-HCV)
  • Badanie instrumentalne:
      • USG jamy brzusznej
  • Esophagogastroduodenoscopy
  • USG dopplerowskie (USG dopplerowskie)
  • Rentgen klatki piersiowej
  • Fibrosanning wątroby (fibroelastometria)
  • Biopsja wątroby (z oznaczeniem zawartości miedzi w tkance wątroby)
  • MRI mózgu
  • Konsultacje:
  • Badanie wzroku za pomocą lampy szczelinowej (wykrycie pierścienia Kaiser-Fleischer)
  • Konsultacja neurologa
  • Konsultacja ginekologa


Leczenie
1. Dieta: wykluczenie z diety żywności zawierającej dużą ilość miedzi (płatki owsiane i jej produkty, proso, otręby, żyto, brzoskwinie, ryby morskie, ślimaki, grzyby, orzechy, miód, czekolada, alkohol)
2. Terapia patogenetyczna:
D-penicylamina - tworzy rozpuszczalne w wodzie kompleksy z jonami miedzi i usuwa je z moczem, ma działanie immunosupresyjne i hamujące syntezę kolagenu.
D-penicylamina jest przepisywana w dawce 20 mg / kg / dzień, zaczynając od 250 mg / dzień (codziennie lub co drugi dzień, w ciągu 30 minut przed posiłkiem lub 2 godziny po posiłku) przez 1-2 tygodnie z dalszym stopniowym zwiększaniem dawki o 250 mg tydzień. Dawkę uważa się za skuteczną, jeśli dzienne wydalanie miedzi z moczem przekracza 2 mg / l. W przyszłości adekwatność dawki zależy od poziomu wolnej miedzi w surowicy (nie mniej niż 10 μg / ml).
Przeciwwskazania do leczenia D-penicylaminą: nadwrażliwość na penicylinę, ciąża, leukopenia, małopłytkowość, ciężka niewydolność nerek, astma oskrzelowa.
Skutki uboczne: złośliwa agranulocytoza, przemijająca małopłytkowość i leukopenia (częściej w pierwszych 6 tygodniach leczenia). Przy długotrwałym stosowaniu możliwy jest efekt nefrotoksyczny (białkomocz, krwiomocz), w rzadkich przypadkach zespół toczniopodobny.
Monitorowanie skuteczności i tolerancji leczenia:

  • ogólne kliniczne badanie krwi w pierwszym miesiącu - 2 razy w tygodniu, a następnie - 1 raz w miesiącu,
  • analiza moczu - 1 raz na 3 miesiące,
  • biochemiczne badanie krwi (bilirubina, ALT, AST, fosfataza alkaliczna, hydrochlorotiazyd, kreatynina, mocznik, białko całkowite) 1 raz w ciągu 3 miesięcy.

Preparaty cynkowe - ogranicz spożycie miedzi do organizmu poprzez konkurencyjne blokowanie receptorów na błonie śluzowej jelita cienkiego w celu wiązania się z białkami. Przy dłuższym leczeniu mają mniejszą toksyczność, co zmniejsza ryzyko wystąpienia działań niepożądanych podczas leczenia D-penicylaminą. Cynk i jego pochodne stosuje się w standardowej dawce 50 mg doustnie 3 razy dziennie w ramach terapii skojarzonej (w celu zmniejszenia dawki D-penicylaminy w celu zmniejszenia działań niepożądanych), a także w monoterapii u pacjentów z niskim objawem i bezobjawowych oraz w przypadku nietolerancji na D-penicylaminę.
3. W przypadku objawów neurologicznych wskazana jest obserwacja i leczenie przez neurologa
4. W przypadku stale postępującego przebiegu przewlekłej choroby wątroby, szybko postępującej i piorunującej niewydolności komórek wątroby wskazana jest konsultacja z transplantologiem w celu rozwiązania problemu umieszczenia przeszczepu wątroby na liście oczekujących. Przeżycie po leczeniu chirurgicznym 79–87% w pierwszym roku.

Ocena skuteczności leczenia przeprowadzana jest po 3 i 6 miesiącach od rozpoczęcia terapii i obejmuje:
1. Badanie fizykalne
2. Testy laboratoryjne:

  • Rozszerzone kliniczne badanie krwi i analiza moczu
  • B / x badanie krwi (całkowita bilirubina i frakcje, ALT, AST, ALP, GGTP, kreatynina, mocznik, glukoza, cholesterol)
  • Koagulogram
  • Ceruloplazmina i miedź (frakcja bezpośrednia) w surowicy krwi
  • 24-godzinne wydalanie miedzi z moczem
  • Badanie instrumentalne:
      • USG jamy brzusznej
  • Esophagogastroduodenoscopy
  • USG dopplerowskie (USG dopplerowskie)
  • Fibrosanning wątroby (fibroelastometria), jeśli to konieczne
  • Konsultacje:
  • Badanie wzroku za pomocą lampy szczelinowej (wykrycie pierścienia Kaiser-Fleischer)
  • Konsultacja neurologa
  • Konsultacja ginekologa
  • Konsultacja gastroenterologa-hepatologa

Obserwację kliniczną przeprowadza terapeuta (lekarz ogólny): 1 raz w roku
I. Obowiązkowe badania laboratoryjne:

  • Rozszerzone kliniczne badanie krwi
  • Badanie krwi na obecność markerów wirusowego zapalenia wątroby (HbsAg, anty-HCV)
  • Badanie krwi (bilirubina, ALT, AST, fosfataza alkaliczna, hydrochlorotiazyd, kreatynina, mocznik, glukoza, cholesterol)
  • Koagulogram
  • Ogólna analiza moczu
  • Badanie krwi utajonej w kale
  • Badanie poziomu miedzi (frakcja bezpośrednia) i ceruloplazminy w surowicy
  • Codzienne wydalanie miedzi z moczem

II. Badania instrumentalne:

  • USG jamy brzusznej
  • USG Dopplera - zgodnie ze wskazaniami
  • Esophagogastroduodenoscopy - zgodnie ze wskazaniami
  • Ultradźwiękowa przejściowa elastometria wątroby - jak wskazano
  • Test łączności numerycznej (TSC) dla encefalopatii.

Konsultacje specjalistów w zakresie wskazań: gastroenterolog-hepatolog, neurolog, okulista, chirurg, ginekolog, endokrynolog, nefrolog, psychiatra, transplantolog.

Wyniki i prognozy BVK.

Rokowanie poprawia się wraz z wyznaczeniem odpowiedniej terapii we wczesnych stadiach choroby. Terapia na późnym etapie nie wpływa znacząco na rozwój i postęp powikłań, a także na rokowanie choroby. Śmierć występuje głównie w młodym wieku, zwykle z powodu powikłań marskości wątroby (krwawienie z żylaków przełyku i żołądka, niewydolność wątroby, piorunująca niewydolność komórek wątroby), rzadziej z powikłań związanych z uszkodzeniem ośrodkowego układu nerwowego.

Choroba Wilsona-Konovalova

Z natury zmian morfologicznych patologia nazywa się, zdaniem autorów, dystrofią wątrobowo-mózgową - chorobą Wilsona-Konovalova. Inna nazwa - zwyrodnienie wątrobowo-soczewkowe - wyjaśnia i uzupełnia charakter choroby..

Współczesne badania pozwoliły zaklasyfikować tę chorobę jako wrodzone zaburzenie metaboliczne związków miedzi z dziedziczeniem. Region odpowiedzialnego za to mutującego genu został ujawniony. Niewątpliwe połączenie z marskością wątroby. Wczesne wykrycie jest charakterystyczne dla choroby Wilsona-Konovalova: objawy pojawiają się u dzieci w wieku szkolnym i młodszych.

Studiuj historię

Od końca XIX wieku lekarze zwracali uwagę i opisywali niejasną chorobę, której towarzyszyły mimowolne ruchy kończyn, mięśni mięśni ciała, sztywność, zaburzenia mowy, trudności w połykaniu jedzenia, rzadziej - zaburzenia psychiczne ze zmniejszoną inteligencją, rozwój demencji. Przypominał stwardnienie rozsiane, dlatego nazwano go „pseudosklerozą”.

Angielski neuropatolog S. Wilson w 1912 roku po raz pierwszy połączył objawy choroby z obowiązkową obecnością zmian marskości wątroby w wątrobie, ujawnił związek z uszkodzeniem jąder soczewkowych mózgu.

Jednocześnie zauważył brak zmian w piramidalnym przewodzie pacjenta (tzw. Grupa jąder i ścieżek nerwowych osoby odpowiedzialnej za ruchy). Znaczący wkład w badania na ten temat wniósł rosyjski akademik N.V. Konowalow.

Co wiadomo na temat rozpowszechnienia?

Statystyki pokazują, że choroba Wilsona-Konovalova jest wykrywana u trzech osób na 100 tysięcy osób. Wskaźnik jest wyższy w krajach, w których możliwe są bliskie małżeństwa. Według niektórych autorów mężczyźni częściej chorują, podczas gdy inni twierdzą, że zarówno mężczyźni, jak i kobiety są równie podatni.

W rodzinach z nosicielami patologicznego genomu zachoruje 25% braci i sióstr. W takim przypadku rodzice mogą być zdrowi klinicznie. Objawy zaczynają pojawiać się średnio od 11 do 25 lat.

Jak choroba jest dziedziczna??

Rodzaj dziedziczenia nieprawidłowego genu dla choroby nazywa się autosomalnym recesywnym. Oznacza to, że tylko dzieci, które otrzymują jednocześnie dwa zmutowane geny (od matki i ojca) mogą zachorować. Rodzice są nosicielami homozygotycznymi.

Jeśli dziecko otrzyma gen od jednego z rodziców, wówczas nie zachoruje, ale stanie się heterozygotycznym nosicielem. Może mieć odchylenia w wymianie miedzi, ale słabo wyrażone. To, jak zdrowe będzie trzecie pokolenie, zależy od spełnienia podobnie zmienionej struktury chromosomowej żony lub męża.

Genem choroby jest ATP7B, który zapewnia syntezę miedzi transportującej białko (cerulloplazmina). Znajduje się na długim ramieniu w chromosomie nr 13, w obszarze o kodzie 13q14-q21.

Różne rodzaje mutacji znaleziono u pacjentów w Chinach i krajach zachodnich. Przyczyny naruszeń pozostają niejasne. U 10% pacjentów nie wykryto żadnych zmian genetycznych. Ustalono, że w manifestacji choroby znaczenie czynników wpływających na wątrobę. Należą do nich przeniesione choroby zakaźne (wirusowe zapalenie wątroby), zatrucie.

Rola miedzi jest normalna w zwyrodnieniu wątrobowo-soczewkowym

Zdrowa osoba otrzymuje codziennie 2 mg miedzi z jedzeniem, z czego tylko 1/3 jest wchłaniana, ale to wystarczy, aby zaspokoić potrzeby organizmu.

Miedź jest niezbędna dla wątroby:

  • do syntezy białek i enzymów, co oznacza wzrost, rozwój fizyczny i umysłowy;
  • tworzenie hemoglobiny, transport żelaza;
  • synteza czerwonych krwinek i białych krwinek;
  • zapewnienie elastyczności ścian naczyń krwionośnych dzięki udziałowi w syntezie kolagenu;
  • stymulacja aktywności hormonalnej przysadki i insuliny;
  • produkcja komórek odporności;
  • tworzenie się przeciwutleniaczy, zapobieganie przedwczesnemu starzeniu się.

Gdy ich jelito cienkie dostanie się do krwioobiegu, cząsteczki miedzi są dostarczane do komórek wątroby przez żyłę wrotną. Tutaj część wiąże się z białkiem ceruloplazmą i wraca do krwioobiegu, inna (dodatkowa) - przechodzi do żółci i jest usuwana z organizmu. Jedna cząsteczka cerulloplazminy zawiera 8 atomów miedzi.

W patogenezie choroby Wilsona-Konovalova obie funkcje są upośledzone. Ceruloplasmin jest zniszczony. Krew pacjenta przelewa się znaczną ilością niezwiązanej miedzi. Odkłada się w różnych narządach: w wątrobie, mózgu, nerkach, rogówce, przechodzi do moczu.

W wątrobowych hepatocytach, w odpowiedzi na wprowadzenie miedzi, powstaje stan zapalny, przechodząc w guzkową marskość wątroby. W tkance nerkowej dotyczy to kanalików proksymalnych. Uszkodzenie mózgu wyraża się w zmianach w zwojach podstawy mózgu, jądrach móżdżku i istocie czarnej.

W tkankach oka miedź osadza się wokół rogówki i tworzy widoczny pierścień Kaiser-Fleischer. Dominujące osadzanie się miedzi w jednym z narządów zależy od wieku. Dla dzieci typowe uszkodzenie wątroby. Po 20 latach poważne uszkodzenia są zlokalizowane w mózgu.

Jakie zmiany w mózgu powodują objawy choroby?

Dystrofia wątrobowo-mózgowa w tkance mózgowej powoduje zmiękczenie kilku formacji jądrowych (soczewkowej, ogoniastej, zębatej, guzowatej), móżdżku i głębokich warstw warstwy korowej. Tworzą się w nich małe torbiele..

Charakterystyczne zmiany toksyczne wyróżniają:

  • naczyniowa - atonia małych naczyń przyczynia się do zastoinowych zjawisk krwi, obrzęku otaczającej tkanki, śmierci komórek, krwotoku z uwolnieniem hemosyderyny;
  • komórkowe - makrogleje neuronów ulegają dystrofii, z czasem może powstać glej Alzheimera, komórki umierają.

Stwierdzono, że zaburzenia komórkowe występują częściej w późnym początku choroby i powolnym przebiegu. W wątrobie proces zanikowy prowadzi do śmierci hepatocytów, całych płatków z tworzeniem się martwiczych węzłów. Pomiędzy nimi pozostają ogniska regeneracji, normalne komórki.

Jak manifestuje się choroba??

Dystrofia wątrobowo-mózgowa charakteryzuje się początkiem w dzieciństwie lub do 25 lat, przewlekły przebieg z postępem objawów klinicznych nabiera dalszego rozwoju. Często przed pojawieniem się objawów neurologicznych choroby Wilsona-Konovalova, zaburzeń wątroby, jelit.

Pacjenci odczuwają tępy ból w podbrzuszu po prawej stronie, żółtaczkę, biegunkę lub zaparcia. Rzadziej rozwija się zespół wątrobowy. Wśród znaków neurologicznych:

  • hiperkineza (mimowolne ruchy rąk i nóg, drżenie), podobnie jak wybryki;
  • skurcze mięśni (sztywność) i skurcze;
  • paraliż;
  • napady padaczkowe;
  • zaburzenia mowy;
  • ślinotok;
  • zaburzenia psychiczne.

Wśród innych objawów choroby, wskazujących na uszkodzenie narządów wewnętrznych:

  • Pierścień Kaiser-Fleischera - zielonkawe złoża miedzi na obwodzie rogówki, pojawiają się na późnym etapie choroby;
  • plamy starcze na skórze twarzy i tułowia o żółtawo-brązowym kolorze;
  • oznaki zaburzeń krwotocznych - częste krwawienia z nosa, krwawiące dziąsła, marmurkowy odcień skóry, sinice warg, palce;
  • ból stawu
  • zwiększona kruchość kości, złamania z powodu osteoporozy;
  • obfity pot.

Objawy zaburzeń patologicznych w wątrobie wykrywa się w 1/3 przypadków, częściej można je znaleźć w badaniach krwi w celu zwiększenia poziomu transaminaz, bilirubiny, spadku liczby płytek krwi i leukocytów, niedokrwistości hemolitycznej. Wątroba jest znacznie powiększona.

Przebieg i formy choroby

Ze względu na przebieg choroby rozróżnia się formy ostre i przewlekłe. Ostre - typowe dla wczesnego dzieciństwa, charakteryzuje się błyskawicznym rozwojem, szybką śmiercią nawet podczas leczenia. Postać przewlekła - postępuje powoli ze stopniowym nasileniem objawów neurologicznych.

W zależności od dominującego uszkodzenia narządu zwykle rozróżnia się pięć odmian choroby. Sztywno-sztywny - występuje najczęściej, zaczyna się w okresie dojrzewania, postępuje powoli z remisjami i zaostrzeniami.

Stan pogarsza się nagle, temperatura ciała nieznacznie wzrasta, w rękach połączenie sztywności mięśni i rytmicznego drżenia drgawkowego określa się na 2-8 ruchów na sekundę. Manifestacje rosną wraz z napięciem mięśni, niepokojem, a w spokojnym stanie, we śnie znikają.

Dreszcze - występują od 20 lat, charakteryzują się powolnym przebiegiem. W klinice choroby przeważa drżenie rąk. Sztywność mięśni pojawia się wiele lat później. Charakterystyczna jest utrata wyrazu twarzy, powolna mowa bez emocji, czasem obniżenie napięcia mięśniowego. Ludzka psychika cierpi znacznie, możliwe są wybuchy agresji, napady padaczkowe. Oczekiwana długość życia pacjentów do 15 lat i więcej.

Brzuszny - najcięższy wariant przebiegu choroby Wilsona-Konovalova u dzieci. Uszkodzenie wątroby z ciężką niewydolnością prowadzi do przedwczesnej śmierci. Objawy neurologiczne nie mają czasu się rozwijać. Czas trwania choroby nie przekracza 5 lat, dziecko może umrzeć za kilka miesięcy.

Sztywno-arytmogiperkinetyczny - inna nazwa - wczesna forma. Zaczyna się w dzieciństwie, charakteryzując się szybko postępującym przebiegiem. Klinika objawia się znaczną sztywnością mięśni z uporczywymi przykurczami, spowolnieniem i trudnościami w poruszaniu się, zaburzeniami mowy i połykania, częstymi ruchami choreoattoidoidalnymi. Inteligencja spada umiarkowanie. Choroba trwa od dwóch do trzech lat, aż do śmierci dziecka.

Pozapiramidowo-korowa - rzadka postać przebiegu choroby. Niedowład i porażenie, ciężkie napady padaczki, rozwój całkowitej demencji są dodawane do charakterystycznych objawów. W korze półkul mózgowych powstają rozległe ogniska zmiękczania. Średni czas trwania wynosi 6–8 lat. Nieuchronna śmierć.

Najwcześniejsza śmiertelność u dzieci z postacią brzucha. W połowie przypadków choroby obserwuje się masywną martwicę wątroby, zaburzenia hemolityczne, krwawienie z przewodu pokarmowego (konsekwencje nadciśnienia wrotnego). W wyniku zmian neurologicznych pacjenci bez leczenia umierają po 5-15 latach.

Diagnostyka

Rozpoznanie ustala się na podstawie objawów klinicznych, informacji o występowaniu w rodzinach rodziców, wnioskach z badań genetycznych. W specjalistycznych oddziałach neurologicznych sprawdź:

  • ilość miedzi w surowicy;
  • stężenie cerulloplazminy (oba wskaźniki z chorobą są zmniejszone);
  • wydalanie miedzi z moczem (rośnie);
  • badanie optyka za pomocą lampy szczelinowej pozwala zidentyfikować pierścienie Kaiser-Fleischera, czasem zamiast kompletnego pierścienia znajdują się „fragmenty”.

Ważne są testy biochemiczne wątroby, wzrost transaminaz, fosfatazy alkalicznej, bilirubiny, test tymolowy, zmiana frakcji białkowych, wykrywanie obniżonych parametrów krzepnięcia.

W przypadku ogólnego badania krwi, zmniejszenia liczby czerwonych krwinek i płytek krwi, leukopenia jest typowa. Zmiany kanalików nerkowych objawiają się przez wykrycie w moczu glukozy, soli kwasu fosforowego, moczanów, białka.

Tomografia komputerowa i rezonans magnetyczny czaszki ujawniają zmiany w mózgu przed pojawieniem się charakterystycznych objawów neurologicznych: powiększenia (rozszerzenia) komór, zaburzeń ogniskowych w wzgórzu, skorupie i bladej kuli. W trudnych przypadkach wykonuje się biopsję wątroby, określa się zawartość miedzi w hepatocytach.

Do badań genetycznych choroby Wilsona-Konovalova stosuje się bardzo dokładne markery DNA. Diagnostyka różnicowa bierze pod uwagę, że ceruloplazmina zmniejsza się wraz z zapaleniem wątroby, głodem.

Możliwości leczenia

Biorąc pod uwagę oczekiwaną długość życia pacjentów z obecnym poziomem leków, można znacznie zwiększyć, stosując wczesne leczenie choroby Wilsona-Konovalova i używając wszelkich możliwych środków.

Odżywianie pacjenta powinno odbywać się zgodnie z tabelą dietetyczną nr 5a (w przypadku chorób wątroby). Wszystkie pikantne potrawy smażone i tłuste są wykluczone. Jednocześnie, aby ograniczyć podaż miedzi z żywnością, jest surowo zabronione: produkty i produkty naturalne zawierające czekoladę, orzechy, kawę, mięso wątroby, raki i kalmary, suszone owoce, rośliny strączkowe, zboża pełnoziarniste.

Głównym kierunkiem jest usunięcie nadmiaru miedzi. Głównym lekiem jest D-penicylamina. Lek jest przepisywany w małej dawce zgodnie ze schematem, a następnie wzrasta. Konieczne jest uwzględnienie dożywotniego przyjmowania leku i jego negatywnych właściwości.

Eksperci zwracają uwagę na niską jakość domowej penicylaminy, jej toksyczność. U niektórych pacjentów ze zwyrodnieniem wątrobowo-soczewkowym działaniami niepożądanymi są zapalenie skóry, niedokrwistość.

Innym kierunkiem jest terapia solami cynku (siarczan, tlenek). Zastosowanie kombinacji D-penicylaminy z preparatami cynku pozwala na leczenie niskimi dawkami i pozwala uniknąć negatywnych konsekwencji. Jeśli choroba zostanie zidentyfikowana przed wystąpieniem objawów klinicznych, zalecane są tylko preparaty cynku. Dodatkiem jest użycie Unitiol.

Bez wątpienia pacjentowi przepisano środki hepatoprotekcyjne: witaminy, niezbędne. Aby wspierać przewodzenie włókien nerwowych, potrzebne są witaminy B. Proponowana jest metoda bio-hemoperfuzji krwi z żywymi izolowanymi komórkami wątroby i śledziony. Technika ta nazywa się „wątrobą pomocniczą”.

Odbywa się to w wyspecjalizowanych ośrodkach z nieudaną terapią wspierającą ciało pacjenta przed operacją przeszczepu wątroby. Przeszczep zdrowej wątroby dawcy pomaga rozwiązać wiele problemów związanych z leczeniem.

Sama operacja wymaga przygotowania pacjenta, biorąc pod uwagę ryzyko związane ze zmniejszonym krzepnięciem krwi. Jest to najbardziej radykalna metoda leczenia postaci choroby z dominującym uszkodzeniem wątroby..

Skuteczność leczenia ulega znacznej poprawie dzięki wczesnej diagnozie. Możliwe jest osiągnięcie zmniejszenia objawów. Pacjenci pozostają osobami dostosowanymi społecznie: są w pełni zdolni do samoopieki, nauki, pracy zawodowej, tworzenia rodziny. Obserwuje się młode kobiety z chorobą Wilsona-Konovalova, które przeżyły ciążę i urodziły zdrowe dzieci.

Ponieważ efekt leczenia choroby zależy od wczesnego wykrycia i początku choroby, rodziny z dzieckiem ze zwyrodnieniem wątrobowo-soczewkowym muszą zbadać swoje rodzeństwo przy użyciu nowoczesnych technik molekularnych. Wiedza przyszłych rodziców na temat ich przewozu zapobiegnie urodzeniu chorego dziecka.