Autoimmunologiczne zapalenie wątroby: diagnoza i leczenie

nierozwiązane obwodowe zapalenie wątroby o nieznanej etiologii z obecnością hipergammaglobulinemii i autoprzeciwciał tkankowych, które w większości przypadków reagują na leczenie immunosupresyjne

Klasyfikacja AIG

• AIH typu 1 (85% przypadków) - obecność przeciwciał przeciwjądrowych (ANA) i / lub przeciwciał mięśni gładkich (SMA), przeciwciał przeciwko ASGPR (receptor asialoglikoproteinowy)

• AIH typu 2 (15% przypadków) - obecność przeciwciał przeciwko mikrosomom wątroby i nerek typu 1 (mikrosomy wątroby i nerek LKM typu 1)

• AIH typu 3 - obecność przeciwciał na rozpuszczalnym antygenie wątrobowym (SLA)

Schemat patogenezy AIG

(wirusy zapalenia wątroby typu A, B, C.,

Osłabiony nadzór immunologiczny nad autoreaktywnymi klonami limfocytów

Aktywacja autoreaktywnych klonów limfocytów T i B.

Produkty mediatorów zapalnych

Uszkodzenie tkanki wątroby i rozwój ogólnoustrojowego stanu zapalnego

Opcje uruchamiania AIG

1. Najczęściej stopniowy początek z rozwojem objawów niespecyficznych (osłabienie, bóle stawów, zażółcenie skóry i twardówki)

2. U 10–25% pacjentów ostry początek rodzaju ostrego wirusowego zapalenia wątroby (ciężkie osłabienie, anoreksja, nudności, ciężka żółtaczka, czasami gorączka)

3. Początek z dominującymi objawami pozawątrobowymi (przebiega pod postacią SLE, RA, ogólnoustrojowego zapalenia naczyń)

Funkcje kliniki AIG

1. Częstość występowania AIH jest wyższa u kobiet niż u mężczyzn 8: 1

2. Dwa przypadki szczytowe: okres dojrzewania (10-20 lat) i postmenopauzy (40-60 lat)

3. Zwykle trudny kurs. Wiodące zespoły: a) cytolityczne; b) zapalenie mezenchymalne; c) wątrobowopochodny

Funkcje kursu AIH

5. Obecność pozawątrobowych objawów autoimmunizacji

6. Wzrost poziomu γ-globuliny 1,5 razy lub więcej

7. Przeciwciała przeciwjądrowe> 1:40, rozproszone przeciwciała przeciwko aktynie> 1:40

8. Dobra odpowiedź na glikokortykosteroidy

Pozawątrobowe objawy AIH

• Bóle stawów i zapalenie stawów

• Bóle mięśniowe i zapalenie wielomięśniowe

• Zapalenie płuc, zwłóknienie pęcherzyków płucnych, zapalenie opłucnej

Pozawątrobowe objawy AIH

• Wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Crohna

• Niedokrwistość hemolityczna, idiopatyczna małopłytkowość itp..

• Brak historii transfuzji krwi;

- niedawne stosowanie leków hepatotoksycznych; - nadużywanie alkoholu; - brak markerów wirusa zapalenia wątroby typu B, C, D;

• Wzrost poziomu γ-globulin i Ig G jest 1,5 razy wyższy niż norma lub więcej;

• Tytuły ANA, SMA, LKM-1 powyżej 1:80 u dorosłych i 1:40 u dzieci;

• Przewaga podwyższonego AST, ALT w porównaniu ze zwiększoną fosfatazą alkaliczną;

• Morfologicznie obwodowe aktywne zapalenie wątroby.

Wskazania do terapii AIH

Ciężkie, stale postępujące objawy ↑ AsAT ≥ 10 norm ↑ AsAT ≥ 5 norm + γ-globuliny ≥ 2 normy

Martwica mostkowa, martwica wielocząsteczkowa

Umiarkowanie wyrażone objawy lub ich brak

  • Pobierz prezentację (0.11 Mb) 4 pliki do pobrania 0.0 ocena

Opinie

Streszczenie prezentacji

Zadowolony

Autoimmunologiczne zapalenie wątroby jest postępującą przewlekłą zmianą wątrobowokomórkową występującą z objawami okołoportalnymi lub bardziej rozległymi stanami zapalnymi, hipergammaglobulinemią i obecnością autoprzeciwciał związanych z wątrobą. Objawy kliniczne autoimmunologicznego zapalenia wątroby obejmują zaburzenia astenowegetatywne, żółtaczkę, ból w prawym podżebrzu, wysypki skórne, powiększenie wątroby i śledziony, brak miesiączki u kobiet, ginekomastia u mężczyzn.

Rozpoznanie autoimmunologicznego zapalenia wątroby opiera się na wykrywaniu serologicznym przeciwciał przeciwjądrowych (ANA), przeciwciał mięśni gładkich (SMA), przeciwciał przeciwko mikrosomom wątroby i nerek itp., Hipergammaglobulinemii, wzrost miana IgG, a także danych z biopsji wątroby. Podstawą leczenia autoimmunologicznego zapalenia wątroby jest leczenie immunosupresyjne glukokortykosteroidami..

W strukturze przewlekłego zapalenia wątroby w gastroenterologii autoimmunologiczne uszkodzenie wątroby stanowi 10-20% przypadków u dorosłych i 2% u dzieci. Kobiety chorują na autoimmunologiczne zapalenie wątroby 8 razy częściej niż mężczyźni. Pierwszy związany z wiekiem szczyt zachorowań występuje u osób poniżej 30 roku życia, a drugi w okresie pomenopauzalnym. Przebieg autoimmunologicznego zapalenia wątroby ma charakter gwałtownie postępujący, w którym marskość wątroby, nadciśnienie wrotne i niewydolność wątroby prowadzące do śmierci pacjentów rozwijają się dość wcześnie..

Przyczyny autoimmunologicznego zapalenia wątroby Etiologia autoimmunologicznego zapalenia wątroby nie została wystarczająco zbadana. Uważa się, że rozwój autoimmunologicznego zapalenia wątroby opiera się na adhezji do niektórych antygenów głównego kompleksu zgodności tkankowej (ludzki HLA) - alleli DR3 lub DR4, który jest wykrywany u 80–85% pacjentów. Wirusy Epsteina-Barra, zapalenie wątroby (A, B, C), odra, opryszczka (HSV-1 i HHV-6), a także niektóre leki (na przykład interferon ) Ponad jedna trzecia pacjentów z autoimmunologicznym zapaleniem wątroby ma również inne zespoły autoimmunologiczne - zapalenie tarczycy, choroba Gravesa, zapalenie błony maziowej, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Sjogrena itp..

Podstawą patogenezy autoimmunologicznego zapalenia wątroby jest brak immunoregulacji: zmniejszenie subpopulacji limfocytów supresorowych T, co prowadzi do niekontrolowanej syntezy komórek B IgG i zniszczenia błon komórek wątroby - hepatocytów, pojawienia się charakterystycznych przeciwciał w surowicy (ANA, SMA, anty-LKM-l).

Autoimmunologiczne zapalenie wątroby typu I (anty-ANA, anty-SMA-dodatnie), II (anty-LKM-1-dodatnie) i III (anty-SLA-dodatnie) rozróżnia się w zależności od utworzonych przeciwciał. Każdy z wyróżnionych typów choroby charakteryzuje się szczególnym profilem serologicznym, cechami przebiegu, odpowiedzią na leczenie immunosupresyjne i rokowaniem.

Autoimmunologiczne zapalenie wątroby typu I występuje z tworzeniem się i krążeniem przeciwciał przeciwjądrowych (ANA) we krwi - u 70–80% pacjentów; przeciwciała przeciw mięśniom gładkim (SMA) u 50–70% pacjentów; przeciwciała przeciwko cytoplazmie neutrofili (pANCA). Autoimmunologiczne zapalenie wątroby typu I częściej rozwija się w wieku od 10 do 20 lat i po 50 latach. Charakteryzuje się dobrą odpowiedzią na leczenie immunosupresyjne, możliwością osiągnięcia stabilnej remisji w 20% przypadków nawet po odstawieniu kortykosteroidów. Nieleczona marskość powstaje w ciągu 3 lat..

W autoimmunologicznym zapaleniu wątroby typu II przeciwciała przeciwko mikrosomom wątroby i nerek typu 1 (anty-LKM-1) są obecne we krwi 100% pacjentów. Ta postać choroby rozwija się w 10-15% przypadków autoimmunologicznego zapalenia wątroby, głównie w dzieciństwie i charakteryzuje się wysoką aktywnością biochemiczną. Autoimmunologiczne zapalenie wątroby typu II jest bardziej odporne na immunosupresję; po odstawieniu narkotyków często występuje nawrót; marskość wątroby rozwija się 2 razy częściej niż w przypadku autoimmunologicznego zapalenia wątroby typu I.

W przypadku autoimmunologicznego zapalenia wątroby typu III powstają przeciwciała przeciwko rozpuszczalnemu antygenowi wątrobowemu i wątrobowemu trzustce (anty-SLA i anty-LP). Dość często w przypadku tego typu wykrywane są ASMA, czynnik reumatoidalny, przeciwciała antymitochondrialne (AMA), przeciwciała przeciwko antygenom błon wątrobowych (antiLMA). Opcje atypowego autoimmunologicznego zapalenia wątroby obejmują zespoły krzyżowe, które obejmują również objawy pierwotnej marskości żółciowej, pierwotne stwardniające zapalenie dróg żółciowych, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby.

W większości przypadków autoimmunologiczne zapalenie wątroby objawia się nagle, a objawy kliniczne nie różnią się od ostrego zapalenia wątroby. Początkowo przebiega z poważnym osłabieniem, brakiem apetytu, intensywną żółtaczką i pojawieniem się ciemnego moczu. Następnie w ciągu kilku miesięcy rozwija się klinika autoimmunologicznego zapalenia wątroby. Rzadziej początek choroby jest stopniowy; w tym przypadku przeważają zaburzenia astenowegetatywne, złe samopoczucie, ciężkość i ból w prawym podżebrzu, lekka żółtaczka. U niektórych pacjentów autoimmunologiczne zapalenie wątroby zaczyna się od gorączki i objawów pozawątrobowych..

Okres rozwiniętych objawów autoimmunologicznego zapalenia wątroby obejmuje poważne osłabienie, uczucie ciężkości i ból w prawym podżebrzu, nudności, swędzenie skóry, limfadenopatię. Autoimmunologiczne zapalenie wątroby charakteryzuje się niestałą, nasilającą się w okresach zaostrzenia żółtaczki, wzrostem wątroby (powiększenie wątroby) i śledziony (powiększenie śledziony). Jedna trzecia kobiet z autoimmunologicznym zapaleniem wątroby rozwija brak miesiączki, nadmierne owłosienie; chłopcy mogą mieć ginekomastię. Reakcje skórne są typowe: rumień naczyń włosowatych, dłoniowych i tocznia, plamica, trądzik, teleangiektazje na skórze twarzy, szyi i dłoni. W okresach zaostrzenia autoimmunologicznego zapalenia wątroby mogą wystąpić przemijające wodobrzusze..

Ogólnoustrojowe objawy autoimmunologicznego zapalenia wątroby obejmują nawracające migracyjne zapalenie wielostawowe, dotykające dużych stawów, ale nie prowadzące do ich deformacji. Dość często autoimmunologiczne zapalenie wątroby występuje w połączeniu z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego, zapaleniem mięśnia sercowego, zapaleniem opłucnej, zapaleniem osierdzia, kłębuszkowym zapaleniem nerek, zapaleniem tarczycy, bielactwem, cukrzycą insulinozależną, irydocyclitis, zespołem Sjogrena, zespołem Cushinga, zwłóknieniem anemolitis.

Rozpoznanie autoimmunologicznego zapalenia wątroby Kryteriami diagnostycznymi dla autoimmunologicznego zapalenia wątroby są markery serologiczne, biochemiczne i histologiczne. Zgodnie z międzynarodowymi kryteriami można mówić o autoimmunologicznym zapaleniu wątroby, jeśli: nie ma w przeszłości transfuzji krwi, leków hepatotoksycznych, nadużywania alkoholu; we krwi nie występują markery aktywnego zakażenia wirusowego (zapalenie wątroby typu A, B, C itp.); poziom γ-globulin i IgG przekracza wartości normalne 1,5 lub więcej razy; znacznie zwiększona aktywność AsAT, AlAT; miana przeciwciał (SMA, ANA i LKM-1) dla dorosłych powyżej 1:80; dla dzieci powyżej 1: 20.

Biopsja wątroby z badaniem morfologicznym próbki tkanki ujawnia obraz przewlekłego zapalenia wątroby z oznakami wyraźnej aktywności. Histologicznymi objawami autoimmunologicznego zapalenia wątroby są pomostowa lub krokowa martwica miąższu, naciek limfoidalny z dużą ilością komórek plazmatycznych. Badania instrumentalne (USG wątroby, MRI wątroby itp.) Z autoimmunologicznym zapaleniem wątroby nie mają niezależnej wartości diagnostycznej.

Patogenetyczna terapia autoimmunologicznego zapalenia wątroby polega na leczeniu immunosupresyjnym glikokortykosteroidami. Takie podejście pozwala nam zmniejszyć aktywność procesów patologicznych w wątrobie: zwiększyć aktywność supresorów T, zmniejszyć intensywność reakcji autoimmunologicznych niszczących hepatocyty. Zazwyczaj leczenie immunosupresyjne w autoimmunologicznym zapaleniu wątroby przeprowadza się prednizonem lub metyloprednizolonem w początkowej dawce dziennej 60 mg (1 tydzień), 40 mg (2 tygodnie), 30 mg (3-4 tygodnie) ze spadkiem do 20 mg jako leczenie podtrzymujące dawki Zmniejszenie dziennej dawki odbywa się powoli, biorąc pod uwagę aktywność przebiegu klinicznego i poziom markerów w surowicy. Pacjent powinien przyjmować dawkę podtrzymującą, aż parametry kliniczne, laboratoryjne i histologiczne zostaną całkowicie znormalizowane. Leczenie autoimmunologicznego zapalenia wątroby może trwać od 6 miesięcy do 2 lat, a czasem przez całe życie.

Jeśli monoterapia jest nieskuteczna, możliwe jest wprowadzenie azatiopryny, delagilu, cyklosporyny do schematu leczenia autoimmunologicznego zapalenia wątroby. W przypadku nieskutecznego immunosupresyjnego leczenia autoimmunologicznego zapalenia wątroby przez 4 lata, wielokrotnych nawrotów, skutków ubocznych terapii, pojawia się pytanie i przeszczep wątroby.

W przypadku braku leczenia autoimmunologicznego zapalenia wątroby choroba postępuje stopniowo; spontaniczne remisje nie występują. Wynikiem autoimmunologicznego zapalenia wątroby jest marskość wątroby i niewydolność wątroby; 5-letnie przeżycie nie przekracza 50%. Za pomocą terminowej i jasno przeprowadzonej terapii można uzyskać remisję u większości pacjentów; podczas gdy wskaźnik przeżycia przez 20 lat wynosi ponad 80%. Przeszczep wątroby daje wyniki porównywalne z remisją uzyskaną za pomocą leku: 5-letnie rokowanie jest korzystne u 90% pacjentów.

W przypadku autoimmunologicznego zapalenia wątroby możliwe jest jedynie wtórne zapobieganie, w tym regularne monitorowanie przez gastroenterologa (hepatologa), monitorowanie aktywności enzymów wątrobowych, zawartości γ-globulin i autoprzeciwciał w celu terminowego wzmocnienia lub wznowienia terapii. Pacjentom z autoimmunologicznym zapaleniem wątroby zaleca się oszczędzanie z ograniczeniem stresu emocjonalnego i fizycznego, dietą, odrzuceniem szczepień zapobiegawczych, ograniczeniem leczenia.

Prezentację na temat „AUTOIMMUNE HEPATITIS” można pobrać całkowicie za darmo na naszej stronie internetowej. Temat projektu: Różne. Kolorowe slajdy i ilustracje pomogą zainteresować kolegów z klasy lub odbiorców. Aby wyświetlić zawartość, użyj odtwarzacza lub, jeśli chcesz pobrać raport, kliknij odpowiedni tekst pod odtwarzaczem. Prezentacja zawiera 37 slajdów.

Slajdy prezentacji

Markery morfologiczne niewirusowych chorób wątroby Zakiev Ayaulym 793

- Nierozpuszczalne zapalenie wątroby o nieznanej etiologii charakteryzuje się okołoportalnymi lub bardziej rozległymi procesami zapalnymi, obecnością hipergammaglobulinemii i autoprzeciwciał tkankowych, które w większości przypadków odpowiadają terapii immunosupresyjnej

Markery immunogenetyczne AIG

AIH typu 1 (ANA, SMA) AIH typu 2 (LKM 1) AIH typu 3 (anty-SLA / LP) = AIH typu 1

85% wszystkich przypadków AIH głównie u kobiet (w: m = 8: 1) występuje częściej u dzieci i młodzieży w wieku od 10 do 20 lat, u dorosłych w wieku od 45 do 70 lat, objawy pozawątrobowe typu ANA i / lub SMA a rokowanie zależy od fenotypu HLA (DR 3 lub DR 4)

nie więcej niż 15% wszystkich przypadków AIH, obecność anty-LKM-1 w surowicy, niskie miano ANA i SMA do 50-75% to dzieci w wieku od 2 do 14 lat, częściej dziewczynki, 4% - dorośli, niższe poziomy immunoglobulin (szczególnie A), częste objawy ogólnoustrojowe Zakażenie HCV jest uważane za możliwą przyczynę rozwoju AIH typu 2. Pod tym względem ten ostatni dzieli się na podtypy - 2a i 2b 2, a markery typu zakażenia HCV - / +, objawy kliniczne odpowiadają klasycznemu AIH. Większość to młode kobiety z wysokim poziomem aminotransferaz w surowicy, wysokim mianem anty-LKM-1 i dobrą odpowiedzią na kortykosteroidy. Typ 2 b - markery zakażenia HCV +, starszy wiek, przeważają mężczyźni, miana anty-LKM-1 i niższa aktywność aminotransferazy w surowicy. Tacy pacjenci są uważani za potencjalnych kandydatów do leczenia interferonami..

ZMIANY MORFOLOGICZNE W WĄTROBIE Z WĄTROBYAMI AUTOIMMUNE SĄ CHARAKTERYSTYCZNE, ALE NIESPECYFIKOWANE

PRZEWLEKŁE WĄTROBY (zwykle) wysoka aktywność (martwica okołooczna, Port GANTRY lub martwica mostkowo-ośrodkowa GANTRY), przynajmniej - GANTRY LUB zrazikowe zapalenie wątroby PREIMUSCHESTVEHHO naciek limfocytowy z dużą liczbą komórek rozetowych

ZMIANY MORFOLOGICZNE W WĄTROBIE W WĄTROBY AUTOIMMUNE

Okołoporodowe zapalenie wątroby z martwicą krokową i składnikiem płatkowym

Makrocząsteczkowa marskość wątroby w AIH

Makrocząsteczkowa marskość wątroby

PBC jest przewlekłą, powoli postępującą cholestatyczną chorobą wątroby o nieznanej etiologii, która charakteryzuje się nie ropnym, destrukcyjnym ziarniniakowym zapaleniem dróg żółciowych ze stopniowym niszczeniem wewnątrzwątrobowych dróg żółciowych (międzyzębowych i przegrody), prowadzącym do powstania marskości żółciowej

Spowodowane stagnacją żółci Dylatacja dróg żółciowych Zerwanie dróg żółciowych „Żółć skrzepliny”, mikrolity Z POWODU Nagromadzenia się składników żółci: Akumulacja pigmentów żółciowych (zastój bilirubiny) w hepatocytach w cholesterolu hepatocytów (hepatocyty, hepatocyty) Komórki „ksantomiczne”) w hepatocytach (komórki „pseudoksantomiczne”) w nabłonku dróg żółciowych Akumulacja miedzi, metaloproteiny

MORFOLOGICZNE ZNAKI CHOLESTASIS

ZNAKI CHOLESTAZY SĄ SZCZEGÓLNE

Xanthomas na cholestaza (II)

Xanthomas na cholestaza (V)

ETAPY MORFOLOGICZNE PBC

Etap I - portal (kanałowy) - oznaki przewlekłego nie ropnego, destrukcyjnego zapalenia dróg żółciowych międzyzębowych i przegrodowych dróg żółciowych (zniszczenie i złuszczanie nabłonka żółciowego, uszkodzenie błon podstawnych przewodów, okołonaczyniowe naciekanie limfocytów) na tle ekspansji dróg portalowych z powodu komórek limfocytów, limfocytów, limfocytów, limfocytów ziarniniaki i pęcherzyki limfatyczne są często wykrywane

Etap III - przegrody (tworzące marskość wątroby) - postępujące zwłóknienie dróg wrotnych i pól obwodowych wraz z tworzeniem się przegrody wrotnej (rzadziej środkowo-środkowej) w miejscu martwicy żółci

Etap IV - marskość wątroby o strukturze jednocząsteczkowej (mikrocząsteczkowej)

Przewlekłe, ropne, destrukcyjne zapalenie dróg żółciowych (PBC)

Ziarniniak związany ze ścianą międzyzębowego przewodu żółciowego, Klatskin, x25

PSC jest przewlekłą powoli postępującą cholestatyczną chorobą wątroby o nieznanej etiologii, która charakteryzuje się ropnym niszczącym zapaleniem i stwardnieniem dróg żółciowych pozawątrobowych i / lub wewnątrzwątrobowych, prowadzącym do powstania wtórnej marskości żółciowej

Pierwotne stwardniające zapalenie dróg żółciowych

Pogrubienie błony podstawnej przewodu żółciowego, x160

Przewlekłe, ropne, destrukcyjne zapalenie dróg żółciowych

koncentryczne złogi kolagenu - objaw „skórki cebuli”, x40

Zmiana nabłonka wewnątrzwątrobowego przewodu żółciowego i koncentryczne odkładanie kolagenu w postaci skórki cebuli

MAKROSKOPOWY RODZAJ WĄTROBY NA CHOLESTAZĘ

Marskość żółciowa w wyniku PSC (lek natywny)

MORFOLOGICZNA CHARAKTERYSTYKA KLINICZNO-MORFOLOGICZNYCH FORM OSTREJ WIRUSOWEGO WIRUSOWEGO WĄTROBY Ostra cykliczna (żółtaczka) Stadium początku choroby Makroskopowo - duża czerwona wątroba (powiększona, gęsta, czerwona) Mikroskopowo - rozproszone limfocytowe zapalenie nerki i ze zniszczeniem płytki granicznej i martwicą stopnia okołoporodowego, polimorfizm hematocytów, głównie dystrofia hydroficzna i balonowa hepatocytów; ogniskowa i zlewająca się martwica hepatocytów, markery morfologiczne o etiologii wirusowej; cholestaza.

Etap powrotu do zdrowia Makroskopowo - wątroba ma normalny rozmiar, przekrwienie zmniejsza się, torebka wątroby jest nieco pogrubiona, dim Mikroskopowo - ogniskowe naciekanie limfocytów w zrębach dróg wrotnych i zrazików, zmniejszenie stopnia zmian martwiczych i dystroficznych, regeneracja hepatocytów, ogniskowy wzrost tkanki łącznej

MORFOLOGICZNA CHARAKTERYSTYKA KLINICZNO-MORFOLOGICZNYCH FORM OSTREJ WIRUSOWEGO WIRUSOWEGO WIRUSOWOŚCI Kształt jednorożca Makroskopowo - duża czerwona wątroba Mikroskopowo - rozproszone naciekanie limfobakrofagów bez zniszczenia płytki granicznej, rzadko spotykana martwica balonowa chłoniaka, hepatrofyroza, hepatrofiroza, hepatrofiroza, hepatrofiroza, hepatrofiroza, hepatrofiroza, hepatrofiroza, hepatrofiroza, hepatrofiroza, hepatrofiroza, hepatrofiroza, hepatrofiroza, hepatrofiroza, hepatrofiroza, hepatrofiroza, hepatrofiroza, hepatrofiroza, hepatrofiroza, hepatrofiroza, hepatrofiroza, hepatrofiroza, hepatrofiroza, hepatrofyroza, hepatrofyroza, hepatrofyroza, hepatrofyroza, hepatrofiroza.

MORFOLOGICZNA CHARAKTERYSTYKA KLINICZNO-MORFOLOGICZNYCH FORM OSTREJ WIRUSOWEGO WĄTROBY WIRUSOWEJ Postać martwicza Makroskopowo - wątroba jest zmniejszona, szaro-brązowa lub żółta, jej kapsułka jest pomarszczona Mikroskopowo - przeważają pomostowe i masywne polimorfy, dominuje martwica hematopoetyczna markery morfologiczne etiologii wirusowej; cholestaza.

MORFOLOGICZNA CHARAKTERYSTYKA KLINICZNO-MORFOLOGICZNYCH FORM OSTREJ WIRUSOWEGO WIRUSOWEGO WIRUSOWEGO WZORU Postać cholestatyczna Postać cholestatyczna Makroskopowo - duża czerwona wątroba z ogniskami żółto-zielonego koloru Mikroskopowo - skutki cholestazy w połączeniu z zapaleniem dróg żółciowych i zapalenie dróg żółciowych są głównie limfoproficzne zraziki, markery morfologiczne o etiologii wirusowej

Rodzaje ogniskowej martwicy kolokacji: Martwica krokowa - małe ogniska martwicy, głównie w strefie obwodowej, otoczone limfocytami i makrofagami Martwica scalająca: 2A. Nekroza mostkowa - martwica hepatocytów zlokalizowanych między sąsiadującymi drogami wrotnymi (martwica mostka wrotnego), między drogami wrotnymi i żyłami centralnymi (porto-centralny) oraz między sąsiadującymi żyłami centralnymi (środkowo-centralny); 2B. Submasywna martwica - martwica, która wychwytuje jeden lub więcej płatków; 2B. Masywna martwica - martwica, ekscytująca część wątroby lub więcej

Prezentacja została opublikowana 6 lat temu przez Gerasima Avlova

Prezentacja na temat: „1. Autoimmunologiczne zapalenie wątroby 2. Pierwotna żółciowa marskość wątroby 3. Pierwotne stwardniające zapalenie dróg żółciowych 4. Autoimmunologiczne zapalenie dróg żółciowych 5. Krzyż i połączone.” - Transkrypcja:

2 1. Autoimmunologiczne zapalenie wątroby 2. Pierwotna marskość żółciowa 3. Pierwotne stwardniające zapalenie dróg żółciowych 4. Autoimmunologiczne zapalenie dróg żółciowych 5. Zespoły autoimmunologiczne krzyżowe i kombinowane 6. Odrzucenie przeszczepu wątroby

3 Przewlekła choroba zapalna wątroby o nieznanej etiologii, charakteryzująca się pojawieniem się w surowicy krwi szerokiego zakresu autoprzeciwciał. Choroba postępuje szybko i może prowadzić do marskości wątroby, nadciśnienia wrotnego, niewydolności wątroby i śmierci.

4 Etiologia nieznana Wirusowe zapalenie wątroby typu A, B, C, wirusy opryszczki, wirus Epsteina-Barra Reaktywne metabolity leków Nieprawidłowa regulacja odporności, objawiająca się utratą tolerancji na własne antygeny

5 Infiltracja komórek plazmatycznych w okolicy obwodowej (powiększenie x 400)

6 Przewlekłe zapalenie wątroby typu C. Gromadzenie się małych limfocytów w okolicy płata wrotnego; kropelki tłuszczu są widoczne w cytoplazmie hepatocytów (wzrost x 200)

7 Zrazikowe zapalenie wątroby. Infiltracja komórek zapalnych wzdłuż zatok w połączeniu ze zmianami regeneracyjnymi lub zwyrodnieniowymi w hepatocytach (wzrost x 200)

8 krokowa martwica. Płytka graniczna płata portalowego zostaje zniszczona przez naciek zapalny (wzrost x 100)

9 Bóle stawów, bóle mięśni Żółknięcie skóry i twardówki Zespół asteniczny Gorączka Nasilenie w prawym podżebrzu Brak miesiączki Wysypki skórne (zapalenie węzłów otrzewnowych) Gwiazdy naczyniowe Jasnoróżowe rozstępy na brzuchu i udach Cushingoidalna redystrybucja tłuszczu Hepatosplenomegalia

10 Reumatoidalne zapalenie stawów Zapalenie wielomięśniowe Zapalenie pęcherzyków płucnych Zapalenie tarczycy Hashimoto Kłębuszkowe zapalenie nerek Zespół Sjogrena UC U Niedokrwistość hemolityczna Małopłytkowość idiopatyczna

11 Znaki typu 1 typ 2 Typowe przeciwciała Przeciwmięśniowa antyjądrowa antytyna Do mikrosomów 1. rodzaju wątroby i nerek Do P450 IID6 Do odmian aminokwasów Przeciwciała specyficzne dla narządów (do komórek okładzinowych) 4% 30% Autoantygen Nieznany Cytochrom P450 IID6

12 Objawy Typ 1 typ 2 Preferowany wiek pacjentów Dorośli Dzieci Współistniejące choroby immunologiczne 17% 34% Hipergammaglobulinemia +++ Rozwój marskości wątroby 45% 82% Leczenie hormonami kortykosteroidowymi

14 Przewlekła choroba cholestatyczna, dotykająca głównie kobiety w średnim wieku i związana z tworzeniem się przeciwciał antymitochondrialnych (AMA) - 95% pacjentów.

16 Etapowe ropne niszczycielskie zapalenie dróg żółciowych. Etap proliferacji przewodowej z tworzeniem dróg żółciowych i ich późniejszym zniszczeniem, któremu towarzyszy zniszczenie płytki granicznej dróg wrotnych przez nacieki zapalne, stopniowa martwica obwodowych hepatocytów i cholestaza (zakrzep żółciowy w kanalikach okołoportalnych).

17 Etap bliznowacenia ze znacznym zmniejszeniem reakcji zapalnej i liczbą wewnątrzwęglowych i międzyzębowych przewodów żółciowych oraz rozwój włóknistej przegrody, która przechodzi z dróg wrotnych do płata w połączeniu z ciężką cholestazą. Końcowym etapem jest rozwój węzłowej lub mieszanej marskości wątroby z cholestazą na tle ostrego wyczerpania miąższu wątroby przewodu żółciowego.

18 Porażka w etapie II ze znacznym nagromadzeniem komórek limfatycznych. Rozpoczyna się proliferacja dróg żółciowych. Barwienie hematoksyliną i eozyną, x10

19 Zapalne uszkodzenie dróg żółciowych (zniszczenie ziarniniakowe) w PBC. Źle uformowany ziarniniak otaczający i niszczący przewód żółciowy

20 IV etap PBC. Obraz marskości żółciowej.

22 Kobiety (90%) w podeszłym wieku i starczym Hepatomegalia W 75% swędzenie skóry na początku choroby Przebarwienie śledziony Prawidłowe objawy kliniczne zespołu cholestatycznego (świąd, żółtaczka, xanthelasma, xanthomas, niedobór witamin rozpuszczalnych w tłuszczach) Zwiększone stężenie bilirubiny (2N, 3N) Miano AMA w surowicy krwi 1:40 i więcej 3N) Miano AMA w surowicy krwi 1:40 i więcej ">

24 Zmiany w biopsji wątroby: zniszczenie, proliferacja dróg żółciowych, infiltracja pól wrotnych, czasem tworzenie ziarniniaków ERCP (jeśli diagnoza jest wątpliwa): niezmienione pozawątrobowe drogi żółciowe

25 Zapalenie spojówek Zespół Sjogrena Zapalenie tarczycy Hashimoto Arthropathy Fibrosing alveolitis Kwasica kanalików nerkowych

26 Przewlekła cholestatyczna choroba wątroby o nieznanej etiologii, charakteryzująca się nie ropnym, destrukcyjnym zapaleniem, zatarciem stwardnienia i segmentacyjne rozszerzenie wewnątrzwątrobowych i pozawątrobowych dróg żółciowych, prowadzące do rozwoju marskości żółciowej wątroby, nadciśnienia wrotnego i niewydolności wątroby. Proces stwardnienia może również wpływać na pęcherzyk żółciowy i przewody trzustkowe..

28 Cholangiogram wsteczny przedstawia klasyczne objawy PSC: rozproszone umiejscowienia zwężeń i wyraźnie ukształtowane rozszerzenia wewnątrzwątrobowych i pozawątrobowych dróg żółciowych.

29 1. Zapalenie i zwłóknienie przewodów według rodzaju skórki cebuli 2. Przejście stanu zapalnego do tkanki wątroby, proliferacja i zwłóknienie dróg żółciowych 3. Martwica mostka lub tworzenie włóknistej przegrody 4. Marskość żółciowa

30 Włókniste zatarcie zapalenia dróg żółciowych za pomocą PSC. Typowy włóknisty pierścień jest widoczny w ścianie międzyzębowego przewodu żółciowego; nabłonek kanału nie jest uszkodzony

31 Mężczyźni w wieku Zmęczenie, utrata masy ciała, ciężkość w prawym podżebrzu Okresowo żółtaczka okresowa, gorączka, swędzenie, ból w prawym podżebrzu Historia choroby zapalnej jelit-ALC 85%, choroba Leśniowskiego-Crohna 15% Wzrost enzymów cholestazy 3 razy Hipergammaglobulinemia (IgM pAN 80 % pacjentów)

32 Kwas ursodeoksycholowy Działanie choleretyczne Cytoprotekcyjny Antyapoptotyczny Immunomodulujący litolityczny hipocholesterolemiczny początek - po diagnozie, mg / dzień, 1 karta 3-4 razy dziennie przez całe życie

33 Rodzaj hepatozy objawiający się zwyrodnieniem tłuszczowym hepatocytów; może być niezależną chorobą lub mieć charakter zespołu.

34 Działania toksyczne (alkohol, FOS, środki owadobójcze, czterochlorek węgla) Zaburzenia endokrynologiczne i metaboliczne (cukrzyca, grupa Itenko-Cushinga, otyłość) Choroby układu pokarmowego (nyak, przewlekłe zapalenie trzustki) Leczenie a / b (tetracyklin), kortykosteroidy, niedotlenienie cytostatyków (z patologią płuc i SS)

35 Patogeneza opiera się na zwiększonym spożyciu tłuszczu w wątrobie i trudnościach w usuwaniu go z wątroby. Spożywanie pokarmów głównie zwierzęcych i węglowodanów, mobilizacja tłuszczu z depotu podczas wyczerpania glikogenu w wątrobie, zwiększone wydzielanie hormonu wzrostu, zaburzenia metabolizmu tłuszczów śródmiąższowych, któremu towarzyszy spadek utleniania tłuszczu.

36 Eliminacja tłuszczu z wątroby jest trudna w przypadku zaburzeń metabolizmu białek, co prowadzi do zmniejszenia tworzenia się beta-lipoprotein pełniących funkcję transportową; Zmniejsza syntezę enzymów regulujących zawartość tłuszczu w ciele Niedobór w diecie czynników lipotropowych (metioniny, lipokainy, choliny, witaminy B 12), co powoduje naruszenie metabolizmu komórkowego tłuszczu, charakteryzujące się wzrostem syntezy trójglicerydów i spadkiem fosfolipidów. Ważne jest również zaburzenie metaboliczne i aktywacja syntezy tłuszczu przez hepatocyty.

37 Wątroba ma gładką powierzchnię, gęstą teksturę, jej krawędź jest zaokrąglona, ​​wyczuwa się tkliwość palpacyjną. Niezależny ból w prawym podżebrzu, Zaburzenia dyspeptyczne Zjawiska asteniczne. Teleangiektazja, rumień dłoniowy, w rzadkich przypadkach powiększenie śledziony. Być może połączenie stłuszczenia wątroby z przewlekłym zapaleniem trzustki, obwodowym zapaleniem nerwów

39 nieznaczny wzrost aktywności aminotransferaz (najczęściej ACT), hipoalbuminemii fosfatazy alkalicznej i hipergammaglobulinemii, wzrost całkowitych przesunięć poziomów lipidów w próbkach krzepnięcia i wskaźnik hiperglikemii protrombiny. Niedokrwistość, niedobór żelaza w surowicy, kwas foliowy, witamina B 12.

40 pokarmów wzbogaconych czynnikami lipotropowymi (twarożek, kasza gryczana i płatki owsiane, drożdże) o ogólnym ograniczeniu otyłości węglowodanów. środki lipotropowe metioniny, lipokainy, witaminy B 12 (μg domięśniowo), kwasu liponowego, lipamidu, niezbędnych (wewnętrznych i dożylnych) kwasów foliowych w ilości 1550 mg na dzień butamidu i glibutydu (adebitu), stymulujących syntezę albuminy i zwiększających zapasy glikogenu w wątrobie.

41 Bezalkoholowe stłuszczeniowe zapalenie wątroby (NASH) jest niezależną jednostką nosologiczną, która charakteryzuje się wzrostem aktywności enzymów wątrobowych we krwi i zmianami morfologicznymi w próbkach z biopsji wątroby podobnymi do zmian w alkoholowym zapaleniu wątroby; jednak pacjenci z NASH nie piją alkoholu w ilościach, które mogą powodować uszkodzenie wątroby.

42 Wiek Zwykle 41–60 lat Czasami 11–20 lat Przeważają kobiety Częste choroby współistniejące: Otyłość (69–100% pacjentów) Cukrzyca (36–75% pacjentów) Hiperlipidemia (20–81% pacjentów) Skargi Brak (48–100% pacjenci) Nieznaczny dyskomfort w jamie brzusznej Ból w prawym górnym kwadrancie brzucha Osłabienie lub złe samopoczucie Obiektywne oznaki powiększenia wątroby Objawy przewlekłej choroby wątroby lub nadciśnienia wrotnego (rzadko) Wskaźniki laboratoryjne Zwiększenie aktywności aminotransferazy asparaginianowej i alaninowej w osoczu 2-3 razy Normalna lub nieznacznie zwiększona aktywność fosfataza alkaliczna Normalny poziom białek i bilirubiny we krwi, normalny czas protrombiny. Może zwiększać stężenie ferrytyny w surowicy

43 Widoczne są duże inkluzje tłuszczu, hialiny w cytoplazmie hepatocytów i mieszane zapalne naciekanie zatok sinusoidalnych. Barwiony hematoksyliną i eozyną; x200.

44 Mikromodułowa marskość wątroby na tle ciężkiej stłuszczenia.

45 Nie ma ogólnie przyjętego leczenia, chociaż utrata masy ciała, leczenie kwasem ursodeoksycholowym i witaminą E może mieć korzystne działanie..

Autoimmunologiczne zapalenie wątroby

Etiologia, epidemiologia i objawy kliniczne autoimmunologicznego zapalenia wątroby. Dane z badań laboratoryjnych. Typowe przeciwciała na autoimmunologiczne zapalenie wątroby. Metody diagnozy wizualnej. Diagnostyka różnicowa, farmakoterapia i wskazania do monoterapii.

Podobne dokumenty

Ogólna charakterystyka wirusowego zapalenia wątroby. Wirusowe zapalenie wątroby typu A i B. Etiologia. Epidemiologia. Klinika. Zapobieganie Część eksperymentalna. Materiały i metody badawcze. Specyficzne markery do wykrywania wirusowego zapalenia wątroby typu A i B..

praca semestralna, dodano 16 grudnia 2002 r

Mechanizm przenoszenia czynnika wywołującego zapalenie wątroby typu A. Diagnoza różnicowa. Żółtaczka hemolityczna. Wyniki diagnozy epidemiologicznej. Powstawanie złośliwych wariantów choroby i odporności. Czynniki endogenne i egzogenne. Wzrost testu tymolowego.

wywiad medyczny, dodano 10.03.2009

Główne rodzaje przewlekłego zapalenia wątroby, przyczyny choroby i jej objawy kliniczne. Objawy przewlekłego zapalenia wątroby, metody jego diagnozy. Taktyka leczenia, jego zależność od wariantu choroby. Schemat terapeutyczny, żywienie medyczne.

prezentacja, dodano 10/10/2016

Wirusowe zapalenie wątroby (ostre i przewlekłe), mechanizmy i sposoby ich przenoszenia. Czynniki sprawcze głównych form wirusowego zapalenia wątroby: etiologia, objawy kliniczne i przebieg choroby. Interpretacja danych diagnostycznych w celu identyfikacji markerów wirusowego zapalenia wątroby.

Streszczenie, dodano 11/18/2010

Choroba żółtaczki, jej objawy i przyczyny. Wirusowe zapalenie wątroby i jego konsekwencje. Wirusowe zapalenie wątroby typu A, B i D, zapalenie wątroby ani A, ani B, okres inkubacji. Wskazania do hospitalizacji z wirusowym zapaleniem wątroby, jego zapobieganie. Ostre uszkodzenie wątroby, jego leczenie.

Streszczenie, dodano 05/04/2009

Nieodwracalne zmiany w strukturze wątroby z wirusowym zapaleniem wątroby. Objawy kliniczne zapalenia wątroby. Sztuczne przenoszenie infekcji. Przyczyny toksycznego zapalenia wątroby. Zaburzenia trawienne, bóle stawów, osłabienie. Wirusowe zapalenie wątroby.

prezentacja, dodano 04.11.2015

Etiologia i patogeneza wrzodziejącego zapalenia jelita grubego, objawy jego ostrych i przewlekłych postaci. Metody diagnozowania i leczenia choroby. Oznaczanie raka jelita grubego metodą irigo - i sigmoidoskopii. Terapia detoksykacyjna w ostrym zapaleniu wątroby.

Streszczenie, dodano 09/09/2010

Ogólne informacje na temat wirusów zapalenia wątroby - grup wirusowych anthroponoses, tj. choroby przenoszone z osoby na osobę. Wiodące objawy kliniczne zapalenia wątroby. Etiologia i patogeneza, okres inkubacji i cechy przebiegu wirusowego zapalenia wątroby typu A, B, C, D.

Streszczenie, dodano 04/17/2015

Opisy zapalnej choroby wątroby wywołanej wirusem zapalenia wątroby typu C. Badanie źródeł wirusa, okres inkubacji. Cechy kliniczne zapalenia wątroby. Diagnostyka laboratoryjna. Leczenie i zapobieganie wirusowemu zapaleniu wątroby.

prezentacja dodana 19.11.2014

Pojęcie i ogólna charakterystyka zapalenia wątroby typu A jako zakaźnej choroby wirusowej, jej objawy kliniczne i objawy, sposoby zakażenia. Technika diagnozowania i zasady sporządzania schematu leczenia zapalenia wątroby typu A. Ocena potrzeby szczepienia.

Autoimmunologiczne zapalenie wątroby: doświadczenie prezentacji klinicznej w jednym ośrodku, odpowiedź na leczenie i rokowanie w Arabii Saudyjskiej

Autoimmunologiczne zapalenie wątroby (AIH) jest częstą przyczyną schyłkowej choroby wątroby na całym świecie. Choroba ta jest powszechna u dzieci i dorosłych, z przewagą kobiet i zmiennymi objawami klinicznymi. AIG ma korzystne reakcje na sterydy i immunomodulatory. Rozpoznanie AMS opiera się na kryteriach klinicznych i laboratoryjnych zaproponowanych przez International Autoimmune Hepatitis Group. Dane dotyczące struktury AIH z Bliskiego Wschodu są niewystarczające.

W tej retrospektywnej analizie zbadaliśmy cechy kliniczne i laboratoryjne, dane immunologiczne, dane radiologiczne, wyniki biopsji wątroby i odpowiedź na leczenie u pacjentów z AIH z klinik hepatologii King Abdul Aziz, Szpital Uniwersytecki w Jeddah, od 1994 do 2008 r..

Zdiagnozowaliśmy 41 pacjentów z AMS, a 33 uwzględniono w analizie. Średni wiek wynosił 32,3 lat, a przewaga kobiet wynosiła 75,7%. Zdekompensowaną marskość wątroby po prezentacji stwierdzono u 45,5% pacjentów. Ostre zapalenie wątroby wiązało się ze znacznie wyższymi poziomami ALT w surowicy i bilirubiny (odpowiednio P = 0,001 i P = 0,03). Wszyscy nasi pacjenci mieli AIH typu 1. Leczenie prednizonem i azatiopryną doprowadziło do całkowitej lub częściowej remisji u większości pacjentów (54,8%). Jednak pacjenci z zaawansowaną chorobą wykazywali mniejszą odpowiedź na leczenie (p = 0,016). 6 pacjentów ze słabą zgodnością miało nawrót AIH. Dwóch pacjentów miało wybuch w czasie ciąży i dobrze zareagowały na prednizon. Najdłuższa obserwacja trwała 14 lat, a najkrótsza - 2 miesiące. Czterech pacjentów zmarło z powodu choroby wątroby.

Pacjenci z AIH w Arabii Saudyjskiej prawdopodobnie mają rozwiniętą chorobę w młodym wieku i zareagują gorzej na leczenie niż pacjenci w innych krajach świata.

Autoimmunologiczne zapalenie wątroby (AIH) jest jedną z głównych przyczyn marskości wątroby i schyłkowej choroby wątroby na świecie. Międzynarodowa częstość AIH wśród pacjentów z chorobami wątroby wynosi od 11% do 20% [1]. Zazwyczaj jest to choroba dzieci i kobiet w średnim wieku [23], ale może również dotyczyć osób starszych i mężczyzn [45]. Objawy kliniczne choroby obejmują od bezobjawowych nieprawidłowych enzymów wątrobowych do piorunującej niewydolności wątroby lub rozszerzonej niewyrównanej marskości wątroby [256]. System diagnostyczny do oceny AIH został utworzony od 1993 r. Przez Międzynarodową Grupę Autoimmunologicznego Zapalenia Wątroby [7]; został zmieniony i zaktualizowany w 1999 r. [8], a ostatnio w 2008 r. ustanowiono uproszczone kryteria. [dziewięć]

Leczenie AMS sterydami i immunomodulatorami doprowadzi do remisji u większości pacjentów. [2410] Rokowanie AIH różni się w zależności od ciężkości choroby i postępu choroby, chociaż choroba ogólnie ma pozytywny wynik, z 10-letnim przeżyciem związanym ze śmiercią wątroby lub przeszczepem wątroby, 83,3% i 89,5% u pacjentów z bezobjawowymi i odpowiednio symptomatologia i 23 lata skumulowanego przeżycia bez przeszczepu 73,5%. [21112] Opublikowani przeszczep wątroby, pacjenci z AIH mają 5-letnie przeżycie podobne do pacjentów z genetyczną chorobą wątroby [13]. W krajach Azji i na Bliskim Wschodzie, w tym w Arabii Saudyjskiej, AIH może zostać zdiagnozowane lub niedocenione przez wysoką częstość przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B i C. [1415] Odnotowano mniej przypadków AIH w Azji w porównaniu z Europą i Ameryką Północną [6]. Poza kilkoma zgłoszonymi przypadkami, nie ma opublikowanych lokalnych danych na temat objawów klinicznych i rokowania AMS w Arabii Saudyjskiej. W kolejnym retrospektywnym badaniu kohortowym przedstawiliśmy objawy kliniczne, wyniki laboratoryjne, odpowiedzi na leczenie i wyniki prognostyczne u pacjentów z AHP przyjętych do Szpitala Uniwersyteckiego im. King Abdula Aziza (KAUH), który jest głównym szpitalem uniwersyteckim w Dżuddzie w Arabii Saudyjskiej.

Celem badania było zbadanie wzorców klinicznych oraz cech laboratoryjnych i immunologicznych AMS, a także ocena odpowiedzi na leczenie i rokowanie u pacjentów z AIH w KAUH w Dżuddzie w Arabii Saudyjskiej.

Przeprowadziliśmy retrospektywną analizę wszystkich pacjentów ze zdiagnozowanym AIH w oparciu o kryteria Międzynarodowej Grupy Autoimmunologicznej Zapalenia Wątroby [78] z klinik hepatologicznych KAUH w latach 1994–2008. Dla każdego pacjenta, wieku, płci, objawów klinicznych na podstawie danych diagnostycznych, laboratoryjnych i immunologicznych. Uwzględniono również wyniki biopsji wątroby, jeśli były dostępne. Zebrano również dane dotyczące odpowiedzi na leczenie i wyniki na koniec okresu obserwacji. Pacjentów wykluczono z analizy, jeśli nie było wystarczających dowodów dotyczących diagnozy AIH; jeżeli dokumentacja medyczna nie była kompletna z powodu złej obserwacji; jeśli u pacjentów występowała inna współistniejąca choroba wątroby, taka jak bezalkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby (NFLD) lub przewlekłe zapalenie wątroby typu C (CHF). Objawy kliniczne klasyfikowano jako bezobjawowe, zdefiniowane jako nieprawidłowe enzymy wątrobowe przez ponad 6 miesięcy z dodatnimi danymi immunologicznymi; cechy biopsji wątroby wskazujące na AIH; oraz brak innych przyczyn chorób wątroby, w tym leków. Ostre zapalenie wątroby zdefiniowano jako ostre objawy, w tym gorączkę, żółtaczkę i ból prawej górnej części brzucha, z aminotransferazą alaninową w surowicy większą niż 500 jednostek / l. Zdekompensowaną marskość wątroby zdefiniowano jako obecność jednego z następujących objawów: wodobrzusze, krwawienie z żylaków, encefalopatia wątrobowa, bakteryjne zapalenie otrzewnej, niskie stężenie albuminy w surowicy i wydłużony czas protrombinowy (PT). Zbadano również obecność innych współistniejących chorób autoimmunologicznych (AID)..

Dane laboratoryjne obejmowały: Testy czynności wątroby oceniano na podstawie chemii klinicznej układu wkładów odczynnikowych dla odczynników (aminotransferaza alaninowa w surowicy [ALT, normalna, 30-65 U / L], aminotransferaza asparaginianowa [AST, normalna, 15-37 U / L], fosfataza alkaliczna [ALP, normalna, 50-136 U / L], gamma-glutamylotransferaza [GGT, normalna, 5-85 U / L], białko całkowite [TP, normalna, 64-82 g / l] albumina [Alb, normalna, 35-50 g / l], bilirubina całkowita i bezpośrednia [normalne, odpowiednio 0-17 i 0-5 μmol / l]). W momencie diagnozy przeprowadzono pełną morfologię krwi (CBC): (białe krwinki [WBC, normalne, 3-11 KU / L], hemoglobina [Hg, normalne, 12-17 g / dl] [płytka; normalne, 100-400 KU / L]). Cytopenię wywołaną hiperpplenizmem podejrzewano, jeśli liczba białych krwinek była mniejsza niż 3 (109 / μl) i / lub liczba płytek krwi była mniejsza niż 100 (103 μmol) w obecności śledziony podczas USG jamy brzusznej lub CT.

Serologię zapalenia wątroby przeprowadzono za pomocą ELISA (test immunoenzymatyczny) dla wirusa zapalenia wątroby typu B (HBSAg, HBeAg, HBeAb, HBcAb) i wirusa zapalenia wątroby typu C (HCVAb) u wszystkich pacjentów; pacjenci z ostrą prezentacją otrzymali również wyniki wirusa zapalenia wątroby typu A (HAVAb-IgM) i wirusa zapalenia wątroby typu E (HEVAb, jeśli występuje).

Określono wyniki testu Wilsona dla 24-godzinnej miedzi i miedzi w surowicy oraz przeanalizowano wyniki nasycenia transferyny dla możliwej hemochromatozy. Otrzymaliśmy również wynik oceny immunologicznej przeciwciał przeciwjądrowych (ANA) przeprowadzonej przy użyciu pośredniej immunofluorescencji (IIF) - słabo pozytywnej - 1/40 i silnie dodatniej - 1/1280; ELISA wykrył przeciwciało mięśni gładkich (SMA); ELISA wykryto mikrosomalną 1. nerkę wątroby (LKM-1); antymitochondrialny (AMA) został wykryty za pomocą ELISA; poziom immunoglobuliny-G (IgG) określono metodą nefelometru (zakres normalny, 5,4-16,1); i antyneutrofilowe przeciwciało cytoplazmatyczne (ANCA) wykryto za pomocą IIF.

Analizowano również wyniki USG i / lub tomografii komputerowej jamy brzusznej (CT) w momencie diagnozy. Badanie endoskopowe górnego odcinka przewodu pokarmowego uzyskano po prezentacji (obecność żylaków przełyku lub żołądka i (lub) wrotnej gastropatii nadciśnieniowej uważano za zdekompensowane nadciśnienie wrotne) nawet przy braku krwawienia w wywiadzie. W przypadku pacjentów, u których wystąpiła cholestaza po prezentacji, uwzględniono wyniki endoskopowej cholangiopancreatografii wstecznej (ERCP). Uzyskano również wyniki biopsji wątroby, jeśli takie istnieją..

Zebrano dane dotyczące schematów leczenia, dawek początkowych i podtrzymujących, czasu trwania leczenia, odpowiedzi na leczenie, przerwania leczenia, skutków ubocznych leków; a informacje o lekach uzyskano, jeśli dodano je oddzielnie od prednizonu i azatiopryny (AZA) w celu kontroli choroby.

Uzyskano wyniki ALT i stężenia bilirubiny w surowicy w diagnozie oraz 3, 6, 12 i 24 miesiące po rozpoczęciu leczenia (jeśli występują) i na koniec okresu obserwacji.

Odpowiedź na leczenie uznano za kompletną, jeśli poziom ALT w surowicy spadł do prawidłowego zakresu w ciągu 6-24 miesięcy leczenia, wraz z normalizacją stężenia bilirubiny w surowicy, jeśli był podwyższony przed leczeniem. Zmniejszenie aktywności AlAT do poziomu poniżej normalnego zakresu po 24 miesiącach leczenia lub do końca okresu obserwacji, jeśli kolejny okres był krótszy niż 2 lata, uznano za niepełną odpowiedź. Pacjenci, którzy nie byli w stanie osiągnąć zmniejszenia aktywności AlAT i stężenia bilirubiny w surowicy lub mieli wzrost w ciągu 24 miesięcy, zostali uznani za niereagujących.

Nawrót zdefiniowano jako wzrost aktywności AlAT do poziomu powyżej normy lub do poziomu leczenia wstępnego po początkowej odpowiedzi. Rejestrowano czas obserwacji każdego pacjenta. Zidentyfikowano pacjentów, u których wystąpiła niewyrównana marskość wątroby w następnym okresie. Śmiertelność została zdefiniowana jako śmierć w kolejnym okresie..

Użyto pakietu Social Science Statistics Pack (SPSS) dla systemu Windows w wersji 15. Określono środki, odchylenia standardowe i częstotliwości. Test chi-kwadrat zastosowano do oceny zależności między zmiennymi kategorialnymi. Niezależny test t próbki zastosowano do skorelowania ALT w surowicy i bilirubiny z ciężkością choroby wątroby. Wartość P poniżej 0,05 uznano za znaczącą..

Od lipca 1994 r. Do czerwca 2008 r. U 41 pacjentów zdiagnozowano AHT; Analiza objęła 33 pacjentów. Ośmiu pacjentów zostało wykluczonych. Mediana wieku w chwili prezentacji wynosiła 32,3 lat (zakres 10–65 lat), a 22 (66,66%) pacjentów było w wieku 35 lat lub młodszych. Dwudziestu pięciu (75,7%) pacjentów stanowiły kobiety, a 8 mężczyzn. Sześćdziesiąt procent pacjentów to Saudyjczycy. Dwunastu (36,4%) pacjentów miało ostre zapalenie wątroby po przedstawieniu. Żółtaczka była najczęstszym objawem; jednak 7 pacjentów było bezobjawowych. Tabela 1 pokazuje objawy podczas prezentacji. Piętnastu (45,5%) pacjentów miało niewyrównaną marskość wątroby [ryc. 1]. Sześciu pacjentów miało hipersplenizm (małopłytkowość lub leukopenia lub jedno i drugie). Czynność wątroby wahała się od umiarkowanego wzrostu aktywności AlAT i bilirubiny w surowicy do bardzo wysokich poziomów (odpowiednio P = 0,000 i 0,03) u pacjentów z ostrym zapaleniem wątroby w porównaniu z pacjentami z bezobjawową i przewlekłą chorobą. Trzech pacjentów miało cholestazę (wyższy poziom ALP i GGT w porównaniu z ALT i AST) w chwili prezentacji. 26 pacjentów miało poziom IgG w surowicy dostępny podczas diagnozy - 1 miał normalny poziom, 9 miało umiarkowany wzrost (mniej niż 1,5 razy wyższy niż normalny), a 16 miało poziomy ponad 1,5 razy wyższe niż normalne. Wyniki podstawowych wyników laboratoryjnych przedstawiono w tabeli 2. Wynik ANA w momencie rozpoznania był dostępny dla 31 pacjentów; był umiarkowanie pozytywny u 12 pacjentów, umiarkowany u 11 i silnie pozytywny u 8 pacjentów. Wynik gładkich mięśni (SMA) był dostępny dla 31 pacjentów; wynik był ujemny u 7 pacjentów, umiarkowanie pozytywny u 17 i silny pozytywny u 7 pacjentów. U wszystkich pacjentów AMA było ujemne. Wynik LMB-1 był dostępny dla 27 pacjentów; był we wszystkich negatywny.

Wiek w porównaniu do wyrównanej marskości wątroby

Objawy podczas prezentacji

Wyniki laboratoryjne

ALT: aminotransferaza alaninowa; AST: aminotransferaza asparaginianowa; GGT: gamma glutamylotransferaza; IGG: immunoglobulina-G; INR: międzynarodowy współczynnik znormalizowany

Serologia zapalenia wątroby była ujemna u wszystkich pacjentów w kierunku HBV i HCV i HAV (u pacjentów z ostrym objawem); tylko 3 pacjentów zostało przebadanych pod kątem HEVAb, co było ujemne. Jedna trzecia pacjentów została przebadana na obecność PANCA, a wynik był dodatni tylko u 2 pacjentów. Wyniki USG jamy brzusznej i / lub TK podczas prezentacji były dostępne dla 31 pacjentów; 17 miało normalne badanie, 6 miało marskość wątroby bez wodobrzusza, a 8 miało zwiększoną marskość z wodobrzuszem. Tylko 12 pacjentów przeszło biopsję wątroby podczas diagnozy, co we wszystkich przypadkach było zgodne z AIH. U 15 pacjentów z niewyrównaną marskością wątroby nie wykonano biopsji wątroby po prezentacji. U trzech pacjentów wykonano biopsję wątroby w innych ośrodkach, dla których w naszych danych nie znaleziono wyników; a 2 pacjentów odmówiło wykonania biopsji wątroby. Endoskopię górnego odcinka przewodu pokarmowego w momencie rozpoznania przeprowadzono u 29 pacjentów: 21 było w normie, 6 było żylakami przełyku, 2 to gastropatia z nadciśnieniem wrotnym. Sześciu pacjentów miało współistniejące inne choroby / choroby autoimmunologiczne: 3 miało tocznia rumieniowatego układowego (SLE), 2 miało reumatoidalne zapalenie stawów, 1 miało SLE i chorobę Hashimoto.

Leczono 31 pacjentów. Dwóch pacjentów nie było leczonych z powodu stale normalnych enzymów wątrobowych: u jednego wystąpił tylko przejściowy wzrost aktywności AlAT (do 100 U / L) podczas diagnozy AHN, a następnie spontanicznie spadł do normy; a drugi miał niewyrównaną marskość wątroby podczas prezentacji. Początkowa dawka prednizolonu wynosiła 25-40 mg / dobę, a dawka podtrzymująca 5-15 mg / dobę. AZA dodano, gdy odpowiedź na prednizon była niekompletna lub jako środek obniżający poziom steroidów po odpowiedzi na prednizon. Początkowa dawka AZA wynosiła 50-100 mg / dzień, a dawka podtrzymująca 50-100 mg / dzień. Siedemnaście (54,8%) leczonych pacjentów (13 wyrównanych i 4 niewyrównanych marskości wątroby) miało całkowitą odpowiedź, 11 pacjentów (35,48% [7 z nich miało niewyrównaną marskość wątroby]) miało niepełną odpowiedź, a 3 pacjentów z niewyrównaną marskością wątroby nie odpowiedziało na leczenie. Czas trwania pełnej odpowiedzi wynosił od 1 do 20 miesięcy, średnio od 5 do 6 miesięcy. Ogólnie rzecz biorąc, pacjenci ze zwiększoną marskością wątroby byli mniej skłonni do odpowiedzi na leczenie (wartość P, 0,016). Dwóch pacjentów z postępującą marskością wątroby nie zareagowało, a lekarz anulował leczenie. U jednego pacjenta z całkowitą odpowiedzią wystąpił wybuch choroby po 5 latach leczenia podtrzymującego, kiedy leczenie zostało przerwane, a następnie wznowione podczas leczenia. Dziewięciu pacjentów kilkakrotnie przerwało leczenie; 4 z nich miało jeden nawrót, a 2 miały częste nawroty. Leki u 1 pacjenta z pancytopenią wywołaną przez AZA przenoszono na mykofenolan mofetylu (MMF) 750 mg dwa razy dziennie po drugim nawrocie. Czterech pacjentów miało nawrót podczas leczenia podtrzymującego, a 3 z nich miało niewyrównaną marskość wątroby. Siedemnastu pacjentów miało skutki uboczne prednizonu lub AZA lub obu [Tabela 3]. Zgodnie z oczekiwaniami cukrzyca jest najczęstszym działaniem niepożądanym. Dwóch pacjentów przeszło na niewyrównaną marskość wątroby w następnym okresie; oba miały krwawienia z żylaków, hipersplenizm i encefalopatię i oba miały na celu przeszczep wątroby. Czterech pacjentów zmarło z powodu powikłań związanych z chorobą wątroby, a 1 zmarła w czasie ciąży w wyniku powikłań związanych z ciążą. Chociaż nie jest to statystycznie istotne, pacjenci ze zwiększoną marskością wątroby mieli większą szansę na śmierć w następnym okresie. Najdłuższy okres obserwacji wynosił 14 lat, a najkrótszy 2 miesiące (1 pacjent zmarł z piorunującym ostrym AIH); podczas gdy 69,7% tych pacjentów było monitorowanych przez ponad 2 lata, średnio 4 lata.

Leczenie skutków ubocznych

Dwadzieścia cztery z 28 osób, które przeżyły, jest nadal aktywnych w naszych klinikach hepatologicznych..

Częstość występowania AIH wśród pacjentów z chorobami wątroby w Arabii Saudyjskiej jest nieznana [16]; może być znacznie niższa niż w Ameryce Północnej i krajach europejskich. Kalaf i współpracownicy w swoim przeglądzie 112 przeszczepów wątroby (RT) w Rijadzie stwierdzili, że 14,3% wskazań do RT było związanych z AIH [17]. W naszej kohorcie 22 pacjentów miało ponad 35 lat; 50% z nich miało zdekompensowaną marskość wątroby po prezentacji. Jest to sprzeczne z wcześniejszymi danymi z Japonii i Stanów Zjednoczonych, w których wcześniejsi pacjenci mieli bardziej zaawansowaną chorobę [45]. Jest to nawet więcej niż wskaźnik zarejestrowany w badaniu indyjskim (34,2%) [6]. Podczas prezentacji ostre zapalenie wątroby zaobserwowano u 36,4% naszych pacjentów, zarówno u noworodków, jak i w przypadku wybuchu stwierdzonej marskości wątroby. Jest to porównywalne do tego w Ameryce Północnej i Europie z 26% do 40% [1819], ale z drugiej strony jest znacznie wyższe niż wskaźnik indyjski wynoszący 13,1% [6]. Stwierdzono, że pacjenci bez objawów mieli wyższy poziom ALT w surowicy w porównaniu do pacjentów z objawami (wartość p, 0,05). Jest to podobne do danych dostarczonych przez Felda i jego współpracowników [12]. Trzy kobiety miały cholestazę po prezentacji i uważano, że mają pierwotną marskość żółciową, chociaż ich profile autoimmunologiczne odpowiadały AIH; a 2 z tych pacjentów miało objawy biopsji AIH wątroby. Te trzy pacjentki miały dobrą wyjściową odpowiedź na leczenie i długoterminową obserwację w porównaniu z pacjentami z próbką wątrobowokomórkową w chwili prezentacji. Huang i jego koledzy z Tajwanu podali podobne dane dotyczące historii pacjentów z cholestazą [20]. Obecnie badanie wykazało dodatnią ANA u 87,8% pacjentów i dodatnią SMA u 72,7%. Jest to więcej niż liczba zgłoszona przez Czę, 67% dla ANA i SMA łącznie. [21] Ostatnio opublikowane kryteria diagnozy AIH przez Hennsa i współpracowników wykazały, że IgG w surowicy IgG 1.44, górna granica normy (UNL), jest najlepszym predyktorem diagnostycznym dla AIH [9]. W naszej grupie stężenie IgG w surowicy wynosiło ponad 1,44 (UNL) u 61,5% pacjentów. Wszyscy nasi pacjenci mieli AIH typu 1; żaden z nich nie miał dodatniego LKM-1; ale w poprzednich raportach 4–20% pacjentów miało AIH LKM-1-pozytywny typu II [19]. U starszych pacjentów z AIH bardziej prawdopodobne jest współistnienie chorób autoimmunologicznych, podobnych do zgłaszanych przez Zhai, a Carpenter podał podobne wyniki [5]. U jednej pacjentki rozwinęła się choroba podczas ciąży, a u 2 innych wystąpiła epidemia podczas ciąży; wszyscy mieli remisję na prednizon i korzystny wynik ciąży. Podobny wynik AIH z wystąpieniem w czasie ciąży zgłosił Floreani i jego koledzy [2]. Całkowity odsetek odpowiedzi wynosił 54,8%, czyli mniej niż w skali międzynarodowej, pełny odsetek odpowiedzi wynosi 65% w ciągu 18 miesięcy i 80% po 3 latach [19]. Ani początkowy poziom ALT, ani czas trwania objawów nie przewidywały odpowiedzi, ale stwierdzono, że pacjenci zdekompensowani byli mniej skłonni do odpowiedzi niż pacjenci z kompensacją (wartość p, 0,016). Piorunujące formy AIH mają wysoką śmiertelność u pacjentów bez przeszczepu [22] w naszej grupie; jedna 64-letnia kobieta miała piorunujący AMS. Dane dotyczące MMF u pacjentów z nietolerancją ANO na AIH wykazały 43% remisję [23]. 1 pacjent z pancytopenią wywołaną przez AZA dobrze zareagował na MMF. Uważa się, że czynniki genetyczne wpływają na ciężkość choroby w AMS. [24] Może to być przyczyną różnych modeli klinicznych i poziomu nasilenia AGN u naszych pacjentów w porównaniu z pacjentami z innych krajów..

Nasze badanie jest ograniczone do stosunkowo niewielkiej liczby pacjentów; potrzebne wieloośrodkowe dane krajowe. Aby przezwyciężyć inne ograniczenie dotyczące gromadzenia danych retrospektywnie, prospektywne, dobrze zorganizowane badanie z kompletnymi danymi pacjentów zapewni dokładniejsze lokalne wskaźniki AIH.

Wyniki te pokazały, że wielu naszych pacjentów z AIH jest młodych, z zaawansowaną chorobą w chwili prezentacji i słabą odpowiedzią na leczenie, w porównaniu do pacjentów w innych krajach. Wczesne rozpoznanie i leczenie AMS w Arabii Saudyjskiej jest ważne, aby zapobiec powikłaniom marskości wątroby i zmniejszyć potrzebę przeszczepu wątroby w leczeniu chorób spowodowanych chorobami. Krajowe dane AIH z różnych regionów kraju są potrzebne, aby lepiej zrozumieć występowanie chorób lokalnych wśród pacjentów z przewlekłą chorobą wątroby; do identyfikacji modeli klinicznych i laboratoryjnych; i do oceny odpowiedzi na terapię.