Jaki jest zespół genetyczny Gilberta i jak leczyć chorobę?

Zespół Gilberta (żółtaczka rodzinna, hepatoza barwiona) jest łagodną patologią wątroby charakteryzującą się epizodycznym, umiarkowanym wzrostem stężenia bilirubiny we krwi.

Choroba jest bezpośrednio związana z defektem genu przenoszonego przez dziedziczenie. Choroba nie prowadzi do poważnego uszkodzenia wątroby, ale ponieważ opiera się na zaburzonej syntezie enzymu odpowiedzialnego za neutralizację toksycznych substancji, możliwe są powikłania związane z zapaleniem dróg żółciowych i powstawaniem kamieni w pęcherzyku żółciowym.

Zespół Gilberta - co to jest w prostych słowach

Aby zrozumieć istotę patologii, należy zastanowić się nad funkcjami wątroby. U zdrowego człowieka ten narząd dobrze wykonuje podstawowe funkcje filtrujące, tj. Syntetyzuje żółć, która jest niezbędna do rozkładu białek, tłuszczów i węglowodanów, bierze udział w procesach metabolicznych, neutralizuje i usuwa toksyczne substancje z organizmu.

W przypadku zespołu Gilberta wątroba nie jest w stanie w pełni przetworzyć i usunąć toksycznego bilirubiny pigmentu żółciowego z organizmu. Wynika to z niewystarczającej produkcji specyficznego enzymu odpowiedzialnego za jego neutralizację. W rezultacie wolna bilirubina gromadzi się we krwi i zabarwia twardówkę oczu i skóry na żółto, dlatego choroba jest potocznie nazywana przewlekłą żółtaczką.

Zespół Gilberta jest chorobą dziedziczną, defektem genu odpowiedzialnego za prawidłową wymianę bilirubiny pigmentu żółciowego. Przebiegowi choroby towarzyszy okresowe występowanie umiarkowanej żółtaczki, ale jednocześnie testy wątroby i inne parametry biochemiczne krwi pozostają prawidłowe. Choroba odziedziczona jest częściej diagnozowana u mężczyzn i po raz pierwszy pojawia się w okresie dojrzewania i młodości, co wiąże się ze zmianą metabolizmu bilirubiny pod wpływem hormonów płciowych. W takim przypadku objawy choroby występują okresowo przez całe życie. Zespół Gilberta - ICD 10 ma kod K76.8 i odnosi się do określonych chorób wątroby z autosomalnym dominującym rodzajem dziedziczenia.

Powody

Naukowcy zauważają, że zespół Gilberta nie występuje w „pustym” miejscu, do jego rozwoju potrzebny jest impuls, który uruchamia rozwój choroby. Takie czynniki prowokujące obejmują:

  • niezrównoważona dieta z przewagą ciężkich, tłustych potraw;
  • nadużywanie alkoholu;
  • długotrwałe stosowanie niektórych leków (antybiotyki, kofeina, leki z grupy NLPZ);
  • leczenie lekami glikokortykosteroidowymi;
  • przyjmowanie anabolików;
  • przestrzeganie ścisłej diety, post (nawet w celach medycznych);
  • poprzednia operacja;
  • nadmierna aktywność fizyczna;
  • napięcie nerwowe, chroniczny stres, stany depresyjne.

Objawy kliniczne choroby mogą wywołać odwodnienie (odwodnienie) lub choroby zakaźne (grypa, SARS), wirusowe zapalenie wątroby, zaburzenia jelitowe.

Objawy zespołu Gilberta

Ogólny stan pacjentów z zespołem Gilberta jest zwykle zadowalający. Objawy choroby pojawiają się okresowo, pod wpływem czynników prowokujących. Główne objawy choroby to:

  • zespół żółtaczki o różnym stopniu nasilenia;
  • osłabienie, zmęczenie przy minimalnym wysiłku fizycznym;
  • zaburzenia snu - staje się niespokojny, przerywany;
  • tworzenie się pojedynczych lub wielu żółtych płytek (ksantelaza) w powiekach.

Wraz ze wzrostem stężenia bilirubiny we krwi całe ciało może żółknąć lub niektóre obszary skóry w obszarze trójkąta nosowo-wargowego, stóp, dłoni, wgłębień pachowych. Żółknięcie oczu obserwuje się wraz ze spadkiem poziomu bilirubiny. Nasilenie żółtaczki jest również inne - od lekkiego zażółcenia twardówki, do jasnej żółtaczki skóry.

Inne, warunkowe objawy choroby, które nie zawsze się objawiają, obejmują:

  • ciężar w prawym podżebrzu;
  • dyskomfort w jamie brzusznej;
  • nadmierne pocenie;
  • napady bólu głowy, zawrotów głowy;
  • letargiczna apatia, lub wręcz przeciwnie, drażliwość i nerwowość;
  • silne swędzenie skóry;
  • wzdęcia, wzdęcia, odbijanie się, gorycz w ustach;
  • zaburzenia stolca (biegunka lub zaparcia).

Choroba genetyczna ma pewne cechy tego kursu. Tak więc co czwarty pacjent z zespołem Gilberta ma powiększoną wątrobę, podczas gdy narząd wystaje spod łuku kostnego, ale jego struktura jest normalna, nie odczuwa się bólu palpacyjnego. 10% pacjentów ma wzrost śledziony i związane z nią patologie - dysfunkcje układu żółciowego, zapalenie pęcherzyka żółciowego. U 30% pacjentów choroba przebiega prawie bezobjawowo, nie ma dolegliwości, a choroba może pozostać niezauważona przez długi czas.

Jakie jest niebezpieczeństwo zespołu Gilberta?

Żółty kolor skóry i twardówki w zespole Gilberta determinuje nadmiar bilirubiny pigmentu żółciowego. Jest to toksyczna substancja, która powstaje podczas rozkładu hemoglobiny. W zdrowym ciele bilirubina w wątrobie wiąże się z cząsteczką kwasu glukuronowego i w tej formie nie stanowi już zagrożenia dla organizmu.

Przy niewystarczającej produkcji specyficznego enzymu przez wątrobę, który neutralizuje wolną bilirubinę, jej stężenie we krwi wzrasta. Głównym niebezpieczeństwem niesprzężonej bilirubiny jest to, że jest ona dobrze rozpuszczalna w tłuszczach i może wchodzić w interakcje z fosfolipidami w błonach komórkowych, wykazując właściwości neurotoksyczne. Przede wszystkim układ nerwowy i komórki mózgowe cierpią na wpływ toksycznej substancji. Bilirubina wraz z krwią rozprzestrzenia się w organizmie i powoduje dysfunkcje narządów wewnętrznych, co negatywnie wpływa na funkcjonowanie wątroby, dróg żółciowych i układu pokarmowego.

U pacjentów z zespołem Gilberta dochodzi do pogorszenia czynności wątroby i zwiększenia wrażliwości narządu na wpływ czynników hepatotoksycznych (alkohol, antybiotyki). Częste zaostrzenia dolegliwości prowadzą do rozwoju procesów zapalnych w układzie żółciowym, powstawania kamieni w pęcherzyku żółciowym i są przyczyną złego stanu zdrowia, obniżonej wydajności i złej jakości życia pacjenta.

Diagnostyka

Dokonując diagnozy, lekarz musi polegać na wynikach badań laboratoryjnych i instrumentalnych, wziąć pod uwagę główne objawy kliniczne i dane z wywiadu rodzinnego - to znaczy dowiedzieć się, czy bliscy krewni cierpieli na choroby wątroby, żółtaczkę i alkoholizm.

Podczas badania ujawnia się zażółcenie skóry i błon śluzowych, ból w prawym podżebrzu, nieznaczny wzrost wielkości wątroby. Lekarz bierze pod uwagę płeć i wiek pacjenta, wyjaśnia, kiedy pojawiły się pierwsze oznaki choroby, i dowiaduje się, czy występują współistniejące choroby przewlekłe, które powodują żółtaczkę. Po badaniu pacjent musi przejść serię testów.

Ogólne i biochemiczne badanie krwi zespołu Gilberta pomoże określić wzrost poziomu całkowitej bilirubiny z powodu jej wolnej, pośredniej frakcji. Rozwój zespołu Gilberta wskaże wartość do 85 μmol / L. Jednocześnie inne wskaźniki - białko, cholesterol, AST, ALT pozostają w granicach normy..

Analiza moczu - nie ma zmian w równowadze elektrolitów, pojawienie się bilirubiny wskaże na rozwój zapalenia wątroby, a mocz nabierze koloru ciemnego piwa.

Analiza kału dla stercobiliny pozwala nam ustalić obecność tego końcowego produktu konwersji bilirubiny.

Metoda PCR - badanie ma na celu identyfikację wady genetycznej genu odpowiedzialnego za metabolizm bilirubiny.

Test Rimfacin - podanie pacjentowi 900 mg antybiotyku powoduje wzrost poziomu bilirubiny pośredniej we krwi.

Markery dla wirusów zapalenia wątroby typu B, C, D w zespole Gilberta nie są określone.

Konkretne testy pomogą potwierdzić diagnozę:

  • test fenobarbitalowy - podczas przyjmowania fenobarbitalu poziom bilirubiny spada;
  • test z kwasem nikotynowym - przy dożylnym podaniu leku stężenie bilirubiny wzrasta kilka razy w ciągu 2-3 godzin.
  • test na czczo - na tle diety niskokalorycznej obserwuje się wzrost poziomu bilirubiny o 50-100%.
Instrumentalne metody badawcze:
  • USG brzucha;
  • USG wątroby, pęcherzyka żółciowego i przewodów;
  • brzmienie dwunastnicy;
  • badanie miąższu wątroby metodą radioizotopową.

Biopsję wątroby wykonuje się tylko wtedy, gdy istnieje podejrzenie przewlekłego zapalenia wątroby i marskości wątroby.

Analiza genetyczna - jest uważana za najszybszą i najbardziej skuteczną. Zespół homozygotyczny Gilberta można ustalić dzięki diagnostyce DNA za pomocą badania genu UFDGT. Diagnoza zostaje potwierdzona, gdy liczba powtórzeń TA (2 kwasy nukleinowe) w regionie promotora wadliwego genu osiągnie 7 lub przekroczy ten wskaźnik.

Przed rozpoczęciem terapii eksperci zalecają przeprowadzenie analizy genetycznej zespołu Gilberta w celu upewnienia się, że diagnoza jest prawidłowa, ponieważ w leczeniu choroby stosuje się leki hepatotoksyczne. Jeśli lekarz diagnostyczny popełni błąd, wątroba jako pierwsza będzie cierpieć z powodu takiego leczenia..

Leczenie zespołu Gilberta

Lekarz wybiera schemat leczenia, biorąc pod uwagę nasilenie objawów, ogólny stan pacjenta i poziom bilirubiny we krwi.

Jeśli wskaźniki pośredniej frakcji bilirubiny nie przekraczają 60 μmol / L, pacjent ma jedynie łagodną żółknięcie skóry i nie ma żadnych objawów, takich jak zmiana w zachowaniu, nudności, wymioty, senność - nie przepisuje się żadnych leków. Podstawą terapii jest dostosowanie stylu życia, przestrzeganie reżimu pracy i odpoczynku, ograniczenie aktywności fizycznej. Pacjentowi zaleca się zwiększenie spożycia płynów i przestrzeganie diety wykluczającej stosowanie tłustych, pikantnych, smażonych potraw, tłuszczów ogniotrwałych, konserw w puszkach, alkoholu.

Na tym etapie praktykowane są sorbenty (węgiel aktywny, Polysorb, Enterosgel) i metody fototerapii. Nasłonecznienie światłem niebieskim pozwala wolnej bilirubinie przeniknąć do frakcji rozpuszczalnej w wodzie i opuścić ciało.

Wraz ze wzrostem poziomu bilirubiny do 80 μmol / L i wyżej pacjentowi przepisuje się fenobarbital (Barboval, Corvalol) w dawce do 200 mg na pukanie. Czas trwania leczenia wynosi 2-3 tygodnie. Dieta staje się coraz bardziej rygorystyczna. Pacjent powinien całkowicie wykluczyć dietę:

  • konserwy, pikantne, tłuste, ciężkie jedzenie;
  • pieczenie, słodycze, czekolada;
  • mocna herbata i kawa, kakao, każdy rodzaj alkoholu.

W żywieniu nacisk kładziony jest na dietetyczne odmiany mięsa i ryb, zbóż, zup wegetariańskich, świeżych warzyw i owoców, herbatników, słodkich soków, napojów owocowych, napojów owocowych, niskotłuszczowych napojów mlecznych.

Hospitalizacja

Jeśli poziom bilirubiny nadal rośnie, odnotowuje się pogorszenie, pacjent wymaga hospitalizacji. W szpitalu schemat leczenia obejmuje:

  • hepatoprotektory do utrzymania funkcji wątroby;
  • dożylne podawanie roztworów poliionowych;
  • odbiór sorbentów;
  • enzymy poprawiające trawienie;
  • środki przeczyszczające na bazie laktulozy, które przyspieszają eliminację toksyn (Normase, Dufalac).

W ciężkich przypadkach albumina jest podawana dożylnie lub transfuzja krwi. Na tym etapie dieta pacjenta jest ściśle kontrolowana, wszystkie produkty zawierające tłuszcze zwierzęce i białka (mięso, ryby, jajka, twaróg, masło itp.) Są z niego usuwane. Pacjent może jeść świeże owoce i warzywa, jeść wegetariańskie zupy warzywne, płatki zbożowe, herbatniki, niskotłuszczowe produkty mleczne.

W okresach remisji, gdy nie ma ostrych objawów choroby, zalecany jest kurs leczenia podtrzymującego, mającego na celu przywrócenie funkcji układu żółciowego, zapobieganie stagnacji żółci i tworzeniu się kamieni. W tym celu zaleca się przyjmowanie Gepabene, Ursofalk lub wywarów ziół o działaniu żółciopędnym. W tym okresie nie ma ścisłych ograniczeń dietetycznych, ale pacjent powinien unikać picia alkoholu i pokarmów, które mogą wywołać zaostrzenie choroby.

Okresowo, dwa razy w miesiącu zaleca się wykonanie ślepego sondowania (rurki). Procedura jest konieczna do usunięcia zastoju żółci, polega na przyjmowaniu ksylitolu lub sorbitolu na czczo. Następnie połóż się na pół godziny z ciepłą podkładką grzewczą po prawej stronie. Procedurę najlepiej wykonywać w weekend, ponieważ towarzyszy jej luźne stolce i częste wycieczki do toalety.

Służba wojskowa

Wielu młodych ludzi zastanawia się, czy zaciągają się do wojska z zespołem Gilberta? Zgodnie z harmonogramem chorób, który szczegółowo określa wymagania zdrowotne poborowych, pacjentów z żółtaczką genetyczną wzywa się do służby wojskowej. Ta diagnoza nie jest powodem do odroczenia lub wyłączenia.

Jednocześnie dokonuje się rezerwacji, zgodnie z którą młodym mężczyznom należy zapewnić specjalne warunki świadczenia usług. Poborowy z zespołem Gilberta nie powinien głodować, poddawać się ciężkiemu wysiłkowi fizycznemu i jeść tylko zdrowe jedzenie. W praktyce, w warunkach wojskowych, spełnienie tych wymagań jest praktycznie niemożliwe, ponieważ możliwe jest udzielenie wszystkich niezbędnych instrukcji tylko w kwaterze głównej, gdzie uzyskanie przez zwykłego żołnierza jest problematyczne.

Jednocześnie diagnoza zespołu Gilberta służy jako podstawa odmowy przyjęcia na wyższe instytucje wojskowe. Oznacza to, że do profesjonalnej służby w szeregach sił zbrojnych młodzi ludzie są uważani za niezdolnych do pracy, a komisja lekarska nie pozwala im zdawać egzaminów wstępnych.

Środki ludowe

Żółtaczka genetyczna jest jedną z chorób, w których wielu ekspertów z zadowoleniem przyjmuje stosowanie środków ludowej. Oto kilka popularnych przepisów:

Połączona mieszanina

Kompozycję terapeutyczną wytwarza się z równej objętości miodu i oliwy z oliwek (500 ml każda). Do tej mieszaniny dodaje się 75 ml octu jabłkowego. Kompozycję dokładnie miesza się, wlewa do szklanego pojemnika i przechowuje w lodówce. Przed zażyciem wymieszaj drewnianą łyżką i weź 15-20 kropli 20 minut przed posiłkiem. Objawy żółtaczki ustępują już trzeciego dnia leczenia, ale mieszaninę należy przyjmować przez co najmniej tydzień, aby uzyskać pozytywny wynik.

Sok z łopianu

Liście rośliny są zbierane w maju, w okresie kwitnienia, kiedy to zawierają największą ilość składników odżywczych. Świeże łodygi łopianu przepuszcza się przez maszynę do mięsa, wyciska sok z gazy, rozcieńcza na pół wodą i pobiera za 1 łyżeczkę. przed posiłkami przez 10 dni.

Zespół Gilberta

Artykuły ekspertów medycznych

Zespół Gilberta jest chorobą dziedziczną i jest przenoszony w sposób autosomalny dominujący. Syndrom ten nosi imię terapeuty Augustine Gilbert.

W przypadku zespołu Gilberta wiązanie bilirubiny z kwasem glukuronowym w wątrobie zmniejsza się do 30% normy. W żółci wzrasta zawartość bilirubiny głównie monoglukuronidowej oraz, w mniejszym stopniu, diglukuronidu. Boliwijskie małpy wiewiórcze są eksperymentalnym modelem tej choroby..

Kod ICD-10

Przyczyny zespołu Gilberta

Zespół Gilberta opiera się na defekcie genetycznym - obecności w miejscu promotora (A (TA) ^ TAA) genu kodującego 1 * 1 UDFGT, dodatkowego dinukleotydu TA, co prowadzi do utworzenia miejsca (A (TA) ^ TAA). Wada ta jest dziedziczona w sposób autosomalny recesywny, dlatego w celu rozwoju choroby pacjent musi być homozygotyczny pod względem tego allelu. Uważa się, że wydłużenie sekwencji promotora zakłóca wiązanie czynnika transkrypcyjnego IID, co prowadzi do zmniejszenia tworzenia się enzymu UFDGT 1. Jednak sam spadek syntezy enzymów nie wystarcza do rozwoju zespołu Gilberta; konieczne są również inne czynniki, na przykład utajona hemoliza i zaburzony transport bilirubiny wątrobowej. Dlatego w przypadku zespołu Gilberta istnieje również niewielkie naruszenie wydalania bromosulfaleiny (BS) i tolbutamidu (leku, który nie ulega koniugacji).

Patogeneza choroby opiera się na niedoborze hepatocytów enzymu glukuronylotransferazy, sprzęgającym bilirubinę z kwasem glukuronowym. Prowadzi to do zmniejszenia pobierania krwi i koniugacji bilirubiny oraz rozwoju niejednoznacznej hiperbilirubinemii i pojawienia się żółtaczki.

Makroskopowo wątroba z zespołem Gilberta nie ulega zmianie. Badania histologiczne i histochemiczne próbek z biopsji pokazują osadzanie złotobrązowego pigmentu (podobnego do lipofuscyny) w hepatocytach, otyłość, glikogenezę nukleinową, aktywację komórek Kupffera, zwyrodnienie białka hepatocytów, zwłóknienie pól wrotnych. We wczesnych stadiach te objawy choroby mogą się nie pojawiać, ale naturalnie pojawiają się w późniejszych stadiach choroby..

Zespół Gilberta obserwuje się u 1-5% populacji, 10 razy częściej u mężczyzn niż u kobiet. Choroba jest zwykle wykrywana w okresie dojrzewania i młodym wieku (najczęściej w ciągu 11-30 lat). Oczekiwana długość życia w zespole Gilberta nie jest niższa niż u osób zdrowych, dlatego leczenie nie jest wymagane, a pacjent musi być uspokojony. Hiperbilirubinemia utrzymuje się przez całe życie, ale umieralność nie wzrasta.

U wielu pacjentów zespół Gilberta jest po raz pierwszy wykrywany po ostrym wirusowym zapaleniu wątroby (postać choroby po zapaleniu wątroby).

Objawy zespołu Gilberta

Ogólny stan pacjentów jest zwykle zadowalający. Głównymi dolegliwościami są pojawienie się żółtaczki, nieintensywny ból i uczucie ciężkości w prawym podżebrzu, objawy dyspeptyczne (nudności, gorycz w jamie ustnej, zmniejszony apetyt, odbijanie), wzdęcia, często zaburzenia stolca (zaparcia lub biegunka), objawy astenno-wegetatywne (obniżony nastrój, zmęczenie, słaby sen, zawroty głowy). Te dolegliwości, a także pojawienie się żółtaczki, są wywoływane przez stresujące sytuacje (stres emocjonalny, ciężki wysiłek fizyczny), epizody zakażenia nosogardzieli lub dróg żółciowych.

Żółtaczka jest głównym objawem zespołu Gilberta i ma następujące charakterystyczne cechy:

  • jest przerywany (pojawia się okresowo po ekspozycji na czynniki prowokujące - uraz psychiczny, aktywność fizyczną, błędy w diecie, alkohol, narkotyki itp.) lub przewlekły;
  • ciężkość żółtaczki jest różna: u wielu pacjentów objawia się jedynie sklerotyczną żółtaczką, u wielu pacjentów dość wyraźne rozproszone matowo-żółtkowe zabarwienie skóry i widocznych błon śluzowych lub tylko częściowe zabarwienie dłoni, stóp, jam pachowych;
  • w niektórych przypadkach obserwuje się ksantelasm powieki, pigmentację twarzy, rozrzucone plamy pigmentowe na skórze;
  • w niektórych przypadkach żółtaczka może być nieobecna, chociaż poziom bilirubiny we krwi jest podwyższony.

Wzrost wątroby obserwuje się u 25% pacjentów, podczas gdy wątroba wystaje z łuku żeńskiego o 1-4 cm, jego konsystencja jest zwykle, badanie dotykowe jest bezbolesne.

10% pacjentów może mieć powiększoną śledzionę.

Co martwi?

Diagnoza zespołu Gilberta

  1. Pełna morfologia krwi: zwykle bez istotnych zmian. U 1/3 pacjentów możliwy jest wzrost stężenia hemoglobiny powyżej 160 g / l oraz liczba czerwonych krwinek, przy jednoczesnym obserwowaniu zmniejszenia ESR.
  2. Analiza moczu: bez patologii kolor moczu nie ulega zmianie, próbki na bilirubinę i urobilinę są ujemne. U niektórych pacjentów podczas zaostrzenia choroby możliwe jest umiarkowane urobilinuria i lekkie ciemnienie moczu.
  3. Funkcjonalne testy wątroby: zawartość bilirubiny we krwi jest zwiększona z powodu frakcji niesprzężonej (pośredniej). Poziom bilirubiny we krwi zwykle nie przekracza 85-100 μmol / l, nawet w okresach zaostrzenia. W niektórych przypadkach, wraz ze wzrostem zawartości niesprzężonej bilirubiny, następuje nieznaczny wzrost poziomu sprzężonej (bezpośredniej) bilirubiny. Ta postać zespołu Gilberta nazywa się naprzemiennie i jest spowodowana nie tylko spadkiem aktywności glukuronylotransferazy, ale także naruszeniem wydalania bilirubiny.

Zawartość całkowitych białek i frakcji białkowych, aminotransferaz fosfatazy alkalicznej, cholesterolu, mocznika, wskaźników tymolu i próbek sublimowanych jest z reguły normalna. U niektórych pacjentów w okresie zaostrzenia może wystąpić przejściowy wzrost aktywności aminotransferaz, możliwa jest niewielka hipoalbuminemia. Należy jednak zauważyć, że zmiany w funkcjonalnych testach wątroby zwykle obserwuje się przy przedłużającym się przebiegu choroby i rozwoju przewlekłego uporczywego (portalowego) zapalenia wątroby.

  1. Oczekiwana długość życia krwinek czerwonych jest normalna.
  2. Hepografia radioizotopowa przy użyciu różu bengalskiego, oznaczonego 131 I, ujawnia naruszenie funkcji wchłaniania i wydalania wątroby.

Specjalne testy diagnostyczne zespołu Gilberta obejmują test na czczo (wzrost stężenia bilirubiny w surowicy podczas głodu), test fenobarbitalowy (przyjmowanie enzymów wątrobowych indukujących fenobarbital powoduje obniżenie poziomu bilirubiny) oraz test z kwasem nikotynowym (dożylne podawanie kwasu nikotynowego, który zmniejsza oporność osmotyczną czerwonych krwinek, powoduje wzrost poziomu bilirubiny).

Chromatografia cienkowarstwowa ujawnia znacznie wyższy odsetek (w porównaniu do normalnej) niesprzężonej bilirubiny w przewlekłej hemolizy lub przewlekłym zapaleniu wątroby, który ma wartość diagnostyczną. W wyniku biopsji wątroby wykrywany jest spadek zawartości enzymów sprzęgających. Jednak zespół Gilberta zwykle można zdiagnozować bez uciekania się do tych specjalnych metod badawczych..

Przebieg zespołu Gilberta jest zwykle falisty z okresami zaostrzeń i remisji. Podczas zaostrzenia żółtaczka, subiektywne objawy choroby i niesprzężona hiperbilirubinemia pojawiają się lub nasilają. Zespół Gilberta utrzymuje się przez wiele lat, około 5 lat po wystąpieniu choroby, może powstać przewlekłe trwałe (portalowe) zapalenie wątroby. U niektórych pacjentów możliwe jest dołączenie procesu zapalnego do dróg żółciowych.

Kryteria diagnostyczne dla zespołu Gilberta

  1. Przewlekła lub przerywana, łagodna żółtaczka, objawiająca się lub nasilona po streso-emocjonalnych sytuacjach, aktywności fizycznej, spożyciu alkoholu, błędach żywieniowych.
  2. Izolowany lub dominujący wzrost stężenia niezwiązanej (pośredniej) bilirubiny we krwi.
  3. Zwiększony poziom niesprzężonej bilirubiny we krwi krewnych pacjenta.
  4. Normalny okres życia czerwonych krwinek, brak oznak niedokrwistości hemolitycznej (w rozmazie krwi obwodowej nie ma mikrocytów, mikrosferocytów; negatywna reakcja Coombsa - nie ma przeciwciał przeciwko czerwonym krwinkom).
  5. Pozytywne wyniki testu na czczo - ograniczenie całkowitej dziennej wartości kalorycznej do 400 kcal prowadzi do zwiększenia stężenia niesprzężonej bilirubiny w surowicy krwi w ciągu dnia 2 razy lub więcej. W przypadku niedokrwistości hemolitycznej i innych chorób wątroby krótkotrwałe częściowe głodzenie nie prowadzi do wzrostu hiperbilirubinemii.
  6. Normalizacja poziomu bilirubiny we krwi pod wpływem leczenia fenobarbitalem (120-180 mg dziennie przez 2-4 tygodnie), co zwiększa aktywność transferazy glukuronylowej w hepatocytach.
  7. Aktywność transferazy glukuronylowej zmniejszona w próbkach z biopsji wątroby.

Stężenia bilirubiny w surowicy można zmniejszyć za pomocą fenobarbitalu, ale ponieważ żółtaczka zwykle nie jest bardzo wyraźna, tylko nieliczni pacjenci mają efekt kosmetyczny z tego leczenia. Należy ostrzec pacjentów, że może wystąpić żółtaczka po zakażeniach towarzyszących, powtarzających się wymiotach i nieudanym posiłku. W przypadku ubezpieczenia na życie takich pacjentów ważne jest, aby wiedzieć, że stanowią oni normalną grupę ryzyka..

Zespół Gilberta: koncepcja, przyczyny, znaki, jak zidentyfikować, leczenie

Zespół Gilberta to genetycznie uwarunkowana patologia charakteryzująca się zaburzeniem metabolizmu bilirubiny. W wyniku wrodzonego defektu enzymów wątrobowych transport wewnątrzkomórkowy bilirubiny w hepatocytach zostaje zakłócony, a jego ilość w surowicy krwi wzrasta. U pacjentów rozwija się łagodna niesprzężona hiperbilirubinemia, która następnie powoduje pigmentowaną hepatozę wątroby, która wizualnie objawia się epizodami żółtaczki.

Zespół Gilberta jest dziedziczną chorobą przenoszoną z pokolenia na pokolenie na zasadzie autosomalnej recesywnej. U pacjentów stwierdza się uszkodzony gen odpowiedzialny za prawidłową wymianę bilirubiny pigmentowej z żółcią. Chorobę po raz pierwszy opisał gastroenterolog z Francji Gilbert w 1901 roku. Od tego czasu minęło ponad sto lat. W tym okresie pojawiło się wiele nowych pomysłów na temat tej choroby. Przez długi czas uważano to za dość rzadkie. Współcześni naukowcy udowodnili, że syndrom dotyka co dziesiątego mieszkańca naszej planety. Choroba jest powszechna w Afryce, Europie i Azji.

Zwykle choroba objawia się u mężczyzn w wieku 12-20 lat, gdy następuje dojrzewanie. Wynika to z wpływu na metabolizm bilirubiny męskich hormonów płciowych. Hamują proces wykorzystania pigmentu żółciowego, zaburzona jest neutralizacja toksycznych substancji przez wątrobę, bilirubina gromadzi się w organizmie, co ma toksyczny wpływ na centralny układ nerwowy i inne narządy. Kiedy wątroba funkcjonuje normalnie, wolna bilirubina wiąże się, staje się nietoksyczna i opuszcza ciało naturalnie.

Choroba ma przebieg podobny do fali - remisja zostaje zastąpiona zaostrzeniem pod wpływem czynników negatywnych. Przez długi czas pacjenci nie odczuwali pogorszenia stanu zdrowia i czuli się całkiem zadowalająco. Przy nadużywaniu alkoholu lub tłustych potraw przejawiają wszystkie objawy patologii. Czynniki wywołujące zaostrzenie przewlekłego procesu obejmują złe nawyki, stres fizyczny, błędy żywieniowe, niekontrolowane leki, stres, odwodnienie, głód, niewydolność hormonalna.

Objawami patologii są: żółtaczka, ciężkość i ból w prawym podżebrzu, niestrawność, osłabienie, zaburzenia autonomiczne, gorączka niskiego stopnia, powiększenie wątroby i śledziony, ksantelmy powieki. Zespół charakteryzuje się łagodnym przebiegiem i ma korzystne rokowanie. U pacjentów funkcje wątroby są w pełni zachowane, ponieważ nie ma zastąpienia miąższu narządu tkanką włóknistą. Ale to nie jest niebezpieczny stan, może powodować pewne problemy. W zaawansowanych przypadkach drogi żółciowe ulegają zapaleniu, rozwija się choroba kamieni żółciowych. Śmiertelny wynik może wystąpić tylko w przypadku komplikacji, co zdarza się niezwykle rzadko..

Ponieważ zespół Gilberta należy do chorób dziedzicznych, nie jest całkowicie leczony. Ale przy pomocy odpowiednio dobranej terapii farmakologicznej i diety możesz osiągnąć długoterminową remisję. Zespół Gilberta według ICD-10 ma kod - K76.8.

Wideo: krótko o zespole Gilberta

Etiologia i patogeneza

Przyczyną patologii jest mutacja genu zlokalizowanego na drugim chromosomie i odpowiedzialnego za tworzenie enzymu transferazy glukuronozylowej w hepatocytach. Enzym ten zapewnia interakcję wolnej bilirubiny z kwasem glukuronowym i usunięcie powstałego kompleksu z organizmu. U osób urodzonych z tym syndromem w cząsteczce DNA pojawiają się dwie dodatkowe „cegły”. Dodatkowe aminokwasy tymina i adenina powstają w tej części chromosomu, która zapewnia syntezę niezbędnego enzymu. Gdy ilość transferazy glukuronylowej we krwi spada do 80%, przestaje ona w pełni spełniać swoją główną funkcję - przekształcanie wolnej bilirubiny w związaną formę.

Bilirubina jest żółtym pigmentem powstałym w wyniku rozpadu czerwonych krwinek, które żyły 120 dni. Nieskoniugowana substancja rozpuszczalna w tłuszczach dostaje się do wątroby, gdzie pod wpływem transferazy glukuronozylowej jest przekształcana w postać rozpuszczalną w wodzie. Bilirubina w składzie żółci jest zawarta w pęcherzyku żółciowym, a wraz z nią wchodzi do jelita cienkiego i bierze udział w procesie trawienia. Po spełnieniu swoich funkcji pigment naturalnie opuszcza ciało.

Ludzie z zespołem Gilberta mają niedobór transferazy glukuronozylowej. Hepatocyty przestają postrzegać i wydalać wolną bilirubinę. Gromadzi się we krwi, odkłada w tkankach, powodując łagodną hiperbilirubinemię i wywiera działanie toksyczne.

Zespół Gilberta jest wrodzoną genetycznie zdeterminowaną patologią z autosomalnym recesywnym rodzajem dziedziczenia. Klinicznie choroba przejawi się tylko wtedy, gdy wadliwe geny zostaną uzyskane od obojga rodziców. Jeśli w genotypie jest tylko jeden zmieniony gen, zespół nie rozwija się. Takie osoby stają się nosicielami patologii i mogą ją przekazywać kolejnym pokoleniom. Nosiciele zmutowanego genu nie mają objawów. Być może niewielki wzrost stężenia wolnej bilirubiny we krwi żylnej.

Istnieje wiele czynników, które przyczyniają się do rozwoju zespołu i powodują jego kolejne zaostrzenie. Obejmują one:

  • Nadużywanie tłustych potraw i alkoholu,
  • Długotrwałe leczenie niektórymi lekami - antybiotykami, NLPZ, sterydami anabolicznymi,
  • Terapia hormonalna,
  • Głód,
  • Operacje i procedury inwazyjne,
  • Zmeczenie fizyczne,
  • Odwodnienie,
  • Infekcje wirusowe,
  • Zapalenie wątroby,
  • Zaburzenia jelitowe,
  • Stres, wybuchy emocjonalne, depresja,
  • Ogólna hiper- i hipotermia,
  • Nasłonecznienie,
  • Krytyczne dni u kobiet.

Czynniki te nasilają przebieg choroby i wywołują nawroty. Jeśli unikniesz ich wpływu na organizm, możesz żyć z zespołem bez objawów klinicznych.

Kiedy poziom wolnej bilirubiny we krwi nie przekracza 60 μmol / L, przenika ona tylko do komórek obwodowych organizmu, wpływając na mitochondria i zaburzając podstawowe procesy metaboliczne - oddychanie komórek, wytwarzanie energii, utlenianie składników odżywczych.

Gdy stężenie bilirubiny jest większe niż 60 μmol / l, przenika do mózgu i wpływa na ośrodki witalne - oddechowe i naczynioruchowe. Takie procesy nie są charakterystyczne dla tego zespołu. Ich rozwój jest możliwy tylko wtedy, gdy pacjent ma patologię wątroby w tle - zapalenie wątroby lub marskość wątroby.

Znaki i przejawy

Zespół Gilberta zwykle występuje w formie utajonej i nie jest wykrywany, dopóki stężenie bilirubiny we krwi nie osiągnie poziomu krytycznego. Choroba ma przewlekły przebieg, w którym krótkotrwałe zaostrzenia są zastępowane przez przedłużoną remisję. Choroba objawia się objawami zespołów astenowegetatywnych, dyspeptycznych i żółtaczkowych. Ogólny stan pacjentów z zespołem Gilberta najczęściej pozostaje zadowalający.

  1. Żółtaczka jest głównym i często jedynym klinicznym objawem choroby, która pojawia się po aktywacji procesu patologicznego. Ma charakter przerywany i różny stopień nasilenia. U niektórych pacjentów obserwuje się tylko subkleryczność twardówki, au innych - jasne, rozproszone zażółcenie skóry. Żółtaczka pojawia się sporadycznie, zwiększa się pod wpływem czynników negatywnych i znika sama. Zmianom koloru skóry często towarzyszy swędzenie i pojawienie się żółtych blaszek na powiekach - ksantelazm.
  2. Objawami zespołu astenowegetatywnego są: osłabienie, szybkie i bezprzyczynne zmęczenie, bezsenność, bóle mięśni, drżenie rąk, nadmierne pocenie się, ból głowy, zawroty głowy, tachykardia, obojętność i obojętność, a następnie lęk, drażliwość, panika, agresja.
  3. Objawy niestrawności - odmowa jedzenia, odbijanie się, nudności, gorycz w jamie ustnej, wzdęcia, dyskomfort w projekcji wątroby i brzucha, biegunka.

Wymienione objawy kliniczne nie zawsze występują u pacjentów w całości. Objawy zespołu zależą od indywidualnych cech ciała, wieku pacjenta, obecności współistniejących chorób.

U większości pacjentów wątroba się zwiększa. Wystaje spod krawędzi łuku żeńskiego, ale pozostaje bezbolesne. Palpacja zależy od jednorodnej struktury bez żadnych cech. W niektórych przypadkach możliwe jest powiększenie śledziony i naruszenie funkcji głównych struktur strefy wątrobowo-żółciowej. U 30% pacjentów zespół przebiega bezobjawowo i przez długi czas pozostaje niezauważony.

Środki diagnostyczne

Rozpoznanie rozpoczyna się od badania objawów klinicznych i wywiadu rodzinnego. Lekarze dowiadują się:

  • Czy krewni pacjenta mieli choroby wątroby objawiające się żółtaczką;
  • Kiedy pojawiły się pierwsze objawy patologii;
  • Jak często choroba się pogarsza i jak długo trwa ten okres;
  • Co powoduje pojawienie się żółtaczki;
  • Obecność współistniejących chorób przewlekłych.

Podczas badania wzrokowego wykrywany jest żółty odcień skóry i twardówka, badanie dotykowe - powiększenie wątroby, ciężkość w prawym podżebrzu.

Diagnostyka laboratoryjna jest ważna w rozpoznaniu dolegliwości..

  1. Hemogram - retykulocytoza, objawy niedokrwistości.
  2. Badanie krwi na markery biochemiczne wątroby - wzrost stężenia bilirubiny całkowitej.
  3. Medyczna analiza genetyczna krwi jest przeprowadzana przez uruchomienie reakcji łańcuchowej polimerazy, podczas której identyfikowany jest wadliwy gen odpowiedzialny za wystąpienie patologii. Do badań potrzebna jest krew żylna lub nabłonek policzkowy - zeskrobanie z błony śluzowej jamy ustnej.
  4. Przebicie wątroby i badanie histologiczne próbki biopsyjnej - w celu wykluczenia nowotworów złośliwych, marskości wątroby i zapalenia wątroby.

Istnieją specjalne testy, aby postawić prawidłową diagnozę. Gdy antybiotyk „ryfampicyna” lub witamina „kwas nikotynowy” zostanie wprowadzona do organizmu, poziom bilirubiny we krwi gwałtownie wzrasta. U głodujących osób lub ograniczania dziennej zawartości kalorii do 500 kcal stężenie pigmentu żółciowego w ciągu zaledwie kilku dni znacznie wzrasta. Hipnotyczny „fenobarbital” i jego analogi zmniejszają zawartość bilirubiny we krwi.

Lekarz może podejrzewać zespół Gilberta na podstawie następujących kryteriów:

  • Wysokie stężenie całkowitej bilirubiny we krwi,
  • Optymalne markery wątroby - ALT i AST,
  • Normalna albumina, fosfataza alkaliczna i krzepnięcie krwi.

Instrumentalne metody badań stosuje się w diagnostyce różnicowej, gdy konieczne jest wykluczenie innych patologii wątroby - nowotworów, marskości wątroby, zapalenia wątroby, obliczeniowego zapalenia pęcherzyka żółciowego, zapalenia dróg żółciowych. Pacjenci przechodzą USG, CT i MRI wątroby. Metody te potwierdzają obecność hepatozy - choroby charakteryzującej się zaburzeniami metabolicznymi w segmentach wątroby. Nie można ustalić etiologii takich procesów za pomocą tych technik.

Proces leczenia

W większości przypadków leczenie tego zespołu polega na przestrzeganiu zasad zdrowego stylu życia. Pacjenci muszą dobrze się odżywiać, uprawiać sport, w pełni odpoczywać, nie przechładzać się i nie przegrzewać, nie przyjmować niekontrolowanych leków. Remisja może trwać kilka miesięcy, lat lub całe życie.

Podczas zaostrzenia się patologii wskazana jest terapia dietetyczna - stół oszczędzający nr 5, który zabrania tłustych i smażonych potraw, konserw w puszkach, wędlin, ciastek i słodyczy, czekolady, napojów alkoholowych i kofeinowych. Przydatne jest włączenie do diety niskotłuszczowych potraw mięsnych i rybnych, produktów z kwasu mlekowego, wczorajszego chleba, herbatników, napojów owocowych, ziół, warzyw, bezkwasowych jagód i owoców.

Jeśli stężenie bilirubiny we krwi jest mniejsze niż 60 μmol / l, leczenie ogranicza się do fototerapii, podczas której skóra pacjenta jest oświetlona niebieskim światłem, co pomaga przekształcić wolną bilirubinę w rozpuszczalny w wodzie związek i opuścić ciało. Pod wpływem fal o określonej długości pigment rozkłada się w skórze i tkankach powierzchniowych..

Gdy stężenie bilirubiny przekracza 80 μmol / l, konieczna jest ekspozycja na lek. Pacjentom przepisuje się:

  1. Leki zmniejszające stężenie pigmentu we krwi - „fenobarbital”, „Valocordin”, „Corvalol”,
  2. Leki aktywujące enzymy wątrobowe - „Zixorin”, „Flumecinol”, „Synclit”,
  3. Sorbenty - Polyphepam, Enterosgel, Filtrum,
  4. Cholagogue - „Allohol”, „Holosas”,
  5. Leki hepatoprotekcyjne - „Ursofalk”, „Essential Forte”,
  6. Witaminy z grupy B - „Neurobion”, „Neuromultivit”,
  7. Leki hamujące wydzielanie kwasu solnego - „Omez”, „Gastrozol”,
  8. Enzymy trawienne - Creon, Pancreatin, Enzystal,
  9. Leki moczopędne do wydalania bilirubiny z moczem - „Furosemid”, „Veroshpiron”,
  10. Preparaty do leczenia zaburzeń trawiennych i pozbycia się objawów dyspeptycznych - Motinorm, Passasix, Motilium.

Kiedy poziom bilirubiny spada poza skalę, pacjent przestaje jeść i spać w nocy, cierpi na koszmary senne, nudności, ból głowy. W takich przypadkach wskazana jest hospitalizacja z powodu intensywnej terapii. Roztwory krystaliczne i koloidalne - Trisol, Ringer, sól fizjologiczną, podaje się pacjentom dożylnie, przepisuje się potężne nowoczesne hepatoprotektory, a krew przetacza się. Dieta w szpitalu jest bardziej rygorystyczna - bez białka zwierzęcego, świeżych warzyw i owoców. Pacjentom wolno przyjmować płatki zbożowe, zupy na wodzie, pieczone jabłka, banany, niskotłuszczowy kefir, krakersy.

Wszyscy pacjenci powinni przejść leczenie pod nadzorem specjalisty. Aby wiedzieć, jak zmienia się poziom pigmentu we krwi, musisz regularnie wykonywać testy i odwiedzać lekarza, którego zalecenia pomogą zmniejszyć nasilenie objawów i poprawić ogólny stan zdrowia.

Podczas remisji wszyscy pacjenci powinni bez przerwy dbać o swoje zdrowie i uważać na wpływ negatywnych czynników wywołujących drugie zaostrzenie. Eksperci zalecają kontynuowanie przyjmowania leków żółciopędnych, ziół i środków ziołowych. Zapobiegnie to stagnacji żółci i zapobiegnie procesowi tworzenia się kamieni w pęcherzyku żółciowym. Konieczne jest prawidłowe skomponowanie diety, eliminując szkodliwe produkty, które mają negatywny wpływ na przebieg zespołu i samopoczucie pacjentów. Zdrowa dieta podczas remisji powinna być regularna i częsta, bez przejadania się i długiego głodu, w małych porcjach co trzy godziny. Zgodnie z tą zasadą pacjenci powinni przejść przez życie.

Prognozowanie i środki zapobiegawcze

Zespół Gilberta ma korzystne rokowanie dla wyzdrowienia i wątpliwy dla stabilnej wydajności. Pomimo faktu, że choroba ta ma przewlekły przebieg i nie jest całkowicie leczona, nie prowadzi do rażących zaburzeń destrukcyjnych i utrzymujących się nieodwracalnych zaburzeń czynności wątroby. Zespół nie kończy się na niepełnosprawności i śmierci. Z biegiem czasu możliwy jest rozwój zapalenia dróg żółciowych lub obliczeniowego zapalenia pęcherzyka żółciowego, co pogarsza ogólne samopoczucie i zmniejsza zdolność do pracy pacjentów.

Zapobieganie patologii polega na badaniu par planujących ciążę i mających to zaburzenie w poprzednich pokoleniach. Poradnictwo genetyczne pozwala ocenić ryzyko rozwoju zespołu u nienarodzonych dzieci.

Środki zapobiegawcze zapobiegające zaostrzeniu procesu:

  • Optymalizacja pracy i odpoczynku,
  • Odpowiednie odżywianie,
  • Pełny reżim picia,
  • Odpuszczanie w celu zmniejszenia ryzyka infekcji wirusowych,
  • Wykluczenie ciężkiego wysiłku fizycznego,
  • Chroniąc ciało przed stresem, falą emocji, obrażeniami moralnymi.

Zespół Gilberta jest nieuleczalną wrodzoną patologią, która nie stanowi zagrożenia dla życia pacjenta. W przypadku zaostrzenia konieczne jest przyjmowanie leków przepisanych przez lekarza, a podczas remisji przestrzegaj wszystkich zaleceń lekarskich. Jeśli prowadzisz zdrowy tryb życia, nie przepracowujesz się, dobrze się odżywiasz, pozostajesz w dobrej formie fizycznej i jesteś pozytywny, możesz na zawsze zapomnieć o dolegliwościach.

Zespół Gilberta

Co to jest zespół Gilberta?

Zespół Gilberta (prosta rodzinna cholemia, hiperbilirubinemia konstytucyjna, idiopatyczna hiperbilirubinemia niezwiązana, żółtaczka rodzinna niehemolityczna) jest łagodną przewlekłą chorobą wątroby charakteryzującą się

Jeśli bilirubina we krwi nieznacznie wzrośnie, pacjent nie ma żadnych objawów; jednak jeśli poziom bilirubiny we krwi jest wysoki, u pacjenta pojawia się nagłe żółtawe zabarwienie twardówki oczu (zwykle białej części) i skóry, stan znany jako żółtaczka.

Tak więc żółtaczka sama w sobie nie jest chorobą, jest znakiem wskazującym, że coś w ciele już nie funkcjonuje prawidłowo.

Zespół Gilberta jest dziedziczną wrodzoną chorobą i dotyka około 1-5% populacji Rosji; częściej u mężczyzn, zwykle nie wcześniej niż 15-18 lat.

Choroba nie jest poważna i nie wymaga specjalnego leczenia..

Bilirubina

Bilirubina jest żółto-pomarańczowym pigmentem uwalnianym do krwi po zniszczeniu starych lub uszkodzonych czerwonych krwinek (czerwonych krwinek) i niewielkiej części białek surowicy.

Bilirubina dostaje się do krwi związanej z albuminą i dociera do wątroby, gdzie jest przekształcana z niesprzężonej (toksycznej) postaci w sprzężoną (nietoksyczną) postać bilirubiny, a po rozpuszczeniu w wodzie wlewa się ją do dwunastnicy wraz z żółcią wytwarzaną przez pęcherzyk żółciowy.

W jelicie bilirubina jest częściowo wchłaniana ponownie (około 20%) i wraca do wątroby przez żyłę wrotną, a pozostałe 80% jest przekształcane w urobilinogen przez florę bakteryjną jelit i wydalane z kałem oraz w bardzo małych ilościach z moczem.

Przyczyny zespołu Gilberta

Zespół Gilberta to choroba spowodowana obecnością mutacji genetycznej w enzymie o nazwie transferaza glukuronylofosforanu urydyny (UDFGT).

Jest to enzym obecny w wątrobie, w normalnych warunkach, pozwala na przekształcenie bilirubiny z postaci toksycznej (niesprzężonej lub pośredniej) w nietoksyczną (sprzężoną lub bezpośrednią): innymi słowy, enzym ten pozwala bilirubinie związać się z kwasem glukuronowym, co czyni go rozpuszczalnym w wodzie i ułatwia jego przejście. przez przewody żółciowe, aby wejść wraz z żółcią do jelita, gdzie pełni główną funkcję w emulsji tłuszczów jadalnych.

Z powodu mutacji genetycznej w izoformie enzymu UGT1A ilość transferazy glukuronylowej difosforanu urydyny (UDFGT) zmniejsza się, a zatem zmniejsza się zdolność wątroby do sprzęgania bilirubiny i usuwania jej z organizmu: wynika z tego, że zwiększa się toksyczna ilość bilirubiny we krwi.

Zespół Gilberta jest wrodzoną chorobą, ale chociaż jest już obecny przy urodzeniu, stan ten nie objawia się klinicznie, dopóki osoba nie osiągnie dojrzewania. W rzeczywistości u nastolatków po zmianie struktury hormonalnej występuje zwiększona fizjologiczna produkcja bilirubiny.

Przeniesienie tej choroby jest dziedziczne: prawdopodobieństwo zakażenia wzrasta, jeśli oboje rodzice mają zmutowany gen enzymu i przekazują go dziecku. W rzeczywistości potrzebne są dwie zmutowane kopie genu do klinicznej manifestacji choroby (autosomalna recesywna transmisja).

Zauważono również, że 40% pacjentów z chorobą Gilberta ma umiarkowany spadek średniego czasu życia czerwonych krwinek (120 dni u zdrowego pacjenta), komórek zawierających hemoglobinę, z których pochodzi bilirubina; w innych przypadkach stanowią naruszenie transportu bilirubiny do wątroby.

Dlatego prawdopodobne jest, że zespół Gilberta jest chorobą wieloczynnikową, tj. ma kombinację kilku przyczyn, które nie są jeszcze w pełni znane i przyczyniają się do klinicznego rozwoju choroby.

Objawy zespołu Gilberta

Pacjenci często nie wiedzą, że cierpią na tę chorobę, ponieważ u jednej trzeciej pacjentów choroba Gilberta nie powoduje żadnych objawów; dlatego wykrycie patologii w tych przypadkach jest całkowicie losowe, po pobraniu próbki krwi z innych powodów lub podczas badania poziomu bilirubiny, która wykazuje wzrost wartości bilirubiny pośredniej.

Objawy, jeśli występują, są niespecyficzne, to znaczy są wspólne dla dużej liczby stanów klinicznych. Są to zaburzenia związane z nagromadzeniem niesprzężonej bilirubiny we krwi, gdzie powoduje podrażnienie różnych tkanek (żołądka, skóry, neuronów mózgu) i jest przyczyną:

  • zaburzenia trawienne;
  • ból brzucha;
  • powszechne swędzenie, bez wyraźnej wysypki;
  • zmęczenie i słabość;
  • bół głowy;
  • nudności;
  • brak apetytu;
  • niewyjaśniona utrata masy ciała;
  • ogólne złe samopoczucie;
  • lęk, nerwowość;
  • depresja;
  • rozproszona uwaga.

Żółtaczka występuje, gdy stężenie bilirubiny we krwi przekracza 2,5 mg / dl i obserwuje się ją prawie wyłącznie w oczach, w białej części zwanej twardówką, która ma tendencję do żółknięcia: dlatego bardziej poprawne byłoby mówienie o podżółtaczce. Jednak często ten nienormalny kolor może również wpływać na ciało..

Żółtaczka trwa przez krótki okres czasu, zwykle spontanicznie ustępuje i pojawia się ponownie w określonych warunkach (czynnikach), takich jak:

  • przedłużony post lub niezrównoważone odżywianie;
  • naprężenie;
  • intensywna aktywność fizyczna;
  • cykl miesiączkowy;
  • nadużywanie alkoholu
  • gorączka;
  • infekcje (grypa, przeziębienie);
  • brak snu;
  • interwencje chirurgiczne;
  • warunki odwodnienia.

Diagnostyka

Często diagnoza zostaje postawiona po wizycie pacjenta u terapeuty c:

  • problemy trawienne;
  • rozległy ból brzucha;
  • słabość
  • uczucie ogólnego złego samopoczucia;
  • nagły początek żółtaczki skóry lub twardówki oczu.

Objawy te nie zawsze są obecne, a przypadkowe wykrycie zespołu Gilberta po prostym badaniu krwi, wykonanym jako rutynowe badanie przesiewowe u bezobjawowego pacjenta, nie jest rzadkie.

Po zebraniu historii medycznej pacjenta (objawy, współistniejące patologie, przyjmowane leki i przepisane procedury) lekarz zleca badanie krwi, które w przypadku choroby wykaże:

  • niewielki wzrost pośredniej bilirubiny (od 1,5 do 6 mg / dl);
  • brak zmiany bezpośredniej wartości bilirubiny;
  • brak zmian w innych wskaźnikach czynności wątroby (ALT, AST, GGT);
  • brak zmian wskaźników syntezy białek (APTT, albuminuria);
  • normalna liczba krwinek.

Wskazane byłoby powtórzenie badań krwi co najmniej kilka razy po 24 godzinach postu: test na czczo, faktycznie przeprowadzony po całym dniu przy zmniejszonym spożyciu kalorii, pozwala zaobserwować wyższy wzrost tylko pośredniej bilirubiny.

Wzrost bilirubiny pośredniej i brak zmian innych wskaźników czynności wątroby jest typowy dla zespołu Gilberta.

W niektórych ośrodkach można wykonać test genetyczny w celu zdiagnozowania choroby (zwykle, ale nie jest to konieczne).

Diagnostyka różnicowa

Zespół Gilberta nie jest jedyną chorobą wątroby, która może powodować żółtaczkę, dlatego w przypadku żółtaczki ważne jest, aby lekarz wykluczył wszelkie inne poważniejsze choroby wątroby lub dróg żółciowych, które mogą być jej przyczyną, takie jak:

  • ostre, przewlekłe i lecznicze zapalenie wątroby;
  • kamica żółciowa;
  • cholestaza;
  • marskość wątroby;
  • rak wątroby;
  • rak trzustki;
  • niedrożność dróg żółciowych;
  • hiperprodukcje bilirubiny (hemoliza, nieskuteczna erytropoeza),
  • inne przyczyny wrodzonej żółtaczki (zespół Kriglera-Nayyara, zespół Dabin-Johnsona, zespół Rotora).

W takich przypadkach badanie krwi wykaże nieprawidłowości w parametrach czynnościowych wątroby; może być również wymagane badanie ultrasonograficzne wątroby; a jeśli utrzymują się wątpliwości diagnostyczne, mogą być wymagane bardziej złożone testy radiologiczne..

Rokowanie i powikłania

Rokowanie jest doskonałe, zespół Gilberta jest łagodną chorobą, która towarzyszy pacjentowi przez całe życie, ale bez objawów lub powodując jedynie łagodne i przemijające zaburzenia.

  • Żółtaczka, jeśli jest obecna, jest przemijająca i znika spontanicznie bez konieczności leczenia.
  • Nie ucierpią codzienne czynności pacjenta i jakość życia.
  • Pacjenci cierpiący na zespół Gilberta nie zagrażają życiu i zdrowiu, ani nie mają większego ryzyka wystąpienia powikłań lub innych chorób wątroby.
  • Choroba nie powoduje marskości wątroby, zapalenia wątroby ani nowotworów wątroby.

Jedyne niebezpieczeństwo dla pacjentów może być związane ze stosowaniem niektórych leków: niedobór enzymu transferazy difosforanu urydyno-glukuronylu (UDFGT) faktycznie nie tylko zmniejsza zdolność wątroby do sprzęgania bilirubiny, ale także usuwa toksyny z organizmu, tj. usuwać toksyczne metabolity obecne w lekach.

Oznacza to, że pacjenci cierpiący na chorobę Gilberta mogą być bardziej narażeni na wystąpienie lub zaostrzenie skutków ubocznych przyjmowania niektórych leków, takich jak:

  • irynotekan, lek chemioterapeutyczny stosowany w leczeniu raka jelita grubego lub raka płuc;
  • inhibitory proteazy do leczenia infekcji HIV;
  • grupa leków stosowanych w celu obniżenia poziomu cholesterolu.

Paracetamol może również powodować działania niepożądane, takie jak:

  • nudności;
  • obrzęk skóry;
  • zmniejszenie liczby limfocytów we krwi;
  • ogólne złe samopoczucie.

W rzeczywistości paracetamol jest niszczony przez ten sam enzym, co w zespole Gilberta..

Dlatego przed zażyciem jakichkolwiek leków zawsze zaleca się skonsultowanie z lekarzem.

Leczenie zespołu Gilberta

Do tej pory nie ma leku, który mógłby wyleczyć zespół Gilberta, ale nie powinno to niepokoić pacjenta, który tak naprawdę nie potrzebuje konkretnej terapii farmakologicznej, z powodu absolutnie łagodnego i nieszkodliwego przebiegu choroby.

Stosowanie fenobarbitalu w celu zmniejszenia żółtaczki nie powinno być zalecane wyłącznie do celów estetycznych, ponieważ przyjmowanie tego leku może być obciążone możliwym rozwojem działań niepożądanych. Lepiej jest zapobiegać stanom wywołującym epizody żółtaczki, takim jak:

  • intensywna aktywność fizyczna;
  • głód;
  • bezsenność
  • pragnienie.

Nawet w czasie ciąży leczenie żółtaczki spowodowanej zespołem Gilberta nie jest zalecane..

Dieta i odżywianie

Lekarz może przedstawić pewne zalecenia dietetyczne, aby poprawić drobne zaburzenia związane z zespołem Gilberta, a także aby nie nadmiernie przeciążać wątroby, na przykład w małych dawkach lub w celu uniknięcia:

  • tłuste potrawy;
  • smażone jedzenie;
  • duże porcje jedzenia na raz;
  • alkohol
  • nieznane dodatki do żywności;
  • fluorowana woda (bogata w fluor).

Konieczne jest prowadzenie zdrowego stylu życia, zgodnie z ogólnymi zaleceniami:

  • jedz kilka porcji owoców i warzyw dziennie;
  • stosuj zróżnicowaną i regularną dietę;
  • pić co najmniej 8 szklanek wody dziennie;
  • angażować się w lekką aktywność fizyczną;
  • usuń wszelkie źródła stresu.

Pamiętaj: Eliminacja chorób może być stymulowana przez zmiany w diecie. Całkowite wykluczenie białek zwierzęcych, cukrów prostych, alkoholu i wysoko przetworzonej żywności zmniejsza gromadzenie się toksyn w wątrobie. Zalecane są niskie dawki witaminy A, niacyny, oleju z ryb lub witaminy D..