Dopływ krwi do wątroby

Jak dopływ krwi do wątroby? Krew do wątroby pochodzi z dwóch źródeł: przez żyłę wrotną i tętnicę wątrobową i przepływa przez żyły wątrobowe. W ten sposób wątroba ma dwa doprowadzające i jeden odprowadzający układ naczyń krwionośnych. Większość krwi (70–75%) dostaje się do wątroby przez żyłę wrotną. Przez łóżko naczyniowe wątroby przepływa do 1,5 litra krwi na minutę, tj. około 25% całkowitej minutowej objętości przepływu krwi. Szybkość objętościowa przepływu krwi przez wątrobę wynosi 50–80 ml krwi na 100 g wątroby na minutę. W sinusoidach wątrobowych przepływ krwi jest znacznie spowolniony, ponieważ ich powierzchnia przekroju zbliża się do 400 m2, przekraczając powierzchnię przekroju naczyń włosowatych płuc. Ciśnienie w tętnicy wątrobowej wynosi 120 mm Hg. Art., W żyle portalowej - 8-12 mm RT. Art., W żyłach wątrobowych - od 0 do 5 mm RT. Sztuka. W portalach i naczyniach żylnych ciśnienie jest zwykle mierzone w mm wody, co dokładniej odzwierciedla dynamikę małych zmian (stosunek mmHg / mm / woda = 1 / 13,5). Ponad 20% objętości krążącej krwi może być osadzone w wątrobie. W wyniku szoku do 70% całkowitej objętości krwi czasami gromadzi się w naczyniach układu wrotnego.

Krew wrotna różni się od krwi żylnej nie tylko produktami rozkładu substancji odżywczych wchłanianych z jelit i transportowanych do wątroby, ale także wyższym natlenieniem. Zawartość tlenu we krwi wrotnej na czczo jest średnio tylko 1,9% obj. Niższa niż w krwi tętniczej (krew żylna jest niższa średnio o 7% obj.). 50–70% całego tlenu wchodzącego do wątroby jest dostarczane przez żyłę wrotną, a w większości przypadków ilość ta jest wystarczająca, aby zaspokoić minimalne zapotrzebowanie na komórki wątroby w przypadku ostrego naruszenia dopływu krwi tętniczej do wątroby (podwiązanie tętnicy wątrobowej). Obniżone ogólnoustrojowe ciśnienie krwi prowadzi do zmniejszenia zawartości tlenu we krwi wrotnej.

Dopływ krwi do wątroby: Tętnica wątrobowa

Topograficzna anatomia dopływu krwi do wątroby z naczyniami tętniczymi jest bardzo zmienna. Niemniej jednak warunkowo można wyróżnić typowy, najczęściej spotykany (40–80%) wariant powstawania i lokalizacji tętnic wątrobowych. W większości przypadków naczynie o średnicy 5–7 mm, zwane wspólną tętnicą wątrobową (a. Hepatica communis), pochodzi z pnia trzewnego (truncus celia-cus). Na poziomie górnej krawędzi odźwiernika lub dwunastnicy w więzadle wątrobowo-dwunastniczym przed żyłą wrotną dzieli się na tętnicę żołądkowo-dwunastniczą (a. Gastro-dwodenalis) i własną tętnicę wątrobową (a. Hepatica propria). Ta ostatnia ma średnicę 3-5 mm, znajduje się między arkuszami więzadła wątrobowo-dwunastniczego przyśrodkowo od wspólnej żółci i przewodów wątrobowych i jest podzielona na prawą i lewą tętnicę wątrobową (a. Hepaticae dextra et sinistra), które wnikają do wątroby. Z własnej lub wspólnej tętnicy wątrobowej opuszcza prawą tętnicę żołądka (a. Gastrica dextra), a od prawej tętnicy wątrobowej - tętnicę torbielowatą (a. Cystica) do pęcherzyka żółciowego.

Wewnątrz dopływ krwi do tętnic wątrobowych dzieli się w następujący sposób. Prawa tętnica wątrobowa daje odgałęzienie płata ogoniastego, a następnie gałęzie tętnicy paramedian, która dzieli się na tętnice na odcinki V i VIII. Kontynuacją głównego pnia jest tętnica sektora bocznego, która jest podzielona na tętnice segmentów VI i VII. Lewa tętnica wątrobowa podaje gałęzie do segmentów I i IV, a następnie dzieli się na gałęzie do segmentów II i III. W większości przypadków gałęzie lewej tętnicy wątrobowej nie powtarzają przebiegu gałęzi żyły wrotnej. Często dopływ krwi do segmentu IV odbywa się z prawej tętnicy wątrobowej (tak zwana transpozycja tętnicy segmentowej od lewej do prawej). Wariant architektury lewej tętnicy wątrobowej odpowiadający architekturze lewej gałęzi żyły wrotnej znajduje się w 14% przypadków. Na poziomie podsekcji dwa naczynia tętnicze zwykle towarzyszą naczyniu wrotnemu.

Spośród wielu innych anatomicznych opcji dopływu krwi tętniczej do wątroby należy wyróżnić te, które są bardziej powszechne lub komplikują interwencje chirurgiczne narządów strefy wątrobowo-trzustkowo-dwunastniczej.

Całkowita tętnica wątrobowa odbiega od krezki górnej (1–4%), od aorty (2–7%) lub jest nieobecna.

Brak własnej tętnicy wątrobowej (do 50%), podczas gdy prawa i lewa tętnica wątrobowa rozpoczynają się bezpośrednio od wspólnej tętnicy wątrobowej lub z innych źródeł.

Własna tętnica wątrobowa tworzy trzy gałęzie, z których jedna - środkowa tętnica wątrobowa - w izolacji zapewnia dopływ krwi do kwadratowego płata wątroby.

Prawa gałąź własnej tętnicy wątrobowej przebiega przed wspólnymi żółciami lub przewodami wątrobowymi (5-15%) lub za żyłą wrotną (13%). To komplikuje interwencje pozawątrobowych przewodów żółciowych lub wykrywanie i izolację tętnicy.

Prawa tętnica wątrobowa odbiega od tętnicy krezkowej górnej (12–19%). Ponadto znajduje się za trzustką i dwunastnicą, a następnie wzdłuż zewnętrznej krawędzi więzadła wątrobowo-dwunastniczego i na prawo od pęcherzyka żółciowego za szyją. Prawdopodobieństwo uszkodzenia takiego naczynia z cholecystektomią wzrasta.

Lewa tętnica wątrobowa odchodzi od lewej tętnicy żołądkowej (12%). Takie naczynie nazywa się lewym pniem żołądkowo-wątrobowym. W 2% przypadków zapewnia izolowany dopływ krwi do lewego płata wątroby. Podwiązanie go w pobliżu wyładowania gałęzi wątroby podczas wykonywania resekcji żołądka może prowadzić do naruszenia dopływu krwi do segmentów II - III wątroby. (Pozbawiony tętniczego napływu obszarów wątroby uzyskuje ciemnofioletowy kolor).

Oprócz głównych tętnic, dopływ krwi do wątroby można przeprowadzić za pomocą dodatkowych naczyń, które najczęściej odchodzą od lewej tętnicy żołądkowej, górnej krezki krezkowej, żołądkowo-dwunastniczej. V.V. Kovanov i T.I. Anikina (1974) rozróżnia dodatkowe i dodatkowe jednostki pływające. W przeciwieństwie do uzupełniających, dodatkowe tętnice są jedynym źródłem dopływu krwi tętniczej do autonomicznych obszarów wątroby (zwykle w lewej połowie), a podwiązanie takich naczyń może prowadzić do poważnego uszkodzenia niedokrwiennego odpowiednich segmentów.

Anatomia naczyń wątrobowych

W wątrobie rozróżnia się dwa płaty: prawy, Lobus hepatis dexter i mniejszy lewy, Lobus hepatis sinister, które są oddzielone na powierzchni przepony półksiężycem więzadła wątroby lig. falciforme hepatis. W wolnej krawędzi tego więzadła ułożony jest gęsty włóknisty sznur - okrągłe więzadło wątroby, lig. teres hepatis, który rozciąga się z pępka, pępka i jest przerośniętą żyłą pępowinową, v. pępek. Okrągłe więzadło jest zagięte nad dolną krawędzią wątroby, tworząc wycięcie, incisura ligamenti teretis, i leży na trzewnej powierzchni wątroby w lewym podłużnym rowku, który na tej powierzchni stanowi granicę między prawym a lewym płatem wątroby. Więzadło okrągłe zajmuje przednią część bruzdy - fissiira ligamenti teretis; tylna część rowka zawiera kontynuację kołowego więzadła w postaci cienkiego włóknistego kordu - przerośnięty przewód żylny, przewód żylny, który funkcjonował w embrionalnym okresie życia; ta sekcja bruzdy nazywa się fissura ligamenti venosi.

Prawy płat wątroby na powierzchni trzewnej jest podzielony na płaty wtórne dwoma rowkami lub wgłębieniami. Jeden z nich biegnie równolegle do lewego podłużnego rowka i w przedniej części, gdzie pęcherzyk żółciowy, vesica fellea, nazywa się fossa vesicae felleae; tylna część rowka, głębiej, zawiera dolną żyłę główną, v. cava gorszy i nazywa się sulcus venae cavae. Fossa vesicae felleae i sulcus venae cavae są oddzielone od siebie względnie wąskim przesmykiem tkanki wątroby, zwanym procesem ogoniastym, processus caudatus.

Głęboki poprzeczny rowek łączący tylne końce fissurae ligamenti teretis i fossae vesicae felleae nazywa się portalem wątroby, porta hepatis. Przez nich wpisz. hepatica i v. porcje z towarzyszącymi im nerwami oraz naczynia limfatyczne i przewód wątrobowy wątrobowy wychodzą, wyjmując żółć z wątroby.

Część prawego płata wątroby, ograniczona po bokach wątroby, po bokach - dół pęcherzyka żółciowego po prawej stronie i szczelina okrągłego więzadła po lewej stronie, nazywa się kwadratowym płatem, lobus quadratus. Miejscem położonym za bramą wątroby między fissura ligamenti venosi po lewej stronie a bruzdy żyły głównej po prawej stronie jest płat ogoniasty, lobus caudatus. Narządy mające kontakt z powierzchniami wątroby tworzą na niej odciski, odciski, zwane narządem kontaktowym.

Wątroba jest objęta otrzewną przez większość jej przedłużenia, z wyjątkiem części jej tylnej powierzchni, gdzie wątroba przylega bezpośrednio do przepony.

Struktura wątroby. Pod surowiczą błoną wątroby znajduje się cienka włóknista błona, tunika włóknista. W obszarze portalu wątroby wraz z naczyniami wchodzi do wątroby i przechodzi w cienkie warstwy tkanki łącznej otaczającej zraziki wątroby, lobuli hepatis.

U ludzi zraziki są słabo oddzielone od siebie, u niektórych zwierząt, na przykład u świń, warstwy tkanki łącznej między zrazikami są bardziej wyraźne. Komórki wątroby w zraziku są zgrupowane w postaci płytek, które są umieszczone promieniowo od osiowej części zrazika do obrzeża. W zrazikach w ścianie naczyń włosowatych wątroby, oprócz endotelliocytów, znajdują się komórki gwiaździste o właściwościach fagocytarnych. Zraziki są otoczone przez żyły międzypłatkowe, żyły międzypłatkowe, które są gałęziami żyły wrotnej, i międzyzębowe gałęzie tętnicze, arteriae interlobulares (z a. Hepatica propria).

Przewody żółciowe, ductuli biliferi, przechodzą między komórkami wątroby, które tworzą zraziki wątroby, znajdujące się między stykającymi się powierzchniami dwóch komórek wątroby. Wychodząc z płata, wpływają do przewodów międzyzębowych, ductuli interlobulares. Przewód wydalniczy wychodzi z każdego płata wątroby. Z połączenia prawego i lewego kanału powstaje ductus hepaticus communis, który przenosi żółć z wątroby, bilis i opuszcza bramę wątroby.

Wspólny przewód wątrobowy zwykle składa się z dwóch przewodów, ale czasem z trzech, czterech, a nawet pięciu.

Topografia wątroby. Wątroba jest rzutowana na przednią ścianę brzucha w okolicy nadbrzusza. Granice wątroby, górna i dolna, rzutowane na przednio-boczną powierzchnię ciała, zbiegają się w dwóch punktach: prawej i lewej.

Górna granica wątroby zaczyna się w dziesiątej przestrzeni międzyżebrowej po prawej stronie, wzdłuż linii środkowej pachowej. Stąd gwałtownie podnosi się odpowiednio w górę i przyśrodkowo występ przepony, do której przylega wątroba, i wzdłuż prawej linii sutków dochodzi do czwartej przestrzeni międzyżebrowej; stąd granica wgłębienia spada w lewo, przecinając mostek nieco powyżej podstawy procesu wyrostka mieczykowatego, a w piątej przestrzeni międzyżebrowej osiąga środek odległości między lewym mostkiem i liniami lewego sutka.

Dolna granica, zaczynająca się w tym samym miejscu w dziesiątej przestrzeni międzyżebrowej, co górna granica, biegnie ukośnie i przyśrodkowo stąd, przecina chrząstki żeńskie IX i X po prawej stronie, biegnie ukośnie wzdłuż nadbrzusza w lewo iw górę, przecina łuk żebrowy na poziomie VII lewej chrząstki żeńskiej i w piątej przestrzeni międzyżebrowej jest połączony z górną granicą.

Więzadła wątroby. Więzadła wątroby są tworzone przez otrzewną, która przechodzi od dolnej powierzchni przepony do wątroby, na jej powierzchni przeponowej, gdzie tworzy więzadło wieńcowe wątroby, lig. coronarium hepatis. Krawędzie tego więzadła mają postać trójkątnych płytek, oznaczonych jako trójkątne więzadła, ligg. triangulare dextrum et sinistrum. Więzadła odchodzą od trzewnej powierzchni wątroby do najbliższych narządów: do prawej nerki - lig. hepatorenale, do mniejszej krzywizny żołądka - lig. hepatogastricum i dwunastnicy - lig. hepatoduodenale.

Odżywianie wątroby występuje z powodu: hepatica propria, ale w jednej czwartej przypadków z lewej tętnicy żołądkowej. Cechami naczyń krwionośnych wątroby jest to, że oprócz krwi tętniczej otrzymuje również krew żylną. Przez bramę a. hepatica propria i v. porcje. Wchodząc do bramy wątroby, v. porcje, niosące krew z niesparowanych narządów jamy brzusznej, rozgałęziają się w najcieńsze gałęzie znajdujące się między zrazikami - vv. interlobulares. Tym ostatnim towarzyszy aa. interlobulares (gałęzie A. hepatica propia) i ductuli interlobulares.

W materiale samych zrazików wątrobowych sieci naczyń włosowatych powstają z tętnic i żył, z których cała krew jest gromadzona w żyłach centralnych - vv. centrales. Vv. centrales, wychodząc z płatów wątroby, wpływają do żył zbiorowych, które stopniowo łącząc się ze sobą, tworzą vv. hepaticae. Żyły wątrobowe mają zwieracze u zbiegu żył centralnych. Vv. hepaticae w ilości 3-4 dużych i kilka małych wychodzi z wątroby na tylnej powierzchni i wpływa do v. gorszy cava.

Tak więc w wątrobie są dwa układy żył:

  1. portal w kształcie gałęzi v. porcje, przez które krew przepływa do wątroby przez bramę,
  2. kawalerski, reprezentujący całość vv. hepaticae niosący krew z wątroby in v. gorszy cava.

W okresie macicy funkcjonuje trzeci układ żyły pępowinowej; te ostatnie są oddziałami v. pępek, który po urodzeniu zostaje zatarty.

Jeśli chodzi o naczynia limfatyczne, nie ma prawdziwych naczyń włosowatych limfatycznych w płatach wątroby: istnieją tylko w międzyzębowej tkance łącznej i łączą się w sploty naczyń limfatycznych, które towarzyszą rozgałęzieniu żyły wrotnej, tętnicy wątrobowej i przewodów żółciowych z jednej strony oraz korzeni żył wątrobowych z drugiej strony. Naczynia limfatyczne wątroby prowadzą do nodi hepatici, coeliaci, gastrici dextri, pylorici i do prawie aortalnych węzłów w jamie brzusznej, a także do przeponowych i tylnych węzłów śródpiersia (w jamie klatki piersiowej). Około połowa limfy całego ciała jest usuwana z wątroby.

Unerwienie wątroby odbywa się od splotu trzewnego za pomocą truncus sympathicus in. błędne.

Struktura segmentowa wątroby. W związku z rozwojem chirurgii i rozwojem hepatologii powstaje obecnie doktryna dotycząca struktury segmentowej wątroby, która zmieniła dotychczasowy pomysł dzielenia wątroby tylko na płaty i zraziki. Jak wspomniano, w wątrobie znajduje się pięć układów rurkowych:

  1. drogi żółciowe,
  2. tętnice,
  3. żyły portalowe (system portalowy),
  4. żyły wątrobowe (układ kawalowy)
  5. naczynia limfatyczne.

Układy wrotne i jelitowe nie pokrywają się, a pozostałe układy rurkowe towarzyszą rozgałęzieniu żyły wrotnej, biegną równolegle do siebie i tworzą wiązki naczyniowo-wydzielnicze, do których również łączą się nerwy. Część naczyń limfatycznych wychodzi z żył wątrobowych.

Segment wątroby to ostrosłupowy odcinek miąższu sąsiadujący z tak zwaną triadą wątrobową: gałąź żyły wrotnej drugiego rzędu, towarzysząca gałąź własnej tętnicy wątrobowej i odpowiadająca jej gałąź przewodu wątrobowego.

W wątrobie rozróżnia się następujące segmenty, zaczynając od sulcus venae cavae po lewej, przeciwnie do ruchu wskazówek zegara:

  • I - segment ogoniasty lewego płata, odpowiadający współlotowi wątroby;
  • II - tylny odcinek lewego płata, zlokalizowany w tylnej części tego samego płata;
  • III - przedni odcinek lewego płata, zlokalizowany w tytułowym dziale;
  • IV - kwadratowy segment lewego płata, odpowiada wrodzonemu płatowi wątroby;
  • V - środkowy górny przedni segment prawego płata;
  • VI - boczny dolny odcinek prawego płata;
  • VII - boczny dolny tylny odcinek prawego płata;
  • VIII - środkowy górny tylny segment prawego płata. (Nazwy segmentów wskazują sekcje prawego płata.)

Segmenty zgrupowane wzdłuż promieni wokół bramy wątroby wchodzą w większe niezależne odcinki wątroby, zwane strefami lub sektorami.

Istnieje pięć takich sektorów..

  1. Lewy sektor boczny odpowiada segmentowi II (sektor jednosegmentowy).
  2. Lewy sektor sanitariusza składa się z segmentów III i IV.
  3. Właściwy sektor ratowników medycznych składa się z segmentów V i VIII.
  4. Prawy sektor boczny obejmuje segmenty VI i VII.
  5. Lewy sektor grzbietowy odpowiada segmentowi I (sektor jednosegmentowy).

Segmenty wątroby powstają już w okresie macicy i są wyraźnie wyrażane w momencie urodzenia. Doktryna segmentowej struktury wątroby pogłębia poprzednią ideę dzielenia jej tylko na płaty i segmenty.

Zasady krążenia krwi w wątrobie

Krótko mówiąc: jeśli zaburzone jest krążenie krwi w wątrobie, narząd nie może już pełnić swoich funkcji w pełni, w wyniku czego cierpi całe ciało. Konsekwencje zależą od tego, w których naczyniach krwionośnych wystąpiła awaria: w żyle wrotnej, żyle wątrobowej, tętnicach lub naczyniach włosowatych.

  • O zasadach krążenia krwi w wątrobie
  • Tętnica wątrobowa
  • Portal lub żyła portalu
  • Żyła wątrobowa
  • Jakie są naruszenia
  • System bramowy
  • Gałęzie żyły wątrobowej
  • Co to jest nadciśnienie wrotne

Wątroba jest jednym z najbardziej niesamowitych narządów, który wykonuje kilkaset różnych funkcji, ma złożoną strukturę i podwójny układ krwionośny: przez żyłę portalową i własną tętnicę wątrobową. Jeśli z jakiegoś powodu dopływ krwi do wątroby zostanie zakłócony, konsekwencje będą poważne dla całego organizmu..

O zasadach krążenia krwi w wątrobie

Wątroba może pełnić swoje funkcje w pełni tylko przy normalnym ukrwieniu. Ma ciekawe położenie anatomiczne: między jelitami a ogólnym układem przepływu krwi - co pozwala jej wykonywać pracę filtra w naszym ciele.

Wątroba ma gąbczastą (miąższową) strukturę. Główną strukturalną i funkcjonalną jednostką tkanki jest płatek utworzony przez hepatocyty (komórki robocze). W miąższu jest około miliona takich jednostek.

Każdy płat jest otoczony międzyzębowymi naczyniami krwionośnymi i żylnymi: małymi gałęziami głównych tętnic i żył zlokalizowanymi w bramkach wątroby (obszar wejścia i wyjścia naczyń krwionośnych i limfatycznych, pni nerwowych i przewodu żółciowego).

Ważny! Wyjątkowość dopływu krwi do wątroby polega na tym, że pobiera ona krew nie tylko przez tętnice, podobnie jak inne narządy, ale także przez żyły. Wynika to ze specjalnych funkcji wątroby. W sumie ma trzy kanały krwi (jeden tętniczy i dwa żylne).

Tętnica wątrobowa

To naczynie przenosi krew wzbogaconą w tlen do wątroby..

  1. Pochodzi z aorty brzusznej.
  2. Przed bramą wątroby rozgałęzia się na lewą i prawą gałąź (zgodnie z dwoma płatami gruczołu).
  3. Od tych dwóch dużych naczyń rozgałęziają się mniejsze naczynia - i tak dalej, do naczyń włosowatych międzyzębowych.
  4. Oddzielne gałęzie tętnicze są połączone przez zabezpieczenia (ścieżki boczne) zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz narządu.

Ważny! Tętnica wątrobowa stanowi około jednej czwartej całej krwi dostarczonej do wątroby. Pozostałe trzy czwarte pochodzi z systemu portalowego (który jest wyjątkowy w dopływie krwi do tego narządu).

Portal lub żyła portalu

Żyła wrotna jest naczyniem o dużej średnicy, które przenosi krew do wątroby pobraną ze wszystkich narządów przewodu pokarmowego i śledziony. W ten sposób do hepatocytów dostarczane są:

  • składniki odżywcze,
  • a także produkty metaboliczne, bakterie i toksyny do neutralizacji.

Żyła wrotna tworzy krąg dodatkowego krążenia krwi w wątrobie. W przeciwieństwie do innych żył, nie kieruje, ale doprowadza krew do narządu. Dzięki systemowi portalu (portal) krew uwalniana z toksyn dostaje się do serca, płuc i dalej przez duży krąg krążenia krwi.

Żyła wątrobowa

  1. Krew wchodząca do wątroby z dwóch źródeł miesza się w naczyniach śródgałkowych (sinusoidach), z których rozpoczyna się odpływ żylny.
  2. Małe naczynia zrazików łączą się i tworzą trzy gałęzie żyły wątrobowej, która usuwa krew z wątroby.
  3. Wpływają do dolnej żyły głównej w postaci krótkich dopływów, które nie mają zastawek.
  4. Następnie krew jest dostarczana do jamy prawego przedsionka, gdzie kończy się wielki krąg krążenia krwi..

Ważny! Dwa potężne źródła są zaangażowane w dopływ krwi do wątroby, dlatego w krótkim czasie cała krew ludzkiego ciała przechodzi przez nią, uwalniając się od szkodliwych substancji i wzbogacając się w białko. Jest to możliwe dzięki niskiej prędkości przepływu krwi w naczyniach włosowatych zrazików wątrobowych. W razie potrzeby w wątrobie można pobrać dużą ilość krwi, tak jak w magazynie (około jednej piątej całkowitej ilości w organizmie).

Przeczytaj także artykuł na temat roli wątroby w procesach metabolicznych organizmu i jak unikać zaburzeń metabolicznych..

Jakie są naruszenia

Dopływ krwi do wątroby może cierpieć na poziomie różnych łączy:

  1. Sinusoidy (naczynia włosowate). Jeśli mikrokrążenie jest zakłócone w sieci naczyń włosowatych, rozwija się rozproszone uszkodzenie miąższu.
  2. Tętnice Kiedy w patologię zaangażowane są duże naczynia, proces ten jest często ograniczony (w przeciwieństwie do uszkodzenia rozproszonego, ogranicza się tylko do jednej części wątroby). Na przykład może rozwinąć się ogniskowy guzkowy przerost wątroby..
  3. Portalowy system żył. Z problemami w tym układzie najbardziej cierpią wątroba i całe ciało.
  4. Naczynia żylne. Odpływ żylny jest zaburzony przez uszkodzenie gałęzi żyły wątrobowej.

System bramowy

Zmniejszenie przepływu krwi przez żyłę wrotną do wątroby może prowadzić do strukturalnej restrukturyzacji wątroby, a nawet śmierci jej tkanki (martwica). Zależy to od stopnia nakładania się żyły wrotnej (częściowej lub całkowitej), a także od kalibru naczyń jego układu (pień główny lub gałęzie).

Niedrożność (zwężenie) gałęzi żył występuje najczęściej przy takich patologiach:

  • zapalne choroby wątroby prowadzące do marskości wątroby (przewlekłe zapalenie wątroby typu B i C);
  • dziedziczne (wrodzone) zwłóknienie;
  • choroby pasożytnicze;
  • zakrzepica - rozwija się z naruszeniem krzepnięcia krwi z przyczyn wrodzonych lub nabytych;
  • idiopatyczne (z niewyjaśnioną przyczyną) nadciśnienie wrotne.

Niedrożność głównego pnia żyły wrotnej może być spowodowana uciskiem powiększonej tkanki trzustki w ostrym zapaleniu trzustki lub guza, a także w onkologii wątroby lub pęcherzyka żółciowego.

Gałęzie żyły wątrobowej

Odpływ krwi z wątroby może być zaburzony z powodu niedrożności dużych naczyń z różnych powodów:

  • ucisk mechaniczny z zewnątrz (guz, ropień, nacieki zapalne);
  • marskość wątroby;
  • echinokokoza z tworzeniem dużych torbieli;
  • kiełkowanie nowotworów złośliwych z innych narządów;
  • zakrzepica (często związana z zakrzepicą żyły wrotnej).

Naruszenie przepływu krwi w małych żyłach jest najczęściej spowodowane ekspozycją na czynniki toksyczne:

Naruszenie odpływu żylnego prowadzi do upośledzenia czynności wątroby, zwiększonego poziomu transaminaz we krwi, może przyczynić się do upośledzenia czynności nerek.

Co to jest nadciśnienie wrotne

Z trudnością w przepływie krwi w układzie żyły wrotnej rozwija się zespół, który charakteryzuje się następującymi objawami klinicznymi:

  • wzrost poziomu ciśnienia śróddziennego (10 razy lub więcej);
  • żylaki (ekspansja z tworzeniem się węzłów) przełyku, żołądka, żylaków hemoroidalnych z groźbą krwawienia;
  • wodobrzusze (gromadzenie się płynu w jamie brzusznej);
  • powiększona śledziona;
  • niewydolność wątroby.

Wśród głównych przyczyn są:

  1. Przewlekłe choroby - zapalenie wątroby, hepatoza, marskość wątroby o różnej etiologii (wirusowa, autoimmunologiczna, alkohol).
  2. Zwłóknienie dróg wrotnych - pourazowe, zapalne, z chorobami pasożytniczymi, onkologia.
  3. Pseudo-marskość wątroby z zapaleniem osierdzia (zespół szczytowy).
  4. Anomalie układu naczyniowego wątroby - wrodzone i nabyte (tętniaki, zakrzepica tętnicy wątrobowej, atrezja, niedorozwój żyły wrotnej itp.).
  5. Zator i zakrzepica żyły wrotnej lub jej gałęzi, ucisk przez blizny, guzy, torbiele.
  6. Patologia żyły głównej lub dolnej żyły głównej - wrodzony przerost, zmiany zapalne, ucisk przez zrosty i guzy.
  7. Niewydolność sercowo-naczyniowa z powodu chorób serca lub innych chorób.

Nasilenie objawów klinicznych zależy od choroby podstawowej (przyczyny nadciśnienia w żyle wrotnej), ciężkości niewydolności wątroby i powikłań. Pacjenci mogą narzekać na:

  • ból brzucha;
  • złe samopoczucie, senność lub zaburzenia snu;
  • nudności, biegunka, wymioty;
  • swędzenie skóry, obrzęk;
  • krwawienie (z odbytu, żołądka);
  • pojawienie się na brzuchu wzoru rozszerzonych żył odpiszczelowych („meduzy”);
  • wzrost objętości brzucha;
  • żółtaczka.

Diagnozę potwierdzają laboratoryjne i nowoczesne metody badań instrumentalnych. Następnie lekarz przepisze leczenie:

  1. Leczenie metodami zachowawczymi (lekowymi) odbywa się tylko przy braku powikłań.
  2. W przypadku ostrego krwawienia stosuje się endoskopowe metody zatrzymania lub chirurgicznego flashowania naczyń. Jest również stosowany w przypadku wysokiego ryzyka krwawienia, które jeszcze nie miało miejsca w celu zapobiegania.
  3. Operacja tworzenia zespoleń (obejść) między napływami portalu i żyły głównej dolnej lub żyły nerkowej jest wykonywana za pomocą wodobrzusza, którego nie można wyleczyć za pomocą narkotyków.

Przeczytaj także osobny artykuł na temat rozwoju nadciśnienia wrotnego, jakie są odmiany tej choroby i jak leczyć nadciśnienie wrotne..

W komentarzach możesz zadać pytanie hepatologowi. Zapytaj, nie wstydź się!

Ten artykuł został ostatnio zaktualizowany 23.07.2019

Czy nie znalazłaś tego, czego szukałaś?

Spróbuj użyć wyszukiwania

Bezpłatny przewodnik wiedzy

Zapisz się na newsletter. Powiemy ci, jak pić i jeść, aby nie zaszkodzić zdrowiu. Najlepsza rada od ekspertów strony, którą co miesiąc czyta ponad 200 000 osób. Przestań psuć swoje zdrowie i dołącz!

Ta strona została stworzona przez ekspertów: toksykologów, narkologów, hepatologów. Ściśle naukowe. Zweryfikowano eksperymentalnie.

Myślisz, że możesz pić??
Zrób test, sprawdź sam!
252 374 osób wypełniło ankietę, ale tylko 2% odpowiedziało poprawnie na wszystkie pytania. Jaką ocenę będziesz mieć?

Topografia wątroby

Wątroba jest narządem niesparowanym, który jest największym gruczołem w ludzkim ciele. Ten narząd należy do układu pokarmowego. O jego znaczeniu dla funkcjonowania całego organizmu decyduje położenie topograficzne i anatomiczne. Na początek należy zauważyć, że topografia wątroby jest strukturą gruczołu, to znaczy badaniem jego warstw i lokalizacji w ciele. Kolejnym badaniem topografii wątroby jest badanie jej ukrwienia i unerwienia.

Topografia wątroby jest bardzo ważna w chirurgii chirurgicznej, ponieważ stanie się przewodnikiem dla lekarzy. W końcu każda osoba jest indywidualna, a struktura narządu i układu naczyniowego nie jest identyczna.

Wątroba jest bardzo ważna dla całego ciała, jej dysfunkcja prowadzi do pojawienia się patologii wszystkich układów. Jego główną funkcją jest oczyszczanie organizmu z toksyn i różnych szkodliwych substancji znajdujących się we krwi. Ponadto usuwa nadmiar substancji z organizmu, takich jak hormony, witaminy i inne produkty metaboliczne..

  • Wytwarza żółć.
  • Produkuje białko.
  • Przechowuje glikogen, witaminy i różne pierwiastki śladowe, jest tak zwanym magazynowaniem, a gdy są niedobory w organizmie, rzuca odpowiednią ilość.
  • Wytwarza cholesterol oraz reguluje metabolizm tłuszczów i węglowodanów.

Segmenty organów

Wcześniej wątroba była podzielona tylko na płaty. Dziś idea budowy wątroby zmieniła się i rozszerzyła. Istnieje cała wiedza na temat segmentalnej struktury wątroby. Ma 5 systemów rurowych:

  • Naczynia tętnicze.
  • System portalowy - odgałęzienia żył portalowych.
  • System kawalowy - żyły pieczonej lokalizacji.
  • Przewody żółciowe.
  • Naczynia limfatyczne.

System portalowy i system kawalera nie dotykają się w żaden sposób. W przeciwieństwie do innych segmentów, które zawsze są do siebie równoległe. W wyniku tego sąsiedztwa powstają wiązki poszczególnych struktur z unerwieniem.

Lokalizacja

Wątroba jest gruczołem zlokalizowanym w otrzewnej. W obszarze prawej strony znajduje się duża część narządu, ale jest ona również zlokalizowana w części nadbrzusza, a niewielka część nadal znajduje się w lewym podżebrzu. Ponieważ wątroba przypomina kształt trójkąta, a jej krawędzie są spadziste. Podstawą wątroby jest prawy płat, a ostrym kątem jest lewy płat, który jest znacznie mniejszy. Taki układ narządu wynika ze złożonego układu więzadłowego.

Powyżej powierzchnia gruczołu przylega do przepony. W prawym górnym rogu narząd znajduje się na tym samym poziomie co chrząstka żeńska w kształcie litery V. Po lewej stronie w górnej krawędzi lewego płata narządu znajduje się chrząstka kostna VI na tym samym poziomie.

Po prawej dolnej stronie twarz odpowiada położeniu łuku żeńskiego, a następnie pędząc w lewą stronę, narząd pozostawia łuk łukowy w miejscu połączenia chrząstek żeńskich VII i X. Po lewej stronie lewy płat rozciąga się poza żebra, w obszarze, w którym połączone są chrząstki kostne VII i VIII.

Prawa granica narządu znajduje się w linii środkowej regionu pachowego. Górny punkt po prawej stronie jest w linii z żebrem VII, a dolny prawy jest w linii z żebrem XI. Jeśli weźmiemy pod uwagę rzut tylny wątroby, wówczas górna granica znajduje się na tym samym poziomie, co kręgi piersiowe IX. A najniższy punkt od tyłu znajduje się na linii XI kręgu piersiowego.

Wątroba zmienia swoje położenie w procesie oddychania, tzn. Podczas wdechu i wydechu unosi się i opada o 3 cm. Od dołu żelazo przylega do innych narządów, a żelazo ściska się. Mianowicie, z okrężnicy, nerki, żołądka przylega do lewej części narządu, tylna część graniczy z przełykiem.

Dwunastnica przylega do tylnej płaszczyzny narządu. Istnieje również pogłębienie z pęcherzyka żółciowego, który znajduje się między dwoma płatami wątroby. W pobliżu bramy wątroby znajdowało się wcięcie dwunastnicy. Z góry lewy płat wątroby przylega do serca i powstaje również wgłębienie.

Anatomia wątroby

Wątroba jest organem typu miąższowego o miękkiej konsystencji. Waży od 1,5 do 2 kg u osoby dorosłej. Ma 2 powierzchnie:

  1. Przepona jest gładka, to znaczy powtarza wszystkie kontury gruczołu. Jest podzielony na 2 części za pomocą więzadła półksiężyca.
  2. Trzewny - umiejscowiony poniżej i za narządem, w przeciwieństwie do powierzchni przeponowej, jest nierówny. Ponieważ ma doły i bruzdy z innych konstrukcji. Część trzewna zawiera 3 rowki, które dzielą dławnicę na 4 części. Nazywa się je podłużnymi i poprzecznymi. Te wgłębienia tworzą rodzaj N..
  • Wzdłuż po prawej stronie jest obniżenie pęcherzyka żółciowego. Z tyłu tej wnęki przechodzi żyła główna dolna. Po prawej stronie tego wgłębienia znajduje się prawy płat narządu.
  • Wzdłuż po lewej - zlokalizowane jest w nim więzadło kołowe i żyła pępowinowa. Za tym wgłębieniem znajduje się pasmo włókien. Po lewej stronie tego wgłębienia znajduje się lewy płat narządu.
  • Poprzeczny rowek jest bramą do wątroby. To w tym miejscu znajduje się główny przewód żółciowy, naczynia i nerwy.

Pomiędzy tymi strukturami znajduje się kwadratowy segment wątroby. Istnieje również inny segment zwany płatem ogoniastym. Jest zlokalizowany między bramką wątroby a wnękami z żyłą główną dolną i więzadłem żylnym.

Struktura wątroby

Wątroba składa się z 2 struktur - prawego i lewego płata. Są to strukturalne i funkcjonalne jednostki narządu. Pomiędzy nimi znajduje się tkanka łączna.

Prawe i lewe segmenty wyglądają jak sześciokątne pryzmaty o płaskiej podstawie, ale z wypukłym wierzchołkiem. Zraziki wątrobowe składają się z belek i płatowatych sinusoidalnych naczyń krwionośnych.

Te elementy konstrukcyjne są rozmieszczone promieniowo, zaczynając od obwodu narządu i kierując się do centrum, do miejsca, w którym przechodzi żyła wrotna. Wiązki składają się z 2 rzędów hepatocytów. Płatowate, sinusoidalne hemocapillaria składają się z płaskich komórek śródbłonka.

Hepatocyty są ułożone w rzędy, a między nimi nadal są naczynia włosowate żółciowe. Ich średnica nie przekracza 1 mikrona. Charakterystyczne jest, że nie mają one błony, ale są ograniczone przez plazmolemię hepatocytów, które znajdują się w sąsiedztwie. Kapilary żółciowe przechodzą wzdłuż wątroby i płynnie przechodzą do innych struktur - cholangioli. Są to rurki, które przepływają do przewodów żółciowych znajdujących się między płatami gruczołu.

Tkanka łączna zlokalizowana między dwoma płatami nie rozwija się. Jego rozwój i proliferacja może nastąpić tylko w wyniku różnych patologii. Na przykład marskość wątroby.

Więzadła Wątroby

Więzadłowy aparat jest tworzony przez otrzewną. Więzadła te przechodzą do wątroby z przepony, a mianowicie z jej dolnej części. Więzadło wychodzące z przepony jest więzadłem wieńcowym wątroby. Na krawędziach więzadło wieńcowe ma trójkątne płytki.

Kamienna powierzchnia wątroby ma własny aparat więzadłowy. Więzadła do narządów znajdujących się w pobliżu.

Istnieje również więzadło półksiężycowe, które znajduje się między wypukłą częścią wątroby a przeponą. Okrągłe więzadło wątroby odchodzi od tego więzadła. Przechodzi od pępka do lewej rozgałęzienia żyły portalu.

Są jeszcze 2 trójkątne więzadła - prawy i lewy. Po prawej stronie przechodzi od przepony do prawego płata narządu. Ale u niektórych osób może wcale nie być obecny, a u większości prawostronne więzadło trójkątne jest słabo rozwinięte. Jeśli chodzi o więzadło trójkątne po lewej stronie, biegnie od dołu przepony do wypukłej powierzchni lewego płata.

Dopływ krwi

Wątroba jest organem, który oczyszcza krew z toksyn. W związku z tym krew dostaje się do niej zarówno z tętnic, jak i żył. Mianowicie, naczyniami zaopatrującymi wątrobę w krew są tętnica wątrobowa i żyła wrotna. Są to 2 największe jednostki pływające. W tym przypadku tylko 25% krwi pochodzi z tętnicy, a pozostałe 75% pochodzi z krwi żylnej, czyli jest to krew z żyły wrotnej.

Dopływ krwi do wątroby dzieli się na 2 części. A między tymi częściami znajduje się granica, która przechodzi przez szczyt pęcherzyka żółciowego, a także dolna żyła główna. Taka granica jest hipotetyczną płaszczyzną. Jest lekko pochylona w lewo. Oznacza to, że każda połowa narządu jest autonomicznie zaopatrywana w krew, a także ma odpływ żółci i krwi, które są od siebie niezależne. I już te 2 połówki są podzielone na 4 segmenty, których schemat dopływu krwi jest taki sam. Małe odchylenia od ogólnego schematu są dozwolone..

Tętnica wątrobowa zaopatruje ciało w krew i tlen. To naczynie jest odgałęzieniem aorty. Ponadto naczynia te rozgałęziają się w narządzie: płatkowe, segmentowe, międzyzębowe i żyły.

Dodatkowe naczynia, które są obecne tylko u 30% ludzi, mogą również dostarczać krew do wątroby. Są to naczynia rozgałęziające się z takich tętnic:

  • celiakia;
  • lewy żołądek;
  • górne spraye;
  • dwunastnica żołądka.

Czasami naczynia te rozgałęziają się od aorty lub tętnicy przeponowej. Ale zdarza się to w rzadkich przypadkach..

Żyła wrotna przenosi krew z innych narządów. Ta żyła ma od 2 do 4 korzeni, w tym żyłę krezkową wyższą i żyłę śledzionową. Ponadto może istnieć górna krezka i lewy żołądek. Ale te gałęzie są rzadko obserwowane jako korzenie żyły wrotnej..

Duże naczynia wchodzą w grubość ciała w dolnej części pośrodku. To miejsce nazywa się bramą Glisson. Większość ludzi ma w tym miejscu odcinek tętnicy wątrobowej i żyły wrotnej..

Odpływ krwi następuje 3 żyły. Zbliżają się do tylnej części wątroby i stopniowo wchodzą do dolnej żyły głównej, która biegnie w dolnej żyle głównej. Istnieją również małe cienkościenne żyły, które pod względem wielkości sięgają od 2 do 8 mm i wychodzą poza gruczoł.

Przewody żółciowe i naczynia limfatyczne

Przy bramie wątroby znajduje się główny kanał odpływu żółci. Przepływają do niego prawy i lewy kanał. Spuszczają żółć z prawej i lewej części wątroby. Przechodzi przez nich około 75% wszystkich żółci. Żółć odgrywa bardzo ważną rolę w ludzkim ciele. Jest zaangażowana w proces termoregulacji, pocenia się, podczas gdy nadal pomaga oczyścić ciało. Wciąż żółć sprzyja pigmentacji skóry.

Podczas operacji chirurdzy zwracają szczególną uwagę na struktury naczyniowo-przewodowe, które znajdują się blisko powierzchni narządu. Takie kanały znajdują się w grubości narządu o 1,5 cm. W głębi narządu znajdują się tylko małe kanały (3 i 4 rzędy), znajdują się w obszarze powierzchni przepony.

Drenaż limfatyczny zachodzi przez węzły znajdujące się w pobliżu bramki wątrobowej, a także węzły chłonne zlokalizowane w więzadle wątrobowo-dwunastniczym i węzłach przestrzeni zaotrzewnowej. Są powierzchowne i głębokie węzły chłonne.

Powierzchowne naczynia limfatyczne są zlokalizowane w pobliżu żył wątroby, idą równolegle i przechodzą do tylnej części narządu, a następnie przechodzą do węzłów chłonnych zlokalizowanych w jamie klatki piersiowej. W tym samym czasie przechodzą przez przeponę lub znajdujące się w niej szczeliny.

Głębokie wątrobowe naczynia limfatyczne mogą być:

  • Rosnąco.
  • W dół rzeki. Są one zlokalizowane w pobliżu żyły portalowej i pochodzących z niej gałęzi, tętnicy wątrobowej i przewodów. Są one kierowane do węzłów chłonnych, które znajdują się w pobliżu tętnicy wątrobowej oraz w pobliżu aorty i dolnej żyły głównej.

Unerwienie

Proces unerwienia wątroby jest spowodowany działaniem głównie nerwów błędnych, a także zlokalizowanych w splotie trzewnym i prawym nerwie przeponowym.

Nerwy trzewne są odpowiedzialne za unerwienie typu współczulnego, a nerwy typu błędnego w tym przypadku za układ przywspółczulny.

Nerwy błędne, których splot są zlokalizowane przy bramce wątroby, są podzielone na przednie i tylne sploty wątrobowe. Gałęzie, które pochodzą z nerwu przeponowego, są zlokalizowane wzdłuż dolnej żyły głównej. Włókna tego nerwu znajdują się w strukturze splotów wątrobowych, a zatem włókna te stają się skutecznymi źródłami podczas unerwienia zarówno wątroby, jak i pęcherzyka żółciowego.

Doktor najwyższej kategorii / doktorat
Obszar działalności: Diagnostyka i leczenie chorób
narządy przewodu pokarmowego, członek Towarzystwa Naukowego Gastroenterologów Rosji
Profil w G+

Anatomia wątroby

Pierwszym, który pomyślał o podzieleniu wątroby na osiem niezależnych funkcjonalnie segmentów, był francuski chirurg - Claude Couinaud.

Klasyfikacje Couinaud.

Według klasyfikacji Couinaud wątroba jest podzielona na osiem niezależnych segmentów. Każdy segment ma własny dopływ naczyń, odpływ i przewód żółciowy. W centrum każdego segmentu znajdują się gałęzie żyły wrotnej, tętnica wątrobowa i przewód żółciowy. Na obrzeżach każdego segmentu żyły gromadzi się w żyle wątrobowej.

  • Prawa żyła wątrobowa dzieli prawy płat wątroby na odcinek przedni i tylny.
  • Środkowa żyła wątrobowa dzieli wątrobę na prawy i lewy płat. Ten samolot rozciąga się od dolnej żyły głównej do dołu pęcherzyka żółciowego..
  • Więzadło sierpowate oddziela lewy płat od strony przyśrodkowej - segment IV oraz od strony bocznej - segment II i III.
  • Żyła wrotna dzieli wątrobę na górny i dolny segment. Lewa i prawa żyła wrotna są podzielone na górne i dolne gałęzie, pędząc do środka każdego segmentu. Zdjęcie jest przedstawione poniżej..

Rysunek pokazuje segmenty wątroby, widok z przodu.

  • Na normalnej projekcji czołowej segmenty VI i VII nie są widoczne, ponieważ są umieszczone bardziej z tyłu.
  • Prawa granica wątroby jest utworzona z segmentów V i VIII.
  • Chociaż segment IV jest częścią lewego płata, znajduje się po prawej stronie..

Couinaud postanowił podzielić wątrobę pod względem funkcjonalnym na lewą i prawą wątrobę zgodnie z projekcją środkowej żyły wątrobowej (linia Cantleya).

Linia Cantley biegnie od środka dołu pęcherzyka żółciowego do przodu do żyły głównej tylnej. Zdjęcie jest przedstawione poniżej..

Numeracja segmentów.

Istnieje osiem segmentów wątroby. Segment IV - czasami podzielony na segment iva i ivb zgodnie z Bismuth. Numerowanie segmentów zgodnie z ruchem wskazówek zegara. Segment I (płata ogoniastego) znajduje się z tyłu. Nie jest widoczny na rzucie czołowym. Zdjęcie jest przedstawione poniżej..

Anatomia osiowa.

Osiowy obraz górnych segmentów wątroby, które są oddzielone prawą i środkową żyłą wątrobową i więzadłem półksiężyca. Zdjęcie jest przedstawione poniżej..

Są to obrazy poprzeczne na poziomie lewej żyły wrotnej..
Na tym poziomie lewy portal portalowy żyła dzieli lewy płat w górnych podziałach (II i IVa) i dolnych segmentach (III i IV c).
Lewa żyła wrotna znajduje się na wyższym poziomie niż prawa żyła wrotna. Zdjęcie jest przedstawione poniżej..

Obraz osiowy na poziomie prawej żyły wrotnej. W tej sekcji żyła wrotna dzieli prawy płat na górne segmenty ((VII i VIII) i dolne segmenty (V i VI).
Poziom prawej żyły wrotnej jest niższy niż poziom lewej żyły wrotnej. Zdjęcie jest przedstawione poniżej..

Obraz osiowy na poziomie żyły śledzionowej, która znajduje się poniżej poziomu prawej żyły wrotnej, jest widoczny tylko w nisko położonych segmentach. Zdjęcie jest przedstawione poniżej..

Jak podzielić wątrobę na segmenty za pomocą osiowych obrazów CT.

  • Lewy płat: boczny (II lub III) vs segment środkowy (IVa / b)
  • Ekstrapoluj (narysuj wyimaginowaną) linię wzdłuż półksiężyca do zlewu lewej i środkowej żyły wątrobowej w dolnej żyle głównej (IVC).
  • Lewy kontra prawy płat - IVA / B vs V / VIII
  • Ekstrapoluj linię od dołu pęcherzyka żółciowego w górę wzdłuż środkowej żyły wątrobowej do IVC (czerwona linia).
  • Prawy płat: przedni (V / VIII) vs tylny segment (VI / VII)
  • Ekstrapoluj linię wzdłuż prawej żyły wątrobowej do IVC w dół do bocznego brzegu wątroby (zielona linia).

Aby uzyskać dokładniejsze zrozumienie anatomii wątroby CT, wideo poniżej.

Płat ogoniasty.

Znajduje się z tyłu. Różnica anatomiczna polega na tym, że odpływ żylny z płata często przechodzi osobno bezpośrednio do dolnej żyły głównej. Również krew jest dostarczana do płata zarówno z prawej, jak i lewej gałęzi żyły wrotnej.
To badanie CT pacjenta z marskością wątroby z zanikiem prawego płata, z normalną objętością lewego płata i wyrównawczym przerostem płata ogoniastego. Zdjęcie jest przedstawione poniżej..

Trochę o operacji wątroby

  • Pierwszy schemat pokazuje prawostronną hepatektomię (segment V i VI, VII i VIII (segment ± I)).
  • Rozszerzona prawa lobektomia (trisegmentectomy). Segmenty IV, V i VI, VII i VIII (segment ± I).
  • Lewostronna hepatektomia (segment II, III i IV (segment ± I)).
  • Rozszerzona lewostronna hepatektomia (trójsekcja) (segment II, III, IV, V i VII (segment ± I)).

Wielu chirurgów stosuje rozszerzoną hepatektomię zamiast trisegmentektomii.

Poniższy schemat pokazuje:

  • Segmentomia tylna prawa - segment VI i VII
  • Segmentektomia przednia prawa - segment V i VIII
  • Segmentomia środkowa lewa - segment IV
  • Segmentomia boczna lewa - segment II i III

Poniżej znajduje się kolejna ilustracja funkcjonalnej segmentalnej anatomii wątroby.

Naczynia i wątroba

Pozostaw komentarz 3,712

Wzbogacenie tkanki wątroby następuje w 2 naczyniach: wzdłuż tętnicy i żyły wrotnej, które są rozgałęzione w lewym i prawym zraziku narządu. Oba statki wchodzą do gruczołu przez „bramę” znajdującą się w dolnej części prawego płata. Dopływ krwi do wątroby rozkłada się w takim odsetku: 75% krwi przechodzi przez żyłę wrotną, a 25% przez tętnicę. Anatomia wątroby wymaga przejścia 1,5 litra cennego płynu co 60 sekund. z ciśnieniem w naczyniu portalowym - do 10-12 mm RT. Art., W tętnicy - do 120 mm RT. św.

Wątroba cierpi na brak dopływu krwi, a wraz z nią całe ludzkie ciało.

Cechy układu krążenia wątroby

Wątroba odgrywa ważną rolę w procesach metabolicznych zachodzących w organizmie. Jakość wykonywania funkcji narządu zależy od jego ukrwienia. Tkanka wątroby jest wzbogacona krwią z tętnicy nasyconej tlenem i dobroczynnymi substancjami. W miąższu cenny płyn pochodzi z tułowia trzewnego. Krew żylna, nasycona dwutlenkiem węgla i pochodząca ze śledziony i jelit, opuszcza wątrobę przez naczynie wrotne.

Anatomia wątroby obejmuje dwie jednostki strukturalne zwane zrazikami, które wyglądają jak fasetowany pryzmat (twarze są tworzone przez rzędy hepatocytów). Każdy płat ma rozwiniętą sieć naczyniową, składającą się z żyły międzyzębowej, tętnicy, przewodu żółciowego i naczyń limfatycznych. Struktura każdego płata sugeruje obecność 3 kanałów krwi:

  • dla dopływu surowicy krwi do płatków;
  • do mikrokrążenia w jednostce strukturalnej;
  • do odprowadzania krwi z wątroby.

25-30% objętości krwi krąży w sieci tętniczej pod ciśnieniem do 120 mm Hg. Art., Wzdłuż naczynia wrotnego - 70-75% (10-12 mm Hg. Art.). W sinusoidach ciśnienie nie przekracza 3-5 mm RT. Art., W żyłach - 2-3 mm RT. Sztuka. Jeśli nastąpi wzrost ciśnienia, nadmiar krwi jest uwalniany do zespoleń między naczyniami. Krew tętnicza po treningu jest wysyłana do sieci naczyń włosowatych, a następnie kolejno wchodzi do układu żył wątrobowych i gromadzi się w dolnym pustym naczyniu.

Krążenie krwi w wątrobie wynosi 100 ml / min., Ale przy patologicznym rozszerzaniu naczyń krwionośnych z powodu ich atonii wartość ta może wzrosnąć do 5000 ml / min. (około 3 razy).

Współzależność tętnic i żył w wątrobie decyduje o stabilności przepływu krwi. Wraz ze wzrostem przepływu krwi w żyle wrotnej (na przykład na tle funkcjonalnego przekrwienia przewodu żołądkowo-jelitowego podczas trawienia) zmniejsza się szybkość postępu czerwonego płynu przez tętnicę. I odwrotnie, wraz ze spadkiem krążenia krwi w żyle wzrasta perfuzja w tętnicy.

Histologia układu krążenia wątroby sugeruje obecność takich jednostek strukturalnych:

  • główne naczynia: tętnica wątrobowa (z natlenioną krwią) i żyła wrotna (z krwią z niesparowanych narządów otrzewnowych);
  • rozgałęziona sieć naczyń, które przepływają do siebie przez płatowate, segmentowe, międzyzębowe, wokół zrazikowych struktur włośniczkowych z połączeniem na końcu do wewnątrzzębowej sinusoidalnej kapilary;
  • naczynie wylotowe - żyła zbiorcza, która zawiera zmieszaną krew z sinusoidalnej kapilary i kieruje ją do żyły podżuchwowej;
  • Vena Cava, przeznaczony do pobierania oczyszczonej krwi żylnej.

Jeśli z jakiegoś powodu krew nie może poruszać się z normalną prędkością przez żyłę portalową lub tętnicę, zostaje przekierowana do zespoleń. Osobliwością struktury tych elementów strukturalnych jest możliwość komunikacji układu krwionośnego wątroby z innymi narządami. To prawda, że ​​w tym przypadku regulacja przepływu krwi i redystrybucji czerwonego płynu odbywa się bez oczyszczania, dlatego bez opóźnień w wątrobie natychmiast wchodzi do serca.

Żyła wrotna ma zespolenia z następującymi narządami:

  • żołądek;
  • przednia ściana otrzewnej przez żyły pępowinowe;
  • przełyk;
  • sekcja doodbytnicza;
  • dolna część samej wątroby przez żyłę główną.

Dlatego jeśli na żołądku pojawi się wyraźny wzór żylny, podobny do głowy meduzy, żylaków przełyku, wykryty zostanie odcinek odbytnicy, należy argumentować, że zespolenia działają w trybie wzmocnionym, a w żyle wrotnej występuje silny nadciśnienie, które uniemożliwia przepływ krwi.

Regulacja dopływu krwi do wątroby

Bierze się pod uwagę normalną ilość krwi w wątrobie - 1,5 litra. Krążenie krwi odbywa się z powodu różnicy ciśnień w tętniczej i żylnej grupie naczyń. Aby zapewnić stabilny dopływ krwi do organizmu i jego prawidłowe funkcjonowanie, istnieje specjalny system regulacji przepływu krwi. W tym celu istnieją 3 rodzaje regulacji dopływu krwi, działające dzięki specjalnemu systemowi zastawek żył.

Ten system regulacyjny odpowiada za skurcz mięśni ścian naczyń krwionośnych. Ze względu na napięcie mięśni światło naczyń krwionośnych, gdy się kurczą, zwęża się, a gdy jest zrelaksowane, rozszerza się. Za pomocą tego procesu występuje wzrost lub spadek ciśnienia i prędkości przepływu krwi, to znaczy regulacja stabilności dopływu krwi pod wpływem:

Cechy regulacji miogenicznej:

  • zapewniający wysoki stopień autoregulacji wątrobowego przepływu krwi;
  • utrzymywanie stałego ciśnienia w sinusoidach.

Powrót do spisu treści

Humoralny

Regulacja tego typu odbywa się za pośrednictwem hormonów, takich jak:

Zaburzenia hormonalne mogą niekorzystnie wpływać na funkcje i integralność wątroby..

  • Adrenalina. Wytwarzany jest podczas stresu i działa na a-adrenoreceptory naczynia wrotnego, powodując rozluźnienie mięśni gładkich śródwątrobowych ścian naczyń krwionośnych i spadek ciśnienia we krwi.
  • Norepinefryna i angiotensyna. Równie wpływają na układ żylny i tętniczy, powodując zwężenie światła ich naczyń, co prowadzi do zmniejszenia ilości krwi dostającej się do narządu. Proces rozpoczyna się od zwiększenia oporu naczyniowego w obu kanałach (żylnym i tętniczym).
  • Acetylocholina. Hormon pomaga rozszerzyć światło naczyń tętniczych, co oznacza, że ​​może poprawić dopływ krwi do narządu. Ale jednocześnie następuje zwężenie żył, dlatego wypływ krwi z wątroby jest zakłócany, co powoduje odkładanie krwi w miąższu wątroby i skok ciśnienia wrotnego.
  • Produkty metabolizmu i hormony tkankowe. Substancje rozszerzają tętniczki i zwężają żyły wrotne. Zmniejsza się krążenie żylne na tle wzrostu szybkości przepływu krwi tętniczej wraz ze wzrostem całkowitej objętości.
  • Inne hormony - tyroksyna, glukokortykoidy, insulina, glukagon. Substancje powodują wzrost procesów metabolicznych, a przepływ krwi jest wzmacniany na tle zmniejszenia napływu wrotnego i wzrostu przepływu krwi tętniczej. Istnieje teoria wpływu na te hormony adrenaliny i metabolitów tkankowych.

Powrót do spisu treści

Wpływ tej formy regulacji jest drugorzędny. Istnieją dwa rodzaje regulacji:

  1. Współczulne unerwienie, w którym proces jest kontrolowany przez gałęzie splotu trzewnego. System prowadzi do zwężenia światła naczyń krwionośnych i zmniejszenia ilości otrzymanej krwi.
  2. Pasożytnicza unerwienie, w którym impulsy nerwowe pochodzą z nerwu błędnego. Ale te sygnały nie mają wpływu na dopływ krwi do narządu.

Dopływ krwi do wątroby odbywa się przez układ tętnic i żył, które są ze sobą połączone i z naczyniami innych narządów. Organ ten wykonuje ogromną liczbę funkcji, w tym usuwanie toksyn, syntezę białek i żółci, a także gromadzenie wielu związków. W warunkach prawidłowego krążenia krwi wykonuje swoją pracę, co pozytywnie wpływa na stan całego organizmu..

Jak zachodzi krążenie krwi w wątrobie??

Wątroba jest narządem miąższowym, to znaczy nie ma wnęki. Jego jednostką strukturalną jest zrazik, który jest utworzony przez określone komórki lub hepatocyty. Zraz ma postać pryzmatu, a sąsiednie zraziki są łączone w płaty wątroby. Dopływ krwi do każdej jednostki strukturalnej odbywa się za pomocą triady wątrobowej, która składa się z trzech struktur:

  • żyły międzyzębowe;
  • tętnice;
  • przewód żółciowy.

Główne tętnice wątroby

Krew tętnicza dostaje się do wątroby z naczyń pochodzących z aorty brzusznej. Główną tętnicą narządową jest wątroba. W swoim czasie podaje krew do żołądka i pęcherzyka żółciowego, a przed wejściem do bramy wątroby lub bezpośrednio w tym miejscu dzieli się na 2 gałęzie:

  • lewa tętnica wątrobowa, która przenosi krew do lewej, kwadratowe i ogonowe płaty narządu;
  • prawa tętnica wątrobowa, która dostarcza krew do prawego płata narządu, a także podaje gałąź do pęcherzyka żółciowego.

Układ tętniczy wątroby ma zabezpieczenia, to znaczy obszary, w których sąsiednie naczynia są połączone przez zabezpieczenia. Mogą to być skojarzenia pozawątrobowe lub wewnątrzorganiczne.

Żyły wątroby

Żyły wątroby są zwykle podzielone na prowadzące i uprowadzające. Krew przemieszcza się wzdłuż wiodących ścieżek do narządu, wzdłuż wiodących ścieżek, od których odchodzi i przenosi końcowe produkty metaboliczne. Kilka dużych naczyń jest związanych z tym narządem:

  • żyła wrotna - naczynie wiodące, które powstaje z żył śledzionowych i górnych krezkowych;
  • żyły wątrobowe - system drenażowy.

Żyła wrotna przenosi krew z przewodu pokarmowego (żołądka, jelit, śledziony i trzustki). Jest nasycony toksycznymi produktami metabolicznymi, a ich neutralizacja zachodzi właśnie w komórkach wątroby. Po tych procesach krew odpływa z narządu przez żyły wątrobowe, a następnie uczestniczy w dużym kręgu krążenia krwi.

Krążenie krążenia krwi w zrazikach wątroby

Topografia wątroby jest reprezentowana przez małe zraziki, które są otoczone siecią małych naczyń. Mają cechy strukturalne, dzięki którym krew jest oczyszczana z toksycznych substancji. Po wejściu do bramy wątroby główne naczynia przynoszące są podzielone na małe gałęzie:

Wykonaj ten test i sprawdź, czy masz problemy z wątrobą..

  • udostępnione,
  • segmentowy,
  • międzyzębowy,
  • włośniczkowe naczynia włosowate.

Naczynia te mają bardzo cienką warstwę mięśniową, aby ułatwić filtrację krwi. W samym środku każdego płata naczynia włosowate łączą się z żyłą centralną pozbawioną tkanki mięśniowej. Wpływa do naczyń międzyzębowych, a one odpowiednio do segmentowych i płatowych naczyń zbiorczych. Opuszczając narząd, krew rozpuszcza się wzdłuż 3 lub 4 żył wątrobowych. Struktury te mają już pełnowartościową warstwę mięśniową i przenoszą krew do żyły głównej dolnej, skąd wchodzi do prawego przedsionka.

Zespoły żyły wrotnej

Schemat dopływu krwi do wątroby jest dostosowany w taki sposób, że krew z przewodu pokarmowego jest oczyszczana z produktów przemiany materii, trucizn i toksyn. Z tego powodu stagnacja krwi żylnej jest niebezpieczna dla organizmu - jeśli zostanie zebrana w świetle naczyń krwionośnych, toksyczne substancje zatruwają osobę.

Anastomozy są obwodami krwi żylnej. Żyła wrotna jest połączona z naczyniami niektórych narządów:

  • żołądek;
  • przednia ściana brzucha;
  • przełyk;
  • jelita;
  • gorszej żyły głównej.

Jeśli z jakiegoś powodu płyn nie może dostać się do wątroby (z zakrzepicą lub chorobami zapalnymi dróg żółciowych), nie gromadzi się w naczyniach, ale nadal porusza się po obwodnicach. Jednak ten stan jest również niebezpieczny, ponieważ krew nie ma możliwości pozbycia się toksyn i wpływa do serca w nieoczyszczonej formie. Zespoły żyły wrotnej zaczynają w pełni funkcjonować tylko w warunkach patologii. Na przykład przy marskości wątroby jednym z objawów jest wypełnienie żył przedniej ściany brzucha w pobliżu pępka.

Regulacja krążenia krwi w wątrobie

Ruch płynu przez naczynia zachodzi z powodu różnicy ciśnień. Wątroba stale zawiera co najmniej 1,5 litra krwi, która porusza się wzdłuż dużych i małych tętnic i żył. Istotą regulacji krążenia krwi jest utrzymanie stałej ilości płynu i zapewnienie jego przepływu przez naczynia.

Mechanizmy regulacji miogenicznej

Regulacja miogeniczna (mięśniowa) jest możliwa dzięki obecności zastawek w ścianie mięśniowej naczyń krwionośnych. Przy skurczu mięśni światło naczyń zwęża się, a ciśnienie płynu wzrasta. Kiedy się rozluźniają, występuje odwrotny efekt. Mechanizm ten odgrywa ważną rolę w regulacji krążenia krwi i służy do utrzymywania stałego ciśnienia w różnych warunkach: podczas odpoczynku i aktywności fizycznej, w upale i zimnie, ze wzrostem i spadkiem ciśnienia atmosferycznego oraz w innych sytuacjach.

Regulacja humoralna

Regulacja humoralna to wpływ hormonów na stan ścian naczyń krwionośnych. Niektóre płyny biologiczne mogą wpływać na żyły i tętnice, rozszerzając lub zwężając ich światło:

  • adrenalina - wiąże się z adrenoreceptorami ściany mięśniowej naczyń wewnątrzwątrobowych, rozluźnia je i wywołuje obniżenie poziomu ciśnienia;
  • noradrenalina, angiotensyna - działają na żyły i tętnice, zwiększając ciśnienie płynu w ich świetle;
  • acetylocholina, produkty procesów metabolicznych i hormony tkankowe - jednocześnie rozszerza tętnice i zwęża żyły;
  • niektóre inne hormony (tyroksyna, insulina, steroidy) - wywołują przyspieszenie krążenia krwi, a jednocześnie spowolnienie przepływu krwi przez tętnice.

Regulacja hormonalna leży u podstaw reakcji na wiele czynników środowiskowych. Wydzielanie tych substancji odbywa się narządów hormonalnych..

Regulacja nerwowa

Mechanizmy regulacji nerwowej są możliwe ze względu na szczególne cechy unerwienia wątroby, ale odgrywają one drugorzędną rolę. Jedynym sposobem wpływania na stan naczyń wątrobowych przez nerwy jest podrażnienie gałęzi splotu nerwu trzewnego. W rezultacie światło naczyń zwęża się, zmniejsza się ilość wlewu krwi.

Krążenie krwi w wątrobie różni się od zwykłego schematu, który jest charakterystyczny dla innych narządów. Przepływ płynu jest przeprowadzany przez żyły i tętnice, a odpływ jest przeprowadzany przez żyły wątrobowe. W procesie krążenia w wątrobie płyn jest oczyszczany z toksyn i szkodliwych metabolitów, po czym dostaje się do serca, a następnie uczestniczy w krążeniu krwi.

Ból serca - sprawdź swoją wątrobę

Czysta krew - zdrowe serce i naczynia krwionośne

Krążące we krwi żużle i toksyny są wynikiem naruszenia funkcji filtrującej naszej wątroby. Faktem jest, że ogromne ilości toksyn i toksyn, które wątroba ma filtrować, stale dostają się do naszej krwi. Jednak toksyczne obciążenie wątroby współczesnego człowieka jest wygórowane. W rezultacie gromadzą się w nim substancje toksyczne. Broniąc się przed zatruciem, każda komórka wątroby stara się zamknąć je w grubym „sarkofagu”.

Ponieważ żużlowe komórki wątroby zatkane tłuszczem nie mogą już odpowiednio filtrować krwi, toksyny i toksyny zatruwają każdy z naszych organów, każdą komórkę naszego ciała. Na przykład co sekundę uszkadzane są miliony komórek naszego serca, które tworzą tkankę mięśnia sercowego - mięśnia sercowego. Bezpośrednie toksyczne uszkodzenie komórek mięśnia sercowego jest jedną z podstawowych przyczyn dusznicy bolesnej (ból serca). Po drugie, uszkodzone komórki serca tracą zdolność do odpowiedniego spożywania tlenu z krwi. Powoduje to głód tlenu w mięśniu sercowym, który jest podstawą choroby niedokrwiennej serca.

Innym silnym czynnikiem powodującym chorobę wieńcową jest miażdżyca tętnic wieńcowych. Co leży u podstaw procesu miażdżycowego we wszystkich (!) Naszych naczyniach? Obecny pogląd wielu lekarzy na ten problem jest następujący. Żużle i toksyny stale krążące w naszej krwi, zarówno chemicznie, jak i po prostu mechanicznie, uszkadzają wewnętrzną powierzchnię naszych naczyń krwionośnych. W przypadku takich szkód natura zapewniła specjalny mechanizm ochronny. Jednym z jego elementów jest cholesterol. Cholesterol jest tłuszczem syntetyzowanym przez wątrobę i jest niezbędną i ważną substancją dla naszego organizmu. Jedną z jego funkcji w naszym ciele jest to, że podobnie jak kawałek ogórka przykleja się od wewnątrz, aby uszkodzić naczynia w celu ich załatania. Jedyną rzeczą, której mądra natura nie mogła przewidzieć, była ogromna ilość toksyn i toksyn we krwi współczesnego człowieka. Okazuje się więc, że co sekundę należy umieścić setki tysięcy łat od wewnątrz na ścianach naszych naczyń. Niestety, coraz więcej części toksyn nadal uszkadza nasze naczynia krwionośne, nawet na już ustawionych plastrach. I powstają blaszki miażdżycowe. Gdy płytka rośnie, całkowicie lub częściowo blokuje światło naczynia i powoduje ostrą lub powoli rosnącą niewydolność dopływu krwi do narządu, który to naczynie żywi. Jeśli naczynie sercowe (tętnica wieńcowa) jest zatkana, występuje choroba wieńcowa. Często prowadzi to do całkowitej śmierci części mięśnia sercowego - zawału mięśnia sercowego. Jeśli płytki blokują naczynie w mózgu, występuje niedokrwienie mózgu, którego logiczną kontynuacją jest udar mózgu.

Miażdżyca jest podstępną chorobą. Zwykle, dopóki płytka nie zablokuje 70% światła naczynia, choroba nie objawia się. Dlatego współczesna medycyna zrewidowała swoje podejście do miażdżycy jako choroby „osób starszych”. Jak odkryli naukowcy, proces miażdżycowy zachodzi już aktywnie w naczyniach młodych ludzi (w wieku 25-30 lat), a najbardziej odczuwają go mieszkańcy krajów uprzemysłowionych. Jak wiadomo, choroby sercowo-naczyniowe zajmują 1. miejsce wśród przyczyn zgonów w populacji rosyjskiej, a w USA ustępują jedynie chorobom onkologicznym. Wcześniej uważano, że w przypadku rozwoju miażdżycy i jej tragicznych konsekwencji należy zwiększyć całkowity cholesterol we krwi. Okazało się jednak, że u wielu osób rozwija się aktywny proces miażdżycowy z prawidłową liczbą cholesterolu całkowitego. To tylko jedno potwierdzenie, że jednym z głównych powodów rozwoju miażdżycy jest uszkodzenie ścian naczyń krwionośnych przez toksyny i żużle krwi. Należy zauważyć, że wzrost całkowitego cholesterolu powoduje jedynie szybszy rozwój procesu miażdżycowego.

Jak wiecie, miażdżyca wpływa jednocześnie na wiele tętnic naszego ciała, które odżywiają różne narządy. Oprócz miażdżycy naczyń mózgu i serca wiele osób ma utajony proces miażdżycowy w naczyniach kończyn dolnych. Palacze są na to szczególnie podatni. Choroba ta nazywana jest „zatarciem miażdżycy kończyn dolnych” lub „zespołem chromania przestankowego”. Początkowo osoba zauważa, że ​​jego stopy stale marzną, nawet w ciepłym pomieszczeniu. Potem są bóle podczas chodzenia, a później w spoczynku. Dalszy rozwój zaburzeń krążenia może prowadzić do śmierci tkanki (gangreny) i konieczności amputacji.

Ponieważ miażdżyca powoduje wielokrotne uszkodzenie naszych naczyń krwionośnych, jej leczenie jest niezwykle trudne. Nawet leczenie chirurgiczne, na przykład stentowanie tętnicy wieńcowej lub pomostowanie tętnicy wieńcowej, nie jest w stanie ochronić osoby przed rozwojem blaszek miażdżycowych w innych naczyniach serca, mózgu, kończyn, jelit, nerek i innych narządów. Ponadto wielokrotne zwężenie światła naczyń jest jedną z głównych przyczyn nadciśnienia tętniczego. Rzeczywiście, aby pompować krew przez naczynia krwionośne zwężone płytkami, serce musi wyrzucać krew ze zwiększoną siłą. Oczywiście im mniejsze światło naszych naczyń krwionośnych, tym wyższe ciśnienie krwi.

Jeśli bariery, które uniemożliwiają wątrobie prawidłowe wykonywanie jej funkcji, zostaną usunięte, przywrócona zostanie stabilna równowaga w ciele i jego zdrowie. Kamienie w wątrobie mogą powodować zaburzenia krążenia...

Wysoki cholesterol

Cholesterol jest ważnym składnikiem w strukturze każdej komórki w ciele, niezbędnym do wszystkich procesów metabolicznych. Odgrywa szczególnie ważną rolę w produkcji tkanki nerwowej, żółci i niektórych hormonów. Średnio organizm wytwarza 0,5-1 g cholesterolu dziennie, w zależności od tego, ile tej substancji potrzebuje w danym momencie. Zdolność produkcyjna organizmu pozwala mu zsyntetyzować 400 razy więcej cholesterolu, niż dostajemy 100 g masła. D w zasadzie substancja ta jest wytwarzana w wątrobie i jelicie cienkim - w tej kolejności. W normalnych warunkach narządy te mają zdolność uwalniania cholesterolu bezpośrednio do krwi, gdzie zawarte w nim białka natychmiast go wiążą. Białka te, zwane lipoproteinami, są odpowiedzialne za dostarczanie cholesterolu do różnych miejsc. Istnieją trzy główne typy lipoprotein zaangażowanych w transport cholesterolu: lipoproteina o niskiej gęstości (NPL), lipoproteina o bardzo niskiej gęstości (ONPL) i lipoproteina o wysokiej gęstości (IDP).

W porównaniu z IDP, które są nazywane „dobrym” cholesterolem, cząsteczki NPL i ONPL są znacznie większe i bogatsze w cholesterol. Nie bez powodu mają większy rozmiar. W przeciwieństwie do IDP, które z łatwością penetrują komórki przez ściany naczyń krwionośnych, cząsteczki cholesterolu NPL i APPL muszą poruszać się w inny sposób: są ekstrahowane z krwi w wątrobie.

Naczynia krwionośne docierające do wątroby różnią się budową od naczyń innych narządów. Nazywa się je falami sinusoidalnymi. Ich unikalna struktura siatki pozwala komórkom wątroby wchłonąć całą zawartość krwi, w tym duże cząsteczki cholesterolu. Komórki wątroby przekształcają cholesterol i żółć do jelita, gdzie mieszają się z tłuszczami, są wchłaniane przez limfę i dopiero wtedy dostają się do krwioobiegu. Kamienie w drogach żółciowych wątroby zapobiegają odpływowi żółci i częściowo - lub nawet całkowicie - blokują drogi wyjścia cholesterolu. Z powodu stagnacji żółci jego produkcja jest znacznie zmniejszona. Z reguły zdrowa wątroba wytwarza więcej niż litr żółci dziennie. Kiedy duże przewody są zatkane, nie więcej niż szklanka żółci, a nawet mniej, dociera do jelit w ciągu jednego dnia. Znaczna ilość cholesterolu OIPL i IPL nie może wydostać się z wątroby.

Kamienie żółciowe odkształcają strukturę zrazików wątrobowych, co prowadzi do uszkodzenia sinusoid i stagnacji krwi w nich. Depozyty nadmiaru cholesterolu zamykają ściany siatkowe tych naczyń (więcej na ten temat omówiono w poprzednim rozdziale). Jeśli „dobre” cząsteczki IDP są wystarczająco małe, aby opuścić układ krążenia przez powłoki zwykłych naczyń włosowatych, wówczas wychwytywane są większe cząsteczki NPL i OIPL. W rezultacie wzrasta ich stężenie we krwi, co stanowi potencjalne zagrożenie dla organizmu. Jednak nawet te próby ciała, aby zapewnić sobie przetrwanie, nie są ograniczone. Dodatkowy cholesterol jest potrzebny do „uszczelnienia” rosnącej liczby pęknięć i ran wynikających z gromadzenia się nadmiaru białka w ścianach naczyń krwionośnych. Z czasem jednak ten ratujący życie cholesterol zaczyna zatykać naczynia krwionośne, powodując głód tlenu w sercu..

Problem pogarsza fakt, że zmniejszenie ilości żółci dostającej się do organizmu wpływa na trawienie żywności, zwłaszcza tłuszczów. Prowadzi to do tego, że do komórek dostaje się mniej cholesterolu, niezbędnego do procesów metabolicznych. Nie otrzymując wystarczającej ilości NPL i ONPL, komórki wątroby błędnie zakładają, że w organizmie powstał niedobór tych substancji i zwiększono ich produkcję, zwiększając w ten sposób ich stężenie we krwi.

„Zły” cholesterol utknął w układzie krążenia, ponieważ jego drogi wyjścia - przewody żółciowe i sinusoidy wątrobowe - są zablokowane lub uszkodzone. Kapilary i tętnice gromadzą się w ich ścianach tak wielu NPL i ONPL, jak to możliwe. Z tego powodu naczynia stają się grubsze i twardnieją.

Choroba wieńcowa, spowodowana paleniem tytoniu, nadmiernym spożywaniem alkoholu lub białek, stresem lub innymi czynnikami, zwykle rozpoczyna się tylko wtedy, gdy drogi żółciowe wątroby są zablokowane przez kamienie. Usunięcie kamieni z wątroby i pęcherzyka żółciowego może nie tylko zapobiec zawałowi serca lub udarowi, ale także odwrócić rozwój choroby wieńcowej i proces zwyrodnienia mięśnia sercowego. Reakcje organizmu na stresujące sytuacje stają się mniej śmiertelne, a poziom cholesterolu normalizuje się w miarę regeneracji zdeformowanych i uszkodzonych płatków wątroby. Leki obniżające poziom cholesterolu we krwi tutaj nie pomogą. Sztucznie obniżając poziom tej substancji, pobudzają komórki wątroby do zwiększenia jej produkcji. Ale kiedy ten nadmiar cholesterolu dostanie się do zablokowanych przewodów żółciowych, krystalizuje się tam i zmienia się w nowe kamienie żółciowe. Ludzie, którzy regularnie przyjmują leki przeciw cholesterolowi, zwykle mają ogromną ilość kamieni żółciowych. Jest to obarczone najpoważniejszymi konsekwencjami, w tym rakiem i chorobami serca..

Cholesterol jest niezbędny do normalnego funkcjonowania układu odpornościowego, szczególnie do skutecznej walki organizmu z milionami komórek rakowych, które tworzą się każdego dnia w ludzkim ciele. Pomimo faktu, że wiele problemów zdrowotnych wiąże się z nadmiarem cholesterolu, nie oznacza to, że powinniśmy starać się go pozbyć, ponieważ przynosi on znacznie więcej korzyści niż szkody. Tak, a jego negatywny wpływ jest tylko objawem chorób, które mają inne przyczyny. Podkreślam raz jeszcze, że „zły” cholesterol przyczepia się do ścian naczyń krwionośnych tylko w celu zapobiegania zbliżającym się problemom z sercem, a nie powodowania ich.

Potwierdza to fakt, że cholesterol nigdy nie gromadzi się w żyłach. Kiedy lekarz sprawdza poziom tej substancji, pobiera krew z żyły, a nie z tętnicy. W żyłach krew płynie wolniej niż w tętnicach, a cholesterolowi łatwiej byłoby zablokować te pierwsze niż te drugie, ale tak nie jest. Po prostu nie ma takiej potrzeby. Czemu? Ponieważ pęknięcia i urazy, które należy „przykleić”, nie występują w ścianach żył. Cholesterol przylega do błon tętnic, aby stworzyć rodzaj gipsu odlewanego wokół powstałych ran i chronić tkanki. Żyły nie absorbują białek w błonach podstawnych, podobnie jak naczynia włosowate i tętnice, a zatem nie są podatne na uszkodzenia..

„Zły” cholesterol ratuje życie, nie zabiera go. NPL pozwala krwi nadal przepływać przez uszkodzone tętnice bez powodowania niebezpiecznych komplikacji. Teoria, że ​​wysoki poziom PPL jest główną przyczyną choroby niedokrwiennej serca, jest nienaukowa i nieuzasadniona. Wprowadza w błąd ludzi, zmuszając ich do uznania cholesterolu za wroga, który należy zniszczyć za wszelką cenę. Nie ma dowodów na związek przyczynowy między wysokim poziomem cholesterolu a chorobami serca. Setki przeprowadzonych do tej pory badań potwierdziły jedynie statystyczną korelację między tymi dwoma zjawiskami. Taka zależność oczywiście istnieje, gdyby nie cząsteczki „złego” cholesterolu, które „przykleiły” uszkodzone tętnice, spowodowałoby to wiele milionów zgonów z powodu zawału serca. Z drugiej strony dziesiątki wiarygodnych badań wykazały, że ryzyko chorób serca znacznie wzrasta, gdy poziom NPL spada we krwi. Podwyższone PPL nie jest przyczyną chorób serca. Jest to raczej konsekwencja nierównowagi w wątrobie oraz stagnacji i odwodnienia układu krążenia..

Jeśli lekarz powie ci, że obniżenie poziomu cholesterolu za pomocą leków ochroni cię przed zawałem serca, wprowadzi cię w błąd. Najpopularniejszym lekiem obniżającym poziom cholesterolu we krwi jest Lipitor. Sugeruję zapoznanie się z poniższym ostrzeżeniem opublikowanym na oficjalnej stronie producenta:

„Tabletki LIPITOR (atorwastatyna) są sprzedawane na receptę i służą do obniżenia poziomu cholesterolu. LIPITOR nie jest odpowiedni dla każdego pacjenta. Nie powinny go przyjmować osoby z chorobami wątroby, a także kobiety karmiące, w ciąży i przygotowujące się do zajścia w ciążę. LIPITOR nie zapobiega chorobom serca ani zawałom serca.

Jeśli pacjent przyjmuje LIPITOR, powinien poinformować lekarza o każdym niezwykłym bólu lub osłabieniu mięśni. Może to oznaczać poważne skutki uboczne. Ważne jest również poinformowanie lekarza o wszystkich innych przyjmowanych lekach, aby uniknąć możliwych niezgodności leków... ”

Zadaję pytanie: „Po co ryzykować życie i zdrowie pacjenta, przepisując mu lek, który nie jest w stanie poradzić sobie z problemem, z powodu którego jest przepisywany?” Obniżenie poziomu cholesterolu nie może zapobiec chorobom serca, ponieważ cholesterol nie jest jego przyczyną.

Najważniejsze pytanie dotyczy tego, jak skutecznie organizm wykorzystuje ten cholesterol i inne tłuszcze. Zdolność organizmu do prawidłowego trawienia i wchłaniania tłuszczów zależy od tego, jak czyste i wolne są przewody żółciowe wątroby. Kiedy żółć płynie bez zakłóceń, a jej poziom jest zrównoważony, zawartość 11PL i VIL we krwi jest regulowana. Tak więc głównym sposobem zapobiegania chorobie wieńcowej jest normalny stan przewodów żółciowych.

Zaburzenia krążenia, powiększenie serca i śledziony, żylaki, przekrwienie limfy, nierównowaga hormonalna

Kamienie w wątrobie mogą powodować zaburzenia krążenia, powiększenie serca i śledziony, żylaki, niedrożność naczyń limfatycznych i zaburzenia równowagi hormonalnej. Kiedy kamienie rosną tak bardzo, że odkształcają strukturę płatków wątrobowych, krążenie krwi w wątrobie ulega pogorszeniu. Zwiększa to ciśnienie krwi żylnej nie tylko w wątrobie, ale także w innych narządach i częściach ciała, z których zużywana krew jest dostarczana przez odpowiednie żyły do ​​żyły wrotnej wątroby. Zmniejszona pojemność naczyniowa prowadzi do stagnacji krwi w różnych miejscach, szczególnie w śledzionie, żołądku, na drugim końcu przełyku, trzustki, pęcherzyka żółciowego i jelit. Może to powodować wzrost tych narządów, osłabiając ich zdolność do wydzielania produktów przemiany materii i blokowania odpowiednich żył..

W przypadku żylaków rozszerzają się tak bardzo, że zastawki nie są już w stanie hamować wstecznego ruchu krwi. Zwiększone obciążenie naczyń odbytu powoduje hemoroidy. Inne części ciała, w których często rozwijają się żylaki, to nogi, przełyk i moszna. Mniej poważne rozszerzenie żył i żył (małych żył) może wystąpić wszędzie. Powodem tego jest zawsze zaburzenie krążenia *.

Trudności w przepływie krwi przez wątrobę wpływają również na serce. Kiedy funkcja układu pokarmowego pogarsza się z powodu zwiększonego ciśnienia żylnego, odpady, w tym resztki martwych komórek, zaczynają się w nich gromadzić. Na śledzionę nakłada się dodatkowe obciążenie, aby usunąć zniszczone lub nieaktualne komórki, w wyniku czego wzrasta. W rezultacie ruch krwi do i z narządów trawiennych spowalnia, co przeciąża serce, podnosi ciśnienie krwi i uszkadza naczynia krwionośne. Prawa połowa serca, pobierająca krew żylną z wątroby i wszystkich innych narządów przez żyłę główną dolnej, jest pełna toksycznych, a czasem zakaźnych substancji. Z biegiem czasu prowadzi to do wzrostu prawej połowy serca.

Prawie wszystkie choroby serca mają jedną wspólną cechę: blokuje się układ krążenia. Ale opóźnienie przepływu krwi nie jest takie łatwe. Powinno to poprzedzić poważny blok dróg żółciowych wątroby. Kamienie żółciowe blokujące te kanały prowadzą do gwałtownego zmniejszenia dopływu krwi do komórek wątroby. Trudny przepływ krwi przez wątrobę wpływa na cały układ krwionośny, a to z kolei ma szkodliwy wpływ na układ limfatyczny.

Układ limfatyczny, ściśle związany z układem odpornościowym, pomaga oczyścić organizm ze szkodliwych produktów przemiany materii, obcych substancji i resztek komórkowych. Wszystkie komórki w ciele otrzymują składniki odżywcze z otaczającego roztworu, tak zwany płyn międzykomórkowy, i tam izolowane są metaboliczne produkty przemiany materii. Żywotność i efektywna praca komórek zależą od tego, jak szybko iw pełni metaboliczne produkty są usuwane z płynu międzykomórkowego. Ponieważ większość odpadów nie może dostać się bezpośrednio do krwi, gromadzą się one w tym płynie, czekając na neutralizację i usunięcie przez układ limfatyczny. Potencjalnie niebezpieczne substancje są filtrowane i neutralizowane w węzłach chłonnych, które znajdują się w całym ciele. Jedną z najważniejszych funkcji układu limfatycznego jest oczyszczanie płynu międzykomórkowego z toksycznych pierwiastków.

Pogorszenie krążenia krwi w ciele prowadzi do nadmiernego gromadzenia obcych i szkodliwych substancji w tkankach międzykomórkowych, a zatem w naczyniach limfatycznych i węzłach. Kiedy drenaż limfatyczny zwalnia lub jest zablokowany, tarczyca, ciało migdałowate i śledziona zaczynają szybko ulegać degeneracji. Narządy te są ważnymi składnikami systemu odpowiedzialnymi za oczyszczanie organizmu i odporność. Ponadto drobnoustroje schroniące się między kamieniami żółciowymi mogą stać się stałym źródłem infekcji, odwracając uwagę układu limfatycznego i immunologicznego od walki z poważniejszymi chorobami, takimi jak mononukleoza zakaźna, odra, dur brzuszny, gruźlica, kiła itp..

Z powodu ograniczenia ruchu żółci przez wątrobę i pęcherzyk żółciowy jelito cienkie traci zdolność do skutecznego trawienia pokarmu. Dzięki temu żużel i toksyczne substancje, takie jak kadaweryna i putresiina (produkty, które rozkładają fermentowane lub rozkładane, piszą) przedostają się do naczyń limfatycznych. Wraz z tłuszczami i węglowodanami toksyny te przedostają się do największego naczynia limfatycznego organizmu - przewodu piersiowego - i tak zwanej cysterny limfatycznej, która jest rodzajem zbiornika zlokalizowanego przed dwoma pierwszymi kręgami lędźwiowymi.

Toksyny, antygeny i niestrawione białka z karmy dla zwierząt, takie jak ryby, mięso, jaja i mleko, gromadzą się w węzłach chłonnych i powodują obrzęk i stan zapalny. Kilka sekund przed ubojem zwierzęcia jego komórki umierają lub ulegają uszkodzeniu, a ich struktury białkowe są niszczone przez enzymy komórkowe. Te tak zwane „zdegenerowane” białka są bezużyteczne dla organizmu, a nawet mogą stać się szkodliwe, jeśli nie zostaną usunięte w odpowiednim czasie przez układ limfatyczny. Ich obecność zwiększa aktywność drobnoustrojów. Wirusy, grzyby i bakterie żywią się takimi toksynami, w niektórych przypadkach może to powodować reakcję alergiczną. Kiedy dochodzi do stagnacji limfy, własne zdegenerowane białka komórkowe również nie są usuwane, co czasami prowadzi do obrzęku limfatycznego. Jeśli leżysz na plecach, możesz poczuć go w postaci gęstych guzków - czasami wielkości pięści - w okolicy pępka. Ten obrzęk często staje się jedną z przyczyn bólu w środkowej i dolnej części pleców, wzrostu brzucha i wielu innych objawów. Z reguły ludzie uważają, że wzrost ich brzucha jest nieprzyjemnym, ale ogólnie nieszkodliwym zjawiskiem, a nawet konsekwencją naturalnego procesu starzenia. Nie rozumieją, że same noszą żywą bombę zegarową, która pewnego dnia może „wybuchnąć” i zniszczyć ważne narządy.

80% układu limfatycznego jest skoncentrowane w jelitach, co czyni ten narząd największym ośrodkiem obrony immunologicznej. To nie przypadek. Rzeczywiście, w przewodzie pokarmowym wytwarzana jest i gromadzi się największa liczba czynników chorobotwórczych. Każdy obrzęk limfatyczny lub inny zastój w tej kluczowej części układu limfatycznego może niekorzystnie wpływać na wszystkie inne narządy..

Gdy przewód limfatyczny jest zablokowany, gromadzenie się limfy występuje również w dużej odległości od powstałego korka. Dlatego węzły chłonne znajdujące się w tych miejscach nie mogą już skutecznie neutralizować odpadów, które obejmują żywe i martwe fagocyty z połkniętymi przez nie drobnoustrojami, komórki, które zmarły ze starości lub są uszkodzone przez choroby, produkty fermentacji zawarte w żywności, pestycydach, komórkach rakowych i milionach komórki rakowe, które powstają codziennie w ciele każdej, nawet najbardziej zdrowej osoby. Niekompletne zniszczenie tych odpadów prowadzi do tego, że węzły chłonne są w stanie zapalnym, powiększone i wypełnione krwią. Infekcja może dostać się do krwioobiegu, powodując zatrucie i ostre choroby. Jednak w większości przypadków proces blokowania naczyń limfatycznych zachodzi powoli, wyrażając się jedynie wzrostem brzucha, obrzękiem rąk i nóg oraz tworzeniem się worków pod oczami. Zjawisko to często nazywane jest kroplami i zapowiada początek przewlekłej choroby..

Ciągłe blokowanie układu limfatycznego zwykle prowadzi do różnych zaburzeń. Prawie każda przewlekła choroba jest wynikiem stagnacji limfy w zbiorniku limfatycznym. Z czasem przewód piersiowy, przez który limfa opuszcza ten zbiornik, przelewa się toksycznym żużlem, a także zatkany. Ten kanał, który służy jako „rynna” ciała, jest połączony z wieloma innymi kanałami limfatycznymi, które odprowadzają do niego swoje odpady. Ponieważ 85% szczątków komórek i innych produktów przemiany materii jest usuwanych przez przewód piersiowy, zablokowanie tego szlaku prowadzi do tego, że toksyny, cofające się, rozprzestrzeniają się w najodleglejsze zakątki ciała.

Jeśli produkty metaboliczne i inne toksyny wytwarzane przez organizm nie zostaną z niego usunięte przez pewien czas, rozwijają się choroby. Następujące - dalekie od wszystkich - choroby i objawy są objawami i bezpośrednią konsekwencją przewlekłej stagnacji limfatycznej zlokalizowanej w niektórych częściach ciała: otyłość, torbiel macicy i 111 jajników, powiększona prostata, reumatyzm stawów, powiększone lewe serce, niewydolność serca, przekrwienie oskrzeli i płuc, pogrubienie szyi, upośledzona ruchliwość szyi i ramion, ból pleców, ból głowy, migrena, zawroty głowy, dzwonienie i ból w uszach, głuchota, łupież, częste przeziębienia, zapalenie zatok, katar sienny, niektóre astmy, powiększona tarczyca gruczoły, choroby oczu, niewyraźne widzenie, powiększenie piersi, rak piersi, problemy z nerkami, obrzęk nóg, skolioza, choroby mózgu, utrata pamięci, niestrawność, powiększenie śledziony, zespół jelita drażliwego, przepuklina, polipy jelita grubego itp. re.

Zawartość przewodu piersiowego łączy się z lewą żyłą podobojczykową u podstawy szyi, która przechodzi do żyły głównej górnej, która biegnie bezpośrednio do lewej połowy serca. Stagnacja w zbiorniku limfatycznym i przewodzie piersiowym nie tylko uniemożliwia prawidłowe oczyszczenie różnych narządów i części ciała z toksyn, ale także pozwala toksycznym substancjom przenikać do serca i tętnic serca. Tak więc trucizny i bakterie chorobotwórcze infekują cały układ krążenia i rozprzestrzeniają się po całym ciele. Trudno jest znaleźć chorobę niezwiązaną z zablokowaniem układu limfatycznego. Blokada limfatyczna przeciąża serce iw większości przypadków występuje z powodu stagnacji w wątrobie (cóż, przyczyny powstawania kamieni żółciowych w wątrobie zostaną omówione w następnym rozdziale). Może to nawet doprowadzić do chłoniaka lub raka chłonki, z których najczęstszą jest choroba Hodgkina..

Pogorszenie układu krążenia z powodu kamieni żółciowych w wątrobie wpływa na aktywność układu hormonalnego. Gruczoły wydzielania wewnętrznego wytwarzają hormony, które dostają się do ich krwiobiegu bezpośrednio do krwiobiegu, wpływając na aktywność, wzrost i odżywianie organizmu. Tarczycy i przytarczyce, nadnercza, jajniki i jądra są najbardziej dotknięte negatywnymi skutkami zastoju krwi. Poważniejsze zaburzenia krążenia prowadzą do braku równowagi w wydzielaniu hormonów przez wysepki Langerhansa w trzustce, a także do szyszynki i przysadki mózgowej.

Zastój krwi, przejawiający się w pogrubieniu, uniemożliwia hormonom docieranie do miejsc docelowych w wystarczającej ilości i we właściwym czasie. Z tego powodu gruczoły zaczynają wytwarzać hormony w nadmiarze (nadmierne wydzielanie). Kiedy odpływ limfatyczny z gruczołów jest niewystarczający, występuje w nich stagnacja. Prowadzi to do hipretrecji (nieodpowiedniej produkcji) hormonów. Choroby związane z nierównowagą hormonalną obejmują toksyczny wola, chorobę bazedovy, kretynizm, mix dema, guzy tarczycy, niedoczynność przytarczyc, co prowadzi do słabego wchłaniania wapnia i powoduje zaćmę, a także zaburzenia psychiczne i demencję. Samo niewystarczające wchłanianie wapnia jest przyczyną wielu chorób, w tym osteo-norozy (zmniejszonej gęstości kości). Jeśli problemy z krążeniem krwi zaburzą równowagę produkcji insuliny przez wysepki Langerhansa trzustki, rozwija się cukrzyca. Kamienie żółciowe w wątrobie mogą prowadzić do zmniejszenia syntezy białek przez komórki wątroby. To z kolei zachęca nadnercza do wytwarzania nadmiernych ilości kortyzolu, hormonu stymulującego produkcję białka. Nadmiar kortyzolu we krwi prowadzi do atrofii tkanki limfatycznej i tłumienia odporności, która jest uważana za główną przyczynę raka i wielu innych chorób. Brak równowagi w wydzielaniu hormonów przez nadnercza może powodować wiele chorób, prowadząc do osłabienia reakcji gorączkowej i zmniejszenia syntezy białek. Białka są budulcem, z którego powstają komórki tkanek, hormony itp. Wątroba może wytwarzać wiele hormonów, które wpływają na wzrost i regenerację organizmu..

Jedną z funkcji wątroby jest również hamowanie produkcji niektórych hormonów, w tym insuliny, glukagonu, kortyzolu, aldosteronu, tarczycy i hormonów narządów płciowych. Kamienie żółciowe mogą uniemożliwić wątrobie pełnienie tej ważnej funkcji, przyczyniając się do wzrostu poziomu hormonów we krwi. Hormonalna nierównowaga jest niezwykle poważnym zaburzeniem i występuje bardzo często, gdy kamienie w wątrobie blokują duże naczynia krwionośne, które są również szlakami hormonalnymi.

Kiedy nic nie zakłóca przepływu krwi i limfy, nie ma powodu do choroby. A problemy zarówno układu naczyniowego, krążenia, jak i limfatycznego, można z powodzeniem rozwiązać przez szereg oczyszczania wątroby, łącząc je z racjonalną dietą i zdrowym stylem życia.

• W Niemczech lekarze, u których żylaki stanowią alternatywę dla interwencji chirurgicznej, przepisują pacjentom nasiona kasztanowca, który jest niezwykle skuteczny w leczeniu żylaków nóg, hemoroidów, napadów drgawkowych oraz w połączeniu z oczyszczeniem wątroby może doprowadzić do całkowitego wyzdrowienia..

Choroby układu oddechowego

Zarówno zdrowie psychiczne, jak i fizyczne zależą od efektywnej pracy i witalności komórek organizmu. Głównym źródłem energii potrzebnej komórkom są reakcje chemiczne, które można przeprowadzić tylko w obecności tlenu. Jednym z produktów tych reakcji jest dwutlenek węgla. Układ oddechowy jest kanałem, przez który tlen dostaje się do organizmu, a dwutlenek węgla jest z niego usuwany. Krew służy również jako system transportu, który zapewnia wymianę tych gazów między płucami i komórkami.

Kamienie żółciowe w wątrobie mogą zakłócać układ oddechowy i powodować zaburzenia alergiczne, choroby jamy nosowej i zatok, oskrzeli i płuc. Kiedy kamienie odkształcają zraziki wątrobowe, wpływa to negatywnie na zdolność wątroby, jelita cienkiego, a także układu limfatycznego i odpornościowego do oczyszczania krwi. Produkty metaboliczne i substancje toksyczne, które najlepiej powinny być neutralizowane przez te narządy i układy, zaczynają przenikać do serca, płuc, oskrzeli i innych dróg oddechowych. Stała ekspozycja na te czynniki drażniące zmniejsza odporność układu oddechowego. Stagnacja limfy w jamie brzusznej, zwłaszcza w zbiorniku mleka i przewodzie piersiowym, pogarsza odpływ limfy z narządów oddechowych. Większość chorób układu oddechowego jest wynikiem tego procesu..

Zapalenie płuc występuje, gdy mechanizmy obronne organizmu nie zapobiegają wychwytywaniu lekkich drobnoustrojów, które docierają z powietrza lub z krwi. Wiele szkodliwych drobnoustrojów, a także bardzo toksycznych substancji, znajduje się w kamieniach żółciowych i mogą przenikać do krwioobiegu w obszarach uszkodzenia wątroby. Tak więc kamienie żółciowe nieustannie rozpraszają siły układu odpornościowego na siebie, w wyniku czego ciało, a zwłaszcza górne drogi oddechowe, tracą zdolność do odporności na zewnętrzne i wewnętrzne czynniki chorobotwórcze, w tym drobnoustroje (uważa się, że powodują zapalenie płuc), dym papierosowy, alkohol, promieniowanie rentgenowskie, sterydy, alergeny, antygeny, zanieczyszczenia środowiska itp..

Inne komplikacje powstają, gdy zablokowanie przewodu żółciowego kamieniami prowadzi do wzrostu wątroby. Gruczoł ten znajduje się w górnej jamie brzusznej, zajmując prawie całą jego szerokość. Jego gładka górna i przednia powierzchnia wygina się zgodnie z kształtem membrany. Gdy wątroba jest powiększona, zakłóca ruch przepony i nie pozwala płucom na rozciąganie się podczas wdychania na całej długości. Jeśli wątroba jest zdrowa, płuca rozszerzają się tak bardzo, że ściskają żołądek do przodu - jest to szczególnie wyraźnie widoczne u niemowląt. Z tego powodu krew i limfa pędzą w górę do serca pod ciśnieniem, co poprawia ich krążenie. Powiększona wątroba uniemożliwia pełne rozszerzenie przepony i płuc, co zmniejsza wymianę gazową, prowadzi do stagnacji limfy i gromadzenia się nadmiaru dwutlenku węgla w płucach. Tlen wnika mniej do organizmu, co wpływa na wydajność komórek całego ciała. Większość mieszkańców krajów uprzemysłowionych ma powiększoną wątrobę. To, co uważa się za „normalny” rozmiar, tak naprawdę nie jest tym, czym jest. Jeśli usuniesz wszystkie kamienie z wątroby, powróci ona do swojej naturalnej objętości w ciągu sześciu miesięcy.

Prawie wszystkie choroby płuc, oskrzeli i górnych dróg oddechowych są albo spowodowane, albo zaostrzone przez obecność kamieni w wątrobie, a pozbycie się tych kamieni pomaga wyleczyć lub przynajmniej złagodzić objawy.

Choroby układu moczowego

Układ moczowy jest niezwykle ważny dla organizmu. Składa się z dwóch nerek, w których powstaje mocz, dwóch moczowodów, przez które mocz przepływa z nerek do pęcherza, gdzie gromadzi się w celu tymczasowego przechowywania, oraz cewki moczowej lub cewki moczowej, przez którą mocz jest usuwany z organizmu. Normalne funkcjonowanie układu moczowego pozwala utrzymać właściwe stężenie moczu (który jest wodnym roztworem różnych substancji), a także jego równowagę kwasowo-zasadową. System ten bierze również udział w wydalaniu produktów przemiany materii, na przykład w wyniku rozpadu (katabolizmu) białka komórkowego w wątrobie.

Większość chorób układu moczowego wiąże się z brakiem równowagi w pierwotnej filtracji w nerkach. Każdego dnia obie nerki produkują 100-150 litrów pierwotnego moczu. Spośród nich 1-1,5 litra jest wydalanych z organizmu. Z wyjątkiem komórek krwi, płytek krwi i białek krwi, wszystkie inne składniki krwi muszą przejść przez nerki. Proces filtracji jest zaburzony przez złe funkcjonowanie układu pokarmowego, w szczególności wątroby.

Kamienie w wątrobie i woreczku żółciowym prowadzą do zmniejszenia wydzielania żółci niezbędnego do wydajnego przetwarzania żywności. Znaczna ilość niestrawionego jedzenia zaczyna gnić, zatruwając krew i limfę toksycznymi substancjami. Normalne wydalanie z organizmu, takie jak mocz, pot, gaz i kał, zwykle nie zawierają patogennych toksyn, oczywiście, jeśli kanały ich wyjścia pozostają czyste i odblokowane. Patogeny składają się z drobnych cząsteczek, które przenikają do krwi i limfy i które można zobaczyć tylko za pomocą potężnego mikroskopu elektronowego..

Cząsteczki te mają silne działanie utleniające na organizm. Aby uniknąć zagrażającej życiu choroby lub śpiączki, krew jest zmuszona pozbyć się tych mikroskopijnych toksyn. I zrzuca tych nieproszonych obcych do substancji międzykomórkowej. Substancja międzykomórkowa jest lepkim płynem otaczającym komórki. Można powiedzieć, że komórki „pływają” w nim. W normalnych warunkach ciało jest w stanie poradzić sobie z kwaśnym żużlem osadzonym w substancji międzykomórkowej. Uwalnia do krwi alkaliczny wodorowęglan sodu NallCO, który neutralizuje kwaśne toksyny i usuwa je przez narządy wydalnicze. Ten system zaczyna jednak zawodzić, gdy toksyny osadzają się szybciej niż są neutralizowane i usuwane. W rezultacie płyn międzykomórkowy staje się gęsty jak galaretka; komplikuje to przepływ składników odżywczych, wody i tlenu, a komórki narządów zaczynają odczuwać głód, odwodnienie i niedobór tlenu.

Do najbardziej „kwaśnych” związków należą białka pozyskiwane przez organizm z karmy dla zwierząt. Kamienie żółciowe zapobiegają całkowitemu rozkładowi tych substancji przez wątrobę. Nadmiar białek jest tymczasowo magazynowany w płynie międzykomórkowym i przekształca się w kolagen, który gromadzi się w błonach podstawnych ścian naczyń włosowatych. W rezultacie membrany mogą gęstnieć dziesięciokrotnie. Podobna sytuacja z tętnicami. Przepełnione ściany naczyń krwionośnych tracą zdolność wchłaniania białek. Prowadzi to do pogrubienia krwi, co sprawia, że ​​nerki coraz trudniej ją filtrować. W tym samym czasie przelewają się ściany naczyń krwionośnych, które dostarczają krew do nerek. W procesie zagęszczania błon naczyń krwionośnych wzrasta ciśnienie krwi, a ogólna produktywność nerek maleje. Rosnąca ilość produktów metabolicznych wydzielanych przez komórki nerki, zamiast wychodzić przez żyły i naczynia limfatyczne, jest zatrzymywana w nerkach i przyczynia się do jeszcze większego zagęszczenia błon komórkowych.

W wyniku tego nerki są przeciążone i nie mogą dłużej utrzymywać normalnej równowagi płynów i elektrolitów. Ponadto czasami wydzielają się składniki moczu, które krystalizują i zamieniają się w kamienie różnego rodzaju i wielkości. Na przykład moczan powstaje, gdy stężenie kwasu moczowego przekracza poziom 2-4 mg%. Jeszcze przed połową lat 60. XX wieku taka norma była uważana za ekstremalną. Kwas moczowy jest produktem ubocznym rozpadu białka w wątrobie. Ponieważ spożycie mięsa gwałtownie wzrosło w tych latach, „normę” zwiększono do 7,5 mg%. Jednak ta poprawka nie uczyniła kwasu moczowego mniej niebezpiecznym dla organizmu. Kamienie utworzone z nadmiaru kwasu moczowego mogą prowadzić do zablokowania moczowodów, infekcji nerek i ostatecznie niewydolności nerek.

W komórkach nerek występuje rosnący niedobór niezbędnych składników odżywczych, w tym tlenu, co może prowadzić do rozwoju nowotworów złośliwych. Ponadto krystaliczne sole kwasu moczowego, które nie są wydalane przez nerki, często osadzają się w stawach, co prowadzi do reumatyzmu, dny moczanowej i opuchlizny. Objawy pojawiających się chorób są często zwodniczo słabe w porównaniu z ich potencjalną powagą i zagrożeniem. Najbardziej zauważalnymi i powszechnymi objawami problemów z nerkami są nagłe zmiany objętości i koloru moczu, a także częstotliwość oddawania moczu. Zwykle towarzyszy temu obrzęk twarzy i kostek oraz ból w górnej części pleców. Jeśli choroba postępuje, dalsze objawy mogą obejmować niewyraźne widzenie, chroniczne zmęczenie i nudności. Ponadto następujące objawy mogą wskazywać na zaburzenia czynności nerek: wysokie lub, przeciwnie, niskie ciśnienie krwi, ból przenoszący się z górnej części brzucha do dolnej, ciemnobrązowy mocz, ból pleców tuż nad dolną częścią pleców, ciągłe pragnienie, zwiększone wydzielanie moczu, szczególnie w nocy zmniejszenie ilości moczu do 500 ml dziennie lub mniej, uczucie pełności pęcherza i ból podczas oddawania moczu, suchość i ciemnienie skóry, obrzęk kostek w nocy, obrzęk oczu rano. Wszystkie poważne choroby układu moczowego są spowodowane toksycznością krwi, innymi słowy, krew jest zakażona drobnymi cząsteczkami toksyn i nadmiaru białek. Kamienie żółciowe w wątrobie zaburzają trawienie i krążenie krwi, w tym przepływ krwi w układzie moczowym. Jeśli kamienie te zostaną usunięte, układ moczowy ma wszelkie szanse na przywrócenie swojej aktywności, pozbycie się nagromadzonych toksyn, kamieni itp., A tymczasem utrzymanie zdrowej równowagi płynów i normalnego ciśnienia krwi. Jest to konieczne dla wszystkich procesów zachodzących w ciele. Ale w tym celu może być konieczne oczyszczenie nerek (patrz sekcja „Oczyszczanie nerek” w rozdziale 5).

Choroby układu nerwowego

Stan ludzkiego układu nerwowego ma bardzo silny wpływ na wszystkie aspekty jego życia: na jego charakter, samopoczucie, relacje z innymi, nastrój, pragnienia, cechy osobiste i wiele więcej. Mózg kontroluje wszystkie procesy zachodzące w ciele, a jeśli nie otrzyma odpowiedniego odżywiania i opieki, życie człowieka może przerodzić się w niekończący się koszmar fizyczny i emocjonalny..

Komórki mózgowe wytwarzają różnorodne chemikalia niezbędne do normalnego funkcjonowania organizmu, jeśli „materiały budowlane”, z których powstają te elementy, są dostarczane w wystarczających ilościach. Chociaż nowoczesne intensywne użytkowanie gruntów doprowadziło do wyczerpania się gleb, które straciły wiele składników odżywczych (patrz sekcja „Weź zjonizowane minerały” w rozdziale 5), głównym powodem niedoboru tych substancji w organizmie jest niewystarczająca wydajność układu trawiennego, a w szczególności wątroby. Brak tych ważnych elementów może uniemożliwić mózgowi wytwarzanie substancji niezbędnych do jego normalnego funkcjonowania..

Mózg może znieść brak odżywiania przez dłuższy czas, ale cena, którą musisz za to zapłacić, to zły stan zdrowia, chroniczne zmęczenie, obniżony poziom energii, wahania nastroju, złe zdrowie, ból i ogólny dyskomfort. W niektórych przypadkach taki niedobór może prowadzić do upośledzenia umysłowego..

Układ nerwowy obejmuje mózg, rdzeń kręgowy, nerwy rdzeniowe i czaszkowe. Jego autonomiczne funkcje w dużej mierze zależą od jakości krwi, która składa się z osocza, żółtawej, przejrzystej cieczy i komórek. Składnikami osocza są woda, białka osocza, sole mineralne, hormony, witaminy, składniki odżywcze, organiczne produkty metaboliczne, przeciwciała i gazy. Istnieją trzy rodzaje komórek krwi: białe leukocyty, czerwone krwinki i płytki krwi. Każde naruszenie składu krwi wpływa na funkcjonowanie układu nerwowego.

Wszystkie trzy rodzaje komórek tworzą się w czerwonym szpiku kostnym, który otrzymuje pokarm z układu pokarmowego. Kamienie w wątrobie zakłócają normalne wchłanianie pokarmu, dlatego duża ilość toksyn dostaje się do osocza, a szpik kostny nie otrzymuje niezbędnej ilości składników odżywczych. Ta okoliczność z kolei dalej narusza skład krwi, uniemożliwia swobodny przepływ hormonów i powoduje nieprawidłowe reakcje układu nerwowego. Większość chorób układu nerwowego jest bezpośrednio związana ze zmianą składu krwi spowodowaną zaburzeniami czynności wątroby..

Każda z wielu funkcji wątroby wpływa bezpośrednio na układ nerwowy, zwłaszcza mózg. Komórki wątroby przekształcają glukogen w glukozę, która wraz z tlenem i wodą jest niezbędna do normalnego funkcjonowania układu nerwowego, ponieważ służy jako główne źródło energii. Chociaż ciężar mózgu stanowi zaledwie jedną piętnastą całkowitej masy ciała, zawiera on jedną piątą całej krwi w ludzkim ciele. Mózg potrzebuje ogromnej ilości glukozy. Kamienie w wątrobie prowadzą do gwałtownego spadku podaży glukozy do mózgu i innych części układu nerwowego, co może negatywnie wpływać na pracę różnych narządów, a także na aktywność umysłową. We wczesnych stadiach nierównowagi dana osoba ma nieodparte pragnienie jedzenia, zwłaszcza słodkich i mącznych; doświadcza częstych wahań nastroju lub stresu.

W wątrobie białka aminokwasów i większość substancji zapewniających krzepnięcie krwi powstają również z aminokwasów. Ta funkcja wątroby jest w dużej mierze zaburzona przez obecność kamieni. Kiedy produkcja substancji krzepnięcia krwi spada, stężenie płytek krwi może się zmniejszyć i może rozwinąć się choroba krwotoczna, co prowadzi do zwiększonego krwawienia. Jeśli krwawienie otworzy się w mózgu, może rozpocząć się niszczenie tkanki mózgowej i może wystąpić paraliż i śmierć. Czynniki takie jak wysokie ciśnienie krwi i nadużywanie alkoholu wpływają na krwawienie. Poziomy płytek krwi w osoczu zmniejszają się nawet wtedy, gdy wytwarzanie nowych komórek nie dotrzymuje kroku zniszczeniu i niszczeniu starych, a dzieje się tak, gdy kamienie w wątrobie zakłócają przepływ krwi do komórek wątroby.

Witamina K jest również niezbędna do syntezy substancji krzepnięcia krwi Ten rozpuszczalny w tłuszczach element jest przechowywany w wątrobie, a do jego wchłaniania wymagana jest obecność soli żółciowych w okrężnicy. Ciało zaczyna odczuwać niedobór tej witaminy, gdy kamienie w wątrobie i woreczku żółciowym blokują drogi żółciowe, a brak żółci uniemożliwia prawidłowe trawienie i wchłanianie tłuszczów w jelitach.

Jak wspomniano powyżej, kamienie w wątrobie mogą zakłócać funkcjonowanie układu naczyniowego. Kiedy skład krwi zmienia się i gęstnieje, naczynia zaczynają tracić elastyczność i ulegają uszkodzeniu. Jeśli zakrzep powstaje w uszkodzonej tętnicy, jej kawałek (zator) może spaść i zatkać małą tętnicę w pewnej odległości od miejsca uszkodzenia. Często powoduje to niedokrwienie i zawał serca. Zawał mózgu nazywa się udarem.

Wszelkie zaburzenia krążenia wpływają na mózg i inne elementy układu nerwowego. Zaburzenia czynności wątroby są szczególnie wrażliwe na atrocyty, komórki tworzące tkankę wspierającą centralny układ nerwowy. Zaburzenie to objawia się apatią, utratą orientacji, majaczeniem, sztywnością mięśni i śpiączką. Azotowe odpady bakterii są wchłaniane do organizmu przez okrężnicę, a w warunkach słabej czynności wątroby, która powinna je zneutralizować, mogą dostać się do mózgu z krwią. Inne produkty metaboliczne, takie jak amoniak, mogą osiągać toksyczne stężenia i zmieniać stopień przepuszczalności naczyń krwionośnych, osłabiając w ten sposób barierę krew-mózg. Pozwala to różnym szkodliwym substancjom dostać się do mózgu i spowodować jeszcze większe szkody..

Jeśli neurony mózgowe przestają otrzymywać niezbędne odżywianie, dochodzi do atrofii tkanki nerwowej, co prowadzi do demencji i choroby Lyceimera. Gdy neurony odpowiedzialne za wytwarzanie hormonu mózgowego dopaminy głodują, może dojść do choroby Parknnsona. Stwardnienie rozsiane występuje, gdy komórki wytwarzające mielinę, substancję tłuszczową, która otacza większość aksonów komórek nerwowych, dostają niedożywienia. Osłonka mielinowa staje się cieńsza, a aksony są ranne.

Wątroba kontroluje proces trawienia i wchłaniania w całym ciele. Kamienie żółciowe zakłócają metabolizm tłuszczów i wpływają na cholesterol we krwi. Cholesterol jest materiałem budulcowym wszystkich komórek organizmu, niezbędnym do wszelkich procesów metabolicznych. Mózg zawiera ponad 10% czystego cholesterolu (bez wody). Substancja ta jest ważna dla normalnego rozwoju i funkcjonowania mózgu. Chroni nerwy przed uszkodzeniem. Nierównowaga tłuszczów we krwi najbardziej poważnie wpływa na układ nerwowy, dlatego można ją uznać za przyczynę prawie wszystkich chorób. Usuwanie kamieni z wątroby i pęcherzyka żółciowego poprawia odżywianie układu nerwowego, a tym samym odmładza go i aktywuje wszystkie funkcje organizmu.

Choroba kości

Chociaż kości są najtwardszą tkanką w ciele, są jednak żywą tkanką. Ludzkie kości to 20% wody, 30-40% związków organicznych i 40-50% substancji nieorganicznych, takich jak wapń. Wiele naczyń krwionośnych i limfatycznych, a także nerwów, przechodzi przez tkankę kostną. Komórki odpowiadające niezrównoważonemu wzrostowi kości nazywane są osteoblastami i osteoklastami. Te pierwsze zajmują się tworzeniem tkanki kostnej, a te drugie zapewniają resorpcję umierających elementów. Trzecia grupa komórek, tzw. Chondrocyty, odpowiada za rozwój tkanki chrzęstnej. Czerwony szpik kostny, który wytwarza czerwone i białe krwinki, znajduje się w najgęstszych częściach tkanki kostnej - gąbczastej substancji.

Większość chorób kości rozwija się, gdy komórki kostne nie otrzymują wystarczającego odżywienia. Kamienie w wątrobie zawsze prowadzą do stagnacji limfy w przewodzie pokarmowym, a zatem w innych częściach ciała (patrz „Choroby układu naczyniowego”). Stabilna równowaga między funkcjami osteoblastów i osteoklastów jest niezbędna dla zdrowia kości. Ta krucha równowaga jest zaburzona, gdy osteoblasty spowalniają produkcję nowej tkanki kostnej z powodu braku odżywiania. Jeśli proces ten nie dotrzymuje kroku zniszczeniu starych tkanek, rozwija się osteoporoza. Zwykle najpierw wpływa na gąbczastą tkankę kostną, a dopiero potem na zwarte płytki tworzące zewnętrzną warstwę kości.

Przy ogólnej osteoporozie wapń w nadmiernych ilościach jest „wypłukiwany” z kości, dlatego wzrasta stężenie tej substancji we krwi i moczu. Zwiększa to prawdopodobieństwo wystąpienia kamieni nerkowych, a następnie rozwoju niewydolności nerek. Kamienie w wątrobie prowadzą do zmniejszenia produkcji żółci, która jest niezbędna do wchłaniania wapnia z jelita cienkiego. Nawet gdy dana osoba spożywa wystarczającą ilość wapnia z jedzeniem lub w postaci suplementów mineralnych, brak tej substancji prowadzi do tego, że nie jest ona wchłaniana przez organizm i nie bierze udziału w tworzeniu kości i innych ważnych procesach metabolicznych. Ponadto obecność kamieni w wątrobie prowadzi do wzrostu stężenia szkodliwych kwasów we krwi, z których niektóre są neutralizowane przez wapń uwalniany z kości i zębów. Z czasem rezerwy tej substancji są wyczerpane, co zmniejsza gęstość kości i masę kości. Może to powodować złamania kości, szczególnie szyjki kości udowej, a nawet śmierć. Biorąc pod uwagę, że ponad połowa kobiet po 50 roku życia cierpi na osteoporozę (chociaż tylko w krajach uprzemysłowionych), staje się oczywiste, że obecna praktyka stosowania suplementów hormonalnych i wapniowych nie osiąga swojego celu, ponieważ nie rozwiązuje problemu nierównowagi w wątrobie i żółciowej bańka.

Krzywica i osteomalacja są chorobami związanymi z naruszeniem procesu wapnowania kości. W obu przypadkach kości - szczególnie kończyny dolne - stają się miękkie i zginają się pod ciężarem ciała. Rozpuszczalna w tłuszczach witamina D, kalcyferol, jest niezbędna dla zrównoważonego metabolizmu wapnia i fosforu, a zatem dla zdrowych kości. Niewystarczające wydzielanie żółci i naruszenie metabolizmu cholesterolu spowodowane przez kamienie w wątrobie prowadzą do niedoboru tej witaminy. Brak promieniowania ultrafioletowego z powodu stałego pobytu w zamkniętych przestrzeniach pogarsza sytuację..

Zakażenie kości lub zapalenie kości i szpiku może wystąpić z powodu przedłużającej się stagnacji limfy, szczególnie wokół kości. Drobnoustroje mają bezpłatny dostęp do tkanki kostnej. A źródłem tych zarazków są kamienie żółciowe, ropień w zębach lub czyrak.

Kiedy stagnacja limfy w obszarze kości osiąga skrajne granice, mogą tworzyć się złośliwe guzy tkanki kostnej. Układ odpornościowy jest tłumiony, a cząsteczki nowotworów nowotworowych z piersi, płuc lub gruczołu krokowego rozprzestrzeniają się na tkanki kostne najlepiej zaopatrzone w krew, tj. Gąbczastą substancję. Rak i inne choroby kości są bezpośrednio związane z niedożywieniem. Leczenie zwykle okazuje się nieskuteczne, dopóki wątroba nie zostanie oczyszczona z kamieni, a inne narządy i układ wydalniczy ze wszystkich istniejących blokad.

Choroby stawów

W ludzkim ciele istnieją trzy rodzaje stawów: włókniste (nieruchome), chrząstki (częściowo ruchome) i maziowe (ruchome). Stawy nadgarstka, kostki, kolana, barku, łokcia i biodra są najbardziej podatne na choroby. Najczęstsze choroby stawów to reumatoidalne zapalenie stawów, choroba zwyrodnieniowa stawów i dna moczanowa..

Większość osób cierpiących na reumatoidalne zapalenie stawów przechodzi przez długi okres objawów jelitowych, które objawiają się wzdęciami, wzdęciami, zgagami, odbijaniem, zaparciami, biegunką, prowadzą do oziębienia i obrzęku dłoni z powodu p / r petunii, zwiększonej potliwości, ogólnego zmęczenia, utraty apetytu, zmniejszenia waga itp. Dlatego uzasadnione jest stwierdzenie, że reumatoidalne zapalenie stawów jest bezpośrednio związane z tymi i innymi podobnymi objawami poważnych chorób jelit i zaburzeń metabolicznych. Wszystkie te zaburzenia osobiście doświadczyłem w dzieciństwie, kiedy cierpiałem na reumatyzm.

Przewód pokarmowy jest stale narażony na dużą liczbę wirusów, bakterii i pasożytów. Oprócz masy antygenów (substancji obcych) zawartych w żywności, układ trawienny ma do czynienia ze środkami owadobójczymi, pestycydami, hormonami, antybiotykami, konserwantami i barwnikami, które są bardzo liczne we współczesnej żywności. Inne antygeny obejmują pyłki, przeciwciała roślinne, grzyby, bakterie i niektóre leki, takie jak penicylina. Zadaniem układu odpornościowego, z którego większość znajduje się w ścianach jelita, jest ochrona organizmu przed tymi wszystkimi potencjalnie niebezpiecznymi mikroorganizmami i substancjami. Aby móc wykonywać to zadanie codziennie, układ trawienny i limfatyczny muszą działać bez zakłóceń. Jak wspomniano powyżej (patrz „Choroby układu naczyniowego”), kamienie żółciowe w wątrobie poważnie zakłócają proces trawienny, co prowadzi do nasycenia krwi i limfy toksycznymi substancjami.

Zapalenie stawów jest uważane za chorobę autoimmunologiczną atakującą błonę maziową. Autoimmunologiczna jest chorobą, w której organizm rozwija odporność na własne komórki, w wyniku czego we krwi powstają kompleksy antygen-przeciwciało (czynniki reumatoidalne). W kontakcie z antygenami limfocyty B (komórki odpornościowe) znajdujące się w ścianach jelit są naturalnie stymulowane i wytwarzają przeciwciała (immunoglobuliny. Komórki odpornościowe krążą we krwi, a niektóre z nich osiadają w węzłach chłonnych, śledzionie, błonie śluzowej gruczołów ślinowych, układzie limfatycznym oskrzela, pochwa, macica, gruczoły sutkowe i torebki stawowe.

Przy wielokrotnym narażeniu na te same toksyczne antygeny produkcja przeciwciał dramatycznie wzrasta, szczególnie w miejscach, w których komórki odpornościowe osiadły po pierwszym kontakcie. Te szkodliwe antygeny mogą zawierać na przykład cząsteczki białka zepsutej żywności. W tym przypadku następuje gwałtowny wzrost aktywności drobnoustrojów. Nowe spotkanie z antygenami zwiększa zawartość kompleksów antygen-przeciwciało we krwi i zaburza kruchą równowagę między odpowiedzią immunologiczną a jej stłumieniem. Choroby autoimmunologiczne, wskazujące na wyjątkowo wysoki poziom toksyczności w organizmie, są bezpośrednią konsekwencją takich procesów. Jeśli w stawach maziowych stale wytwarzanych jest zbyt wiele przeciwciał, zapalenie staje się przewlekłe, powodując coraz więcej deformacji stawów, bólu i utraty). Nadmierna aktywność układu odpornościowego prowadzi do samozniszczenia organizmu. Jeśli podobny proces zachodzi w tkance nerwowej, nazywa się to stwardnieniem rozsianym, a jeśli w narządach jest to rak. Jednakże, jeśli się nad tym zastanowić, to samozagłada jest niczym innym, jak ostatnią próbą samozachowania. Ciało atakuje tylko wtedy, gdy toksyny grożą spowodowaniem jeszcze większych szkód niż reakcja autoimmunologiczna. I tak wysoka toksyczność jest konsekwencją obecności kamieni w wątrobie. Po prostu paraliżują zdolność organizmu do utrzymania czystości i dobrego samopoczucia..

Choroba zwyrodnieniowa stawów to zapalenie stawów. Występuje, gdy odnowa chrząstki stawowej (gładka i mocna powierzchnia, końce kości stykają się z innymi kościami) nie dotrzymuje kroku jej zniszczeniu. Chrząstka stopniowo staje się cieńsza, aż w końcu całkowicie się ściera, a kości, wchodząc w bezpośredni kontakt, nie zaczynają uszkadzać. Ta forma urazu powoduje nieprawidłowy wzrost kości i przewlekłe zapalenie. Choroba zwyrodnieniowa stawów jest również konsekwencją długotrwałych zaburzeń trawiennych. Brak składników odżywczych wchodzących do organizmu utrudnia przywrócenie kości i chrząstki. Kamienie w wątrobie zaburzają trawienie i dlatego odgrywają kluczową rolę w rozwoju choroby zwyrodnieniowej stawów.

Dna moczanowa to kolejna choroba stawów, która jest bezpośrednio związana z niewydolnością wątroby. Jest to spowodowane gromadzeniem się kryształów moczanu sodu w stawach i wiązadłach. Ta choroba występuje u osób z nienormalnie wysokim poziomem kwasu moczowego we krwi. Kiedy kamienie żółciowe zakłócają krążenie krwi w nerkach (patrz „Choroby układu moczowego”), kwas ten nie jest całkowicie wydalany z organizmu. Obecność kamieni prowadzi również do uszkodzenia i zniszczenia rosnącej liczby komórek wątroby, nerek i innych narządów.

Kwas moczowy jest produktem rozpadu jąder komórkowych, a gdy umiera duża liczba komórek, staje się zbyt duży w organizmie. Palenie, regularne picie alkoholu, stosowanie stymulantów itp. Powodują ogromne zniszczenie komórek, a ogromne ilości zdegenerowanych białek komórkowych dostają się do krwioobiegu. Ponadto poziom kwasu moczowego gwałtownie wzrasta wraz z nadmiernym spożywaniem pokarmów białkowych: mięsa, ryb, jajek, sera itp. Ponadto wszystkie powyższe produkty i substancje przyczyniają się do tworzenia kamieni w wątrobie i pęcherzyku żółciowym. Osoba doświadcza kilku ostrych ataków zapalenia stawów, po których uszkodzenie stawów prowadzi do częściowej utraty ruchliwości, a dna staje się przewlekła.

Choroby układu rozrodczego

Zdrowie układu rozrodczego kobiet i mężczyzn zależy w dużej mierze od prawidłowej czynności wątroby. Obecność kamieni w tym narządzie uniemożliwia swobodny przepływ żółci przez przewody, co zaburza trawienie i deformuje strukturę zrazików wątrobowych. Zmniejsza to produkcję albuminy w surowicy przez wątrobę, najczęstsze białko we krwi, które odpowiada za utrzymanie ciśnienia osmotycznego w osoczu na normalnym poziomie 25 mm Hg. Art. Oraz właściwe stężenie czynników krzepnięcia. Zmniejszone ciśnienie osmotyczne prowadzi do zmniejszenia napływu składników odżywczych do komórek, w tym narządów rozrodczych. Może to skomplikować odpływ limfy, a tym samym powodować obrzęk, a także stopniowe pogorszenie funkcji seksualnych.

Większość chorób układu rozrodczego wiąże się z zaburzeniami krążenia limfy. Płyn ten odpływa ze wszystkich narządów układu trawiennego, w tym wątroby, śledziony, trzustki, żołądka i jelit, do przewodu piersiowego. Kiedy kamienie w wątrobie zakłócają procesy trawienia i przyswajania pokarmu, często dochodzi do silnej stagnacji limfy w przewodzie piersiowym. Oczywiste jest, że wpływa to na narządy rozrodcze: muszą również obniżyć swoje toksyny do „rynny” organizmu.

Pogorszenie odpływu limfy z okolic miednicy u kobiet może powodować stłumienie odporności, problemy z miesiączką, menopauzę, procesy zapalne w miednicy, zapalenie szyjki macicy, wszystkie choroby macicy, dystrofię pochwy wraz ze wzrostem tkanki włóknistej, torbieli i guzów jajnika, zniszczenie komórek, hormonalne niedobór, osłabienie pożądania seksualnego, bezpłodność i mutacje genetyczne komórek prowadzące do rozwoju raka. Często niedrożność przewodu piersiowego powoduje również przekrwienie limfy po lewej stronie klatki piersiowej. Toksyczne złogi mogą prowadzić do stanu zapalnego, a nawet obrzęku. Jeśli prawy przewód limfatyczny, przez który limfa przepływa z prawej strony klatki piersiowej, głowy, szyi i prawego ramienia, jest również zablokowany, toksyny powodują podobne problemy w tych częściach ciała.

Stałe ograniczenie odpływu limfy z okolicy miednicy u mężczyzn powoduje łagodne lub złośliwe powiększenie gruczołu krokowego, zapalenie jąder, prącia i cewki moczowej. Bardzo prawdopodobną konsekwencją tego może być impotencja. Nagromadzenie kamieni żółciowych w wątrobie, które jest bardzo częste wśród mężczyzn w średnim wieku mieszkających w bogatych krajach, jest jedną z głównych przyczyn stagnacji limfy w tej części ciała..

Choroby przenoszone drogą płciową występują, jeśli nawet przed infekcją mikrobiologiczną występuje wysoki poziom toksyczności w obszarze miednicy związany z zablokowaniem naczyń limfatycznych. Niezdolność układu limfatycznego do walki z patogenami staje się główną przyczyną większości zaburzeń rozrodczych i seksualnych.

Po usunięciu wszystkich kamieni z wątroby i powrocie do zdrowej diety i stylu życia można przywrócić normalne funkcjonowanie układu limfatycznego. Narządy rozrodcze otrzymają więcej składników odżywczych i staną się bardziej odporne na choroby. Zakażenia ustąpią, torbiele, tkanki włókniste i guzy rozpadną się, funkcje seksualne odzyskają się.

Choroby skórne

Prawie wszystkie choroby skóry, takie jak egzema, myszy i łuszczyca, mają jedną wspólną cechę: kamienie wątroby. Prawie każda osoba z chorobami skóry cierpi również na zaburzenia jelitowe i wysoki poziom toksyczności krwi. Wszystko to jest spowodowane przez kamienie i szkodliwe działanie, jakie wywierają na ciało jako całość. Kamienie przyczyniają się do wielu problemów w całym ciele - w szczególności w układzie pokarmowym, naczyniowym i moczowym. Próbując usunąć lub zneutralizować coś, z czym nie mogły sobie poradzić inne narządy (jelita, nerki, płuca, wątroba i układ limfatyczny), skóra puchnie krwią i przelewa się toksycznymi żużlami. Będąc największym narządem wydalania, nawet ona nie jest w stanie poradzić sobie z takim napływem kwaśnych odpadów. Substancje toksyczne są najpierw osadzane w tkance łącznej pod skórą właściwą. Kiedy ten „cmentarz” się przelewa, skóra zaczyna tracić swoje właściwości.

Nadmierne ilości toksycznych substancji, szczątków komórek, drobnoustrojów różnego pochodzenia i antygenów, które dostają się do krwioobiegu z niedostatecznie strawionego pokarmu, blokują naczynia limfatyczne i powodują stagnację limfy w różnych warstwach skóry. Toksyny i gnijące białko ze zniszczonych komórek przyciągają hordy mikroorganizmów i stają się źródłem ciągłego podrażnienia i zapalenia skóry. Komórki skóry zaczynają cierpieć z powodu niedożywienia, co znacznie skraca ich żywotność (komórki są całkowicie aktualizowane w ciągu miesiąca). Może również prowadzić do znacznego uszkodzenia nerwów skóry..

Jeśli gruczoły łojowe wydzielają swój sekret, sebum, w mieszku włosowym nie otrzymują wystarczającego odżywienia, prowadzi to do upośledzenia wzrostu włosów, w szczególności do ich wzrostu. Kiedy pojawia się niedobór melaniny, włosy stają się szare. Niewystarczające wydzielanie sebum zmienia strukturę włosów - stają się suche, łamliwe i nieatrakcyjne. Sebum działa również jako środek bakteriobójczy i przeciwgrzybiczy, który chroni organizm przed inwazją drobnoustrojów. Ponadto zapobiega wysuszeniu skóry, szczególnie na słońcu i podczas upałów..

Genetyczne predyspozycje do łysienia lub innych chorób skóry, wbrew powszechnemu przekonaniu, nie są głównym powodem ich rozwoju. Zdrowie skóry i normalny wzrost włosów, szczególnie u kobiet, są przywracane, gdy wątroba jest oczyszczana ze wszystkich kamieni żółciowych, a okrężnica, nerka i pęcherz są utrzymywane w czystości..

Wniosek

Kamienie żółciowe są jedną z głównych przyczyn różnych chorób. Zakłócają pracę najbardziej uniwersalnego i najważniejszego narządu - wątroby. Nikt nie opracował sztucznej wątroby - jest to tak złożony mechanizm. Pod tym względem ustępuje tylko mózgowi. Wątroba kontroluje najbardziej złożone procesy trawienia i metabolizmu, wpływając w ten sposób na życie i normalne funkcjonowanie wszystkich komórek organizmu. Jeśli bariery uniemożliwiające prawidłowe wykonywanie czynności przez wątrobę zostaną usunięte, przywrócona zostanie stabilna równowaga w ciele i jego zdrowie.