Przyczyny, patogeneza, klasyfikacja, objawy i leczenie ABP

Alkoholowa choroba wątroby (ABP) to choroba, która rozwija się na tle długotrwałego nadużywania napojów zawierających alkohol. Dotyczy to osób cierpiących na przewlekły alkoholizm przez 10 lat lub dłużej.

ABP występuje w postaci alkoholowego zapalenia wątroby, zwyrodnienia tłuszczowego lub marskości wątroby. Procesy patogenne w dotkniętym narządzie powodują rozwój powikłań, które mogą powodować śmierć.

Czego się dowiem? Treść artykułu.

Powody (etiologia)

Patologia rozwija się wraz z codziennym stosowaniem etanolu (80 gramów - dawka dla mężczyzn, 20 gramów - dla kobiet). Częstotliwość i intensywność obrzęków wpływa na szybkość progresji ABP. Przebieg choroby pogarsza:

  • nieprawidłowości genetyczne, zmniejszona strawność alkoholu;
  • problemy metaboliczne;
  • niedobór witamin, brak w codziennej diecie witamin niezbędnych do pełnego funkcjonowania układu odpornościowego;
  • przewlekła choroba wątroby.

Patologia rozwija się u 90% osób, które regularnie piją alkohol.

Kobiety są bardziej podatne na tę chorobę niż mężczyźni. Wynika to z niskiej odporności komórek żeńskiej wątroby na alkohol. Rozwój ABP przyczynia się do palenia. Patologia jest powszechna wśród osób z nadwagą i zaburzeniami hormonalnymi..

Choroba charakteryzuje się wysokim prawdopodobieństwem wystąpienia powikłań. Etanol ma niszczący wpływ na nerki, serce i żołądek. Całe ciało pacjenta jest wciągane w procesy chorobotwórcze. Mogą wystąpić zaburzenia psychiczne.

Patogeneza

Gdy alkohol dostaje się do organizmu, wytwarzana jest dehydrogenazy alkoholowe i dehydrogenazy octanowej. Rozpadowi alkoholu towarzyszy uwalnianie toksycznych substancji, które niekorzystnie wpływają na wątrobę i prowadzą do stopniowej zmiany jej struktury.

Metabolizm tłuszczów jest zaburzony. W komórkach wątroby tworzą się złogi tłuszczowe. Szybkość produkcji enzymów biorących udział w absorpcji alkoholu jest zmniejszona. Patogeneza ABP obejmuje upośledzony metabolizm białek, rozwój nieprawidłowości autoimmunologicznych.

Picie alkoholu o wysokiej zawartości alkoholu przyspiesza wzrost tkanki tłuszczowej. Ale napoje o niskiej zawartości alkoholu mają niszczący wpływ na wątrobę i inne narządy.

Etapy alkoholowej choroby wątroby

Klasyfikacja UPS

Kod choroby ICD 10: K70. Przyjęta klasyfikacja ABP dzieli patologię na kilka typów, które różnią się stopniem nasilenia:

  • Stłuszczenie.
    Naruszenie metabolizmu tłuszczów w wątrobie, pojawienie się nagromadzenia tłuszczu w komórkach narządu.
  • Zwłóknienie alkoholowe.
    Patologiczna proliferacja tkanki łącznej pod wpływem alkoholu.
  • Alkoholowe zapalenie wątroby.
    Śmierć hepatocytów, toksyczne zatrucie organizmu, procesy zapalne.
  • Marskość wątroby.
    Poważne zniszczenie tkanek, blizny na narządzie.
  • Niewydolność wątroby.
    Zaburzenia i zaburzenia czynności wątroby spowodowane długotrwałym nadużywaniem alkoholu.
Marskość wątroby jest poważnym powikłaniem alkoholowej choroby wątroby

Każdy typ ABP ma swoją własną symptomatologię. We wczesnych stadiach choroba może przebiegać bezobjawowo. Diagnoza polega na biopsji, badaniu krwi, USG wątroby, MRI. W leczenie bierze udział hepatolog. Dodatkowo może być wymagane badanie hormonalne..

Objawy alkoholowej choroby wątroby

Na wczesnym etapie rozpoczyna się degeneracja tłuszczów. Wyraźne objawy nie występują. Wielu pacjentów skarży się na zmniejszenie apetytu i pojawienie się bólu po prawej stronie. Czasami obserwuje się żółtaczkę.

Chroniczna postać przebiega z okresami zaostrzeń i remisji. Ból, zaburzenia czynności przewodu pokarmowego, żółtaczka. Po objawach tymczasowo znikają. W postaci przewlekłej całkowite wyleczenie nie jest możliwe, ale przestrzeganie terapii wydłuży czas remisji.

Prowadzenie ABP prowadzi do rozwoju marskości wątroby. Pająki tworzą się na ciele; wzdęcia pojawiają się w pępku. Dłonie stają się czerwonawe, paliczki gęstnieją. Rozpoczynają się zaburzenia hormonalne.

Możliwe nagromadzenie płynu w jamie brzusznej. U pacjentów dochodzi do zmiany osobowości, obserwuje się zaburzenia psychiczne. Wymagana natychmiastowa hospitalizacja.

Leczenie ABP

W leczeniu ABP konieczne jest całkowite odrzucenie spożywania napojów alkoholowych. Na początkowym etapie stłuszczeniowej choroby wątroby abstynencja od alkoholu może całkowicie wyleczyć pacjenta.

Ważne jest przestrzeganie ścisłej diety, gdy masz ABP.

Ponadto pacjentom przepisuje się dietę. Dieta obejmuje wysokokaloryczne potrawy z wysoką zawartością witamin. Zalecane spożycie biologicznie aktywnych dodatków, kompleksów witaminowych i mineralnych. Produkty, które zwiększają obciążenie ciała, są wykluczone z menu.

Procedury terapeutyczne są przeprowadzane w szpitalu. Pacjent otrzymuje kroplomierze z pirydoksyną, roztworami glukozy. Obowiązkowe przyjmowanie hepatoprotektorów, przywracanie uszkodzonego narządu.

Pacjentom cierpiącym na ostre zapalenie wątroby przepisuje się kortykosteroidy. W ciężkich postaciach patologii możliwa jest operacja i przeszczep organów.

Fizjoterapia i masaż mają korzystny wpływ. Leki są również przepisywane w celu utrzymania stanu psychicznego pacjentów. Celem terapii jest wyeliminowanie skutków toksycznego zatrucia wątroby i przywrócenie funkcji narządów.

Czy można całkowicie wyleczyć alkoholową chorobę wątroby??

Całkowite odzyskanie z ABP jest możliwe na początkowych etapach. Głównym warunkiem skutecznego leczenia jest odrzucenie alkoholu. Pacjent musi przestrzegać ustalonej diety, ćwiczyć, regularnie odwiedzać lekarza.

Ponieważ alkohol ma niszczący wpływ na serce, żołądek i inne narządy, konieczne jest pełne badanie lekarskie. Nie można wyzdrowieć z ABP, jeśli kontynuujesz przyjmowanie alkoholu. Leki w połączeniu z etanolem tylko pogorszą przebieg choroby..

Powikłania

Z powodu braku wyraźnych objawów pacjenci często rozpoczynają leczenie w późniejszych stadiach stłuszczeniowej choroby wątroby. Rozwój powikłań występuje na tle samoleczenia, długotrwałego ignorowania objawów. Stosowanie alternatywnych metod leczenia bez interwencji medycznej jest niepożądane. Patologię pogarsza nieprzestrzeganie przepisanej terapii i dalsze spożywanie napojów zawierających alkohol.

Wiele powikłań jest śmiertelnych. Pacjenci rozwijają się:

  • zaburzenia patologiczne w pracy żołądka i nerek;
  • zapalenie otrzewnej;
  • choroby onkologiczne wątroby;
  • krwotok wewnętrzny;
  • wodobrzusze;
  • zespół wątrobowo-płucny.

Pacjenci z przewlekłym alkoholizmem wstydzą się szukać pomocy medycznej z powodu problemów psychicznych. Ale wczesne leczenie i uczciwa rozmowa z lekarzem na temat przyjmowanych dawek alkoholu może chronić pacjenta przed nieodwracalnymi zmianami w ciele.

Prognoza i zapobieganie

Korzystne rokowanie dla pacjentów, którzy rozpoczynają terapię na czas i nie piją alkoholu. Diety i regularne ćwiczenia mogą w pełni przywrócić zdrowie.

W przypadku marskości rokowanie jest złe. Pacjenci mają żywotność 5 lat, ale jeśli przestrzegane są instrukcje medyczne, możliwe jest życie do 10 lat. Przeszczep dotkniętego narządu również przyczynia się do przedłużenia życia..

Pozbycie się choroby jest niemożliwe bez porzucenia złych nawyków. Osoby z ABP, które odmawiają redukcji etanolu, są podatne na poważne komplikacje. W przypadku marskości wątroby spożycie alkoholu przyspiesza śmierć i skraca przewidywaną długość życia do 1 roku.

Środki zapobiegawcze to spożywanie alkoholu w minimalnych dawkach, zdrowa dieta i regularne wizyty u lekarza. Osoba wyleczona z alkoholizmu musi bezwzględnie powstrzymywać się od etanolu i zażywać leki wzmacniające.

ABP jest poważną chorobą, która wymaga odpowiedzialnego leczenia i długotrwałej terapii. Dbanie o zdrowie i rezygnacja z uzależnienia uratuje życie pacjenta i pomoże przywrócić uszkodzoną wątrobę.

Pierwsze oznaki i leczenie alkoholowego (toksycznego) zapalenia wątroby

Czy mogę pić alkohol na zapalenie wątroby typu C.?

Klasyfikacja marskości wątroby: rodzaje i stadia

Czy może wystąpić marskość wątroby od piwa: przyczyny, objawy i leczenie alkoholowej marskości wątroby

Zwłóknienie wątroby stopnia 4: co to jest? Oczekiwana długość życia i rokowanie w przypadku wirusowego zapalenia wątroby typu C.

Bezalkoholowe stłuszczeniowe zapalenie wątroby i alkoholowa choroba wątroby

Niejednorodna grupa zmian patologicznych w wątrobie, charakteryzująca się infiltracją zapalną na tle zwyrodnienia tłuszczowego hepatocytów u osób, które nie piją alkoholu w dawkach hepatotoksycznych. Etiologia i patogeneza bezalkoholowego stłuszczeniowego zapalenia wątroby.

Podobne dokumenty

Etiologia bakteryjna i patogeneza ropnia wątroby, objawy kliniczne choroby i diagnoza. Epidemiologia i patomorfologia echinokokozy wątroby i metody jej zapobiegania. Występowanie pierwotnego raka wątroby i przebieg choroby.

Streszczenie, dodano 09.11.2010

Etiologia i patogeneza marskości wątroby. Jego objawy kliniczne, powikłania, zasady diagnozowania i leczenia. Alkoholizacja jako czynnik ryzyka rozwoju choroby. Rola pielęgniarki w zapobieganiu spożywaniu alkoholu. Pielęgniarska opieka nad pacjentem.

praca dyplomowa, dodano 08.03.2015

Wątroby to choroby wątroby charakteryzujące się zwyrodnieniem i martwicą hepatocytów. Ostre i przewlekłe nabyte wątroby: etiologia, patogeneza, anatomia patologiczna. Objawy morfologiczne w ostrym i alkoholowym zapaleniu wątroby, marskość wątroby.

prezentacja dodana 04.04.2016

Przyczyny przewlekłego postępującego procesu w wątrobie. Główne czynniki, patogeneza marskości wątroby. Objawy kliniczne choroby i cechy możliwych powikłań. Diagnoza marskości wątroby, jej leczenie i metody zapobiegania.

Dodano prezentację 28.09.2014

Pojęcie i główne przyczyny dystrofii wątrobowo-mózgowej jako choroby dziedzicznej z recesywnym rodzajem dziedziczenia, charakteryzującym się połączonym uszkodzeniem wątroby i mózgu. Formy choroby, jej etiologia i patogeneza, leczenie.

Streszczenie, dodano 1/16/2014

Tłuszczowa degeneracja narządów. Tłuszczowe zwyrodnienie mięśnia sercowego, wątroby i nerek. Naruszenie metabolizmu lipidów. Autosomalne dziedziczenie recesywne. Choroba Nimanna-Peak, lipogranulomatoza Farbera, choroba Woolmana, polidystrofia Pseudogurla, choroba Crabbego.

prezentacja, dodano 05.29.2014

Opis wątroby - największy narząd wewnętrzny i gruczoł w ludzkim ciele. Jej życie funkcjonuje. Choroby, na które jest narażona, pojawienie się zmian, które ją spotkały. Główne objawy występujące u pacjentów. Schematy leczenia chorób wątroby.

prezentacja, dodano 05/20/2015

Przewlekła postępująca choroba ludzkiej wątroby. Znaczący spadek liczby funkcjonujących hepatocytów, restrukturyzacja struktury miąższu i układu naczyniowego wątroby, a następnie rozwój niewydolności wątroby i nadciśnienia wrotnego.

Dodano prezentację 28.05.2014

Lecznicza charakterystyka marskości wątroby jako poważnej choroby, której towarzyszy nieodwracalne zastąpienie miąższowej tkanki wątroby włóknistą tkanką łączną. Epidemiologia, etiologia, patogeneza, cechy kliniczne, powikłania i diagnoza marskości wątroby.

prezentacja dodana 04/06/2011

3 grupy chorób wątroby. Zaburzenia metaboliczne w hepatocytach oraz rozwój zmian dystroficznych i martwicy w nich. Toksyczna dystrofia wątroby. Masywna martwica hepatocytów. Zmiany w narządach wewnętrznych w ostrej hepatozie. Etap niepełnej regeneracji.

Alkoholowa choroba wątroby i bezalkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby - podobieństwa i różnice

Znana jest powszechna patogeneza alkoholowej choroby wątroby (ABP) i bezalkoholowej stłuszczeniowej choroby wątroby (NLPZ). Niezbędnym ogniwem w leczeniu patologii wątroby pochodzenia toksycznego i metabolicznego są niezbędne fosfolipidy. Udowodniono, że lek Essentiale

Powszechnie wiadomo, że istnieje ogólna patogeneza alkoholowej choroby wątroby (ALD) i bezalkoholowej stłuszczeniowej choroby wątroby (NAFLD). Niezbędne fosfolipidy są integralnym łańcuchem terapii toksycznej i metabolicznej patologii genez. Udowodniono, że leki Essenciale Forte N są skuteczne w leczeniu ALD i NAFLD.

Alkoholowa choroba wątroby (ABP) to różnorodne morfologiczne formy uszkodzenia wątroby, które występują przy zastosowaniu hepatotoksycznych dawek alkoholu i wynikających z tego objawów klinicznych. Istnieją trzy główne formy ABP - zwyrodnienie tłuszczowe, alkoholowe zapalenie wątroby i marskość wątroby.

Częstość występowania ABP można ocenić na podstawie danych statystycznych, które odzwierciedlają wielkość średniego rocznego spożycia alkoholu na mieszkańca i rozmiar konsekwencji medycznych. Eksperci uważają, że 13,5 miliona ludzi w Rosji choruje na alkoholizm, psychozy alkoholowe i inne poważne choroby wywołane efektami zatrucia alkoholem. Pije alkohol w niebezpiecznych dawkach dla zdrowia 1/3 mężczyzn w wieku produkcyjnym [1].

Wiadomo, że w Rosji wysoki poziom spożycia alkoholu na mieszkańca łączy się z pozytywnym nastawieniem do alkoholu, tradycjami, „północnym rodzajem spożycia” (mocne napoje, duże dawki) i niską jakością alkoholu. Alkoholizacja ludności w Federacji Rosyjskiej jest trudnym problemem społecznym i medycznym [2, 3].

Tak więc wśród hospitalizowanych w wieku 20–59 lat przewlekłe zatrucie alkoholowe wykryto u 27,0–46,6% [2, 4]. Wśród pacjentów hospitalizowanych z powodu chorób wątroby i przewodu pokarmowego liczba osób z HAI jest znacznie wyższa.

Jak widać z tabeli, stwierdzono bezpośrednią zależność charakteru uszkodzenia wątroby od dawki spożywanego codziennie alkoholu [5]. Należy zauważyć, że rodzaj napoju nie ma znaczenia, ważna jest ilość alkoholu [5, 6].

Problem patologii wątroby spowodowanej alkoholem dotyczy zarówno Europy, jak i Ameryki Północnej. Dużo uwagi poświęcono temu problemowi na 47. dorocznym kongresie Europejskiego Stowarzyszenia Badań nad Wątrobą (EASL) (Barcelona, ​​kwiecień 2012 r.). W ramach kongresu dwudniowe studia podyplomowe poświęcone były alkoholowej chorobie wątroby [14].

Zauważono, że alkohol jest główną przyczyną patologii wątroby w Europie, podczas gdy odnotowano dominujący wzrost chorób wątroby pochodzenia alkoholowego w Europie Wschodniej, chociaż podobną dynamikę obserwuje się w krajach takich jak Wielka Brytania, Irlandia i Finlandia. Zaobserwowano wyraźną i bezpośrednią korelację między ilością spożywanego etanolu a śmiertelnością z powodu chorób wątroby w każdym kraju Unii Europejskiej.

Zwrócono również uwagę na związek między rodzajem konsumpcji a charakterem uszkodzenia wątroby. Bardzo negatywną ocenę otrzymano w przypadku takiego rodzaju zastosowania, jak „biesiada” (za dużo za szybko), to znaczy 5 lub więcej dawek dla mężczyzn w ciągu 2 godzin [7].

W Rosji rocznie około 14 tysięcy osób umiera na ABP, a udział alkoholizmu w całkowitej śmiertelności wynosi od 11,9 do 23,4% [1]. ABP wyróżnia się wysoką częstością występowania i uzależnieniem od ilości spożywanego alkoholu, rodzaju pijaństwa i czasu trwania alkoholizacji [8].

W ABP najczęstszym objawem uszkodzenia wątroby jest stłuszczeniowa choroba wątroby (LDP), patologia spowodowana zaburzeniem metabolizmu lipidów w hepatocytach, prowadząca do gromadzenia się tłuszczu w wątrobie. Co więcej, ilość tłuszczu, głównie trójglicerydów, stanowi ponad 5% suchej masy narządu [9, 10]. DFA jest również definiowane jako stłuszczenie wątroby, hepatostatoza, hepatoza tłuszczowa, stłuszczenie wątroby (stłuszczenie wątroby).

Badanie histologiczne pozwala zdiagnozować DFA z wykryciem hepatocytów, w których cytoplazmie występują wtrącenia tłuszczowe - duże kropelki lub małe kropelki. W przypadku FFA o dużych kroplach wielkość wakuoli tłuszczowych przekracza lub odpowiada średnicy jądra komórkowego. Zazwyczaj takie hepatocyty znajdują się w trzeciej i drugiej strefie [1, 9].

Pod względem stopnia infiltracji tłuszczu stłuszczenie wątroby dzieli się na nieznaczne, umiarkowane i wyraźne. Dokładniejsza gradacja: 1+ - mniej niż 25% hepatocytów zawiera tłuszcz, 2+ - 25-50% hepatocytów zawiera tłuszcz, 3+ - 50–75% i 4+ - 75% lub więcej hepatocytów. W przypadku stłuszczenia małych kropli w hepatocytach wykrywana jest duża liczba małych kropelek tłuszczu, rdzeń pozostaje w centrum. Uważa się, że nagromadzenie mikropęcherzyków wiąże się z dużym uszkodzeniem mitochondriów i bardziej aktywną syntezą lipidów [9].

W przypadku stłuszczenia wątroby anizokariozę często obserwuje się, gdy jądra hepatocytów w strefie okołośrodkowej mają różne kształty i rozmiary. Zatoki są zwykle rozszerzone, a neutrofile znajdują się w ich świetle. Podkreśla się, że RJP nie towarzyszy zapalna infiltracja dróg wrotnych [1, 11].

Początkowo IDA została zidentyfikowana i dokładnie zbadana u osób, które piły alkohol od dłuższego czasu i regularnie w dawkach hepatotoksycznych. Określono mechanizmy akumulacji lipidów w hepatocytach, wykazano, że mechanizmy te są ściśle powiązane i wynikają z metabolizmu alkoholu w organizmie.

Alkohol doustny utlenia się do aldehydu octowego z udziałem enzymu dehydrogenazy alkoholowej (ADH), 10–15% alkoholu utlenia się w błonie śluzowej żołądka, 80–85% w wątrobie, 5% jest wydalane w postaci niezmienionej z moczem. Acetaldehyd powstały w cytozolu jest bardzo toksyczny. Jego patogenne działanie zależy od ilości utworzonego aldehydu octowego, co wynika przede wszystkim z ilości otrzymanego alkoholu i szybkości jego utleniania. Szybkość utleniania etanolu jest bezpośrednio związana z aktywnością izoenzymów ADH dostępnych dla danej osoby. Ilość acetaldehydu obecnego w wątrobie zależy zarówno od szybkości jej powstawania, jak i tempa dalszego metabolizmu. Acetaldehyd z udziałem dehydrogenazy aldehydowej (AldDH) przekształca się w acetylo-CoA, następnie albo w octan, a następnie w metabolizm do dwutlenku węgla i wody lub, wchodząc w obieg kwasu cytrynowego, przekształca się w inne związki, w tym kwasy tłuszczowe. Skuteczność AldDH w dużej mierze zależy od przewagi izoformy enzymu o różnych aktywnościach [2].

Tak więc osobista, a jak się okazało, nawet etniczna odporność na alkohol, tj. Stopień jego toksyczności, jest w dużej mierze spowodowany połączonym efektem aktywności izoenzymów ADH i AldDH, tj. Połączonym efektem pierwszego i drugiego etapu metabolizmu etanolu. Ilość i czas trwania działania aldehydu octowego w dużej mierze determinuje formę patologii alkoholowej oraz szybkość postępu procesu patologicznego w wątrobie [2].

FDP nie jest zamrożoną strukturą. Zaprzestanie przyjmowania alkoholu bez narażenia na inne czynniki hepatotoksyczne prowadzi do całkowitej normalizacji morfologicznej hepatocytów.

Przy kontynuacji alkoholizacji kolejnym etapem postępującego alkoholowego uszkodzenia wątroby jest alkoholowe zapalenie wątroby, gdy mikroskopowe badanie wątroby ujawnia martwicę hepatocytów. Charakterystyczną cechą martwicy hepatocytów w obecności IDP jest tworzenie się małych ziarniniaków albo z samych makrofagów, albo częściej nacieki są mieszane. Ta opcja jest zdefiniowana jako „lipogranuloma”. Martwicę śródgałkową i lipogranulomy uważa się za pierwsze oznaki stłuszczeniowego zapalenia wątroby, a wzrost ich liczby i wzrostu jako wzrost aktywności i pogorszenie rokowania [1].

W przypadku alkoholowego zapalenia wątroby obserwuje się również dystrofię balonową hepatocytów. Uważa się, że dystrofia balonowa jest spowodowana zatrzymywaniem wody w hepatocytach i zaburzoną zdolnością funkcjonalną mikrotubul, w szczególności zdolnością do wydalania białek [9, 12, 13].

Zawsze zwraca się uwagę na ciała Mallory'ego (alkohol szklisty) na alkoholowe zapalenie wątroby. Ciała Mallory po zabarwieniu hematoksyliną i eozyną są fioletowo-czerwonymi wtrąceniami w cytoplazmie hepatocytów. Powstają one z nagromadzenia organelli, włókien pośrednich i składają się z białek cytokeratynowych. Wykrycie alkoholowego hialiny sugeruje zniszczenie hepatocytów [9, 12, 13].

W przypadku alkoholowego zapalenia wątroby w strefie III ujawnia się stwardniająca martwica szklista - maksymalne nagromadzenie kolagenu, którego włókna są perisinusoidalne i otaczają hepatocyty. Alkoholowe zapalenie wątroby jest uważane za prekursor alkoholowej marskości wątroby.

Patogeneza akumulacji trójglicerydów w wątrobie podczas zwyrodnienia tłuszczowego o dowolnej etiologii obejmuje następujące główne ogniwa [4]:

  • zwiększone spożycie wolnych kwasów tłuszczowych (FFA);
  • zwiększona synteza lipidów w mitochondriach hepatocytów;
  • spadek aktywności beta-oksydacji lipidów w mitochondriach hepatocytów;
  • spowalniając eliminację trójglicerydów (TG) z wątroby.

W genezie każdej postaci etiologicznej RJP dominuje niektóre z głównych mechanizmów. Alkohol w tkance wątroby jako rozpuszczalnik organiczny może uszkodzić błony komórkowe i mitochondria, ale wysokie i długotrwałe stężenie aldehydu octowego w tkance wątroby i związana z tym wysoka zawartość NADH w tkance wątroby są uważane za wiodący czynnik w rozwoju alkoholowego LDL. W tym przypadku lipoliza obwodowa zostaje zintensyfikowana, a pobieranie kwasów tłuszczowych przez wątrobę. Pod wpływem aldehydu octowego zwiększa się synteza TG w mitochondriach wątrobowych, maleje beta utlenianie kwasów tłuszczowych, a także tworzenie lipoprotein i ich wychodzenie z wątroby. Wzrost liczby i wielkości wtrąceń tłuszczu w hepatocytach prowadzi do śmiertelnego naruszenia metabolizmu komórki wątroby i jej śmierci, tj. Do steatonekrozy [1, 9, 10].

Steatonekroza w zatruciu alkoholem (AI) jest jednym z czynników wywołujących rozwój alkoholowego stłuszczeniowego zapalenia wątroby (ASH). Inne konsekwencje toksycznego działania aldehydu octowego są również zaangażowane w genezę ASH. Głównym ogniwem jest uruchomienie z udziałem peroksydacji lipidów (LP). Aktywacja LPO prowadzi do wzrostu zapotrzebowania na tlen w zraziku wątrobowym, rozwoju niedotlenienia, szczególnie w strefie środkowo-płatkowej, co prowadzi do dalszej martwicy hepatocytów. Obserwuje się również zubożenie glutationu. Ważne dla zrozumienia patogenezy jest wpływ wiązania aldehydu octowego do fosfolipidów, co prowadzi do zniszczenia błony komórkowej i błon mitochondrialnych. Acetaldehyd uwrażliwia komórki T, zwiększając produkcję prozapalnych cytokin, uszkadzając mikrotubule cytoszkieletu i zaburzając procesy naprawcze w jądrze hepatocytów.

Dystrofii tłuszczowej i balonowej towarzyszy wzrost objętości hepatocytów, wzrost ciśnienia wewnątrzkomórkowego. Acetaldehyd zwiększa ekspresję genów kolagenu, aktywuje komórki. A to, w połączeniu z zapalnymi konsekwencjami martwicy hepatocytów, jest podstawą do rozwoju zwłóknienia wątroby i marskości wątroby.

Można założyć, że na tle wyczerpania się ochrony przeciwutleniającej podczas przewlekłego zatrucia alkoholem (HAI), nadmiar alkoholu może służyć jako „nacisk” na „stres oksydacyjny”, szczególnie przy stosowaniu tłustych potraw.

W badaniu wątroby osób, które nie nadużywały alkoholu, w 1980 r. Ludwig J. i in. [15] znalazł obraz histologiczny identyczny z alkoholowym zapaleniem wątroby. Dynamika tego etiologicznego wariantu patologii wątroby, zwanego „bezalkoholową stłuszczeniową chorobą wątroby” (NAFLD), jest podobna do alkoholowej: LDP (bezalkoholowe stłuszczenie) - bezalkoholowe stłuszczeniowe zapalenie wątroby (NASH) - marskość wątroby. Kryteria diagnozy NAFLD są [16]:

  • dane biopsji nakłucia: zwyrodnienie tłuszczowe wątroby lub zmiany zapalne podobne do alkoholowego zapalenia wątroby;
  • brak alkoholu w dawkach hepatotoksycznych;
  • brak innej patologii wątroby.

Wskaźnik epidemiologiczny ABP / NAFLD wynosi 10–15: 1. Po biopsji punkcji z powodu rozproszonej patologii wątroby, NASH stwierdzono u 7–9% [17].

W 2007 r. W Rosji przeprowadzono program badań przesiewowych w celu zidentyfikowania rozpowszechnienia NAFLD i określenia czynników ryzyka rozwoju choroby. Program ten obejmował wszystkich pacjentów w wieku 18–80 lat, którzy przybyli do kliniki na leczenie bez względu na przyczynę leczenia (z oczywistymi objawami choroby wątroby lub bez objawów).

Podczas badania 30787 pacjentów w klinice NAFLD zaobserwowano u 26,1% pacjentów. W tej grupie stłuszczenie stwierdzono w 79,9%, NASH - w 17,1%, marskość wątroby - w 3% [18].

Tradycyjnie w patogenezie NAFLD bierze się pod uwagę dwa etapy - dwa „wstrząsy” (ryc.). Pierwszy jest spowodowany naruszeniem metabolizmu węglowodanów i lipidów. Jednocześnie odnotowano wysoką rolę insulinooporności w genezie NAFLD i NASH. Należy zauważyć, że NAFLD często towarzyszy zespołowi metabolicznemu (MS), w którym oporność na insulinę jest wiodącym ogniwem [19, 20].

Zgodnie z etapami patogenezy pierwotna i wtórna NAFLD są izolowane. W pierwotnym NAFLD, gdy czynnikami etiologicznymi są otyłość, wykrywa się cukrzycę typu 2 (DM), dysperlipidemię, wysoką zawartość TG, lipoprotein i FFA we krwi i wątrobie. Nagromadzenie FFA w wątrobie przyczynia się do wysokiego poziomu insuliny we krwi, hiperinsulinizm towarzyszący otyłości, cukrzyca typu 2 i SM jest czynnikiem patogenetycznym, ponieważ insulina stymuluje syntezę FFA, TG, a także zmniejsza beta-oksydację FFA i ewakuację lipidów z wątroby. Ta patogeneza odpowiada pierwotnemu wariantowi NAFLD..

Zakłada się, że „pierwszym impulsem” w podstawowej wersji NASH jest akumulacja FFA w hepatocytach. FFA są wysoce reaktywnym substratem do peroksydacji lipidów (LPO). Proces ten z powstawaniem aktywnych rodników prowadzi do uszkodzenia mitochondriów i błon komórkowych (ryc. 1).

Zrozumiano, że konieczne jest tylko nadmierne gromadzenie się FFA w wątrobie, ale niewystarczające do wystąpienia „stresu oksydacyjnego”. Sformułowano pojęcie „drugiego pchnięcia” prowadzącego do NASH. Cewki indukcyjne, dodatkowe czynniki „drugiego pchnięcia” uwzględniają działanie leków, niedobór przeciwutleniaczy w żywności, nierównowaga hormonalna. Wraz z „drugim pchnięciem” powstał przepis dotyczący wtórnej wersji NAFLD.

Wykaz chorób i sytuacji, w których powstają „wtórne” NAFLD i NASH, jest bardzo szeroki i obejmuje: zespół złego wchłaniania, szczególnie podczas operacji otyłości, intensywnej utraty wagi, przedłużonego, niezrównoważonego żywienia pozajelitowego, chorób kumulacyjnych [17].

Określono również leki, których spożyciu często towarzyszy rozwój NASH, takie jak amiodaron, glukokortykosteroidy, tetracyklina, NLPZ, metotreksat, syntetyczne estrogeny, tamoksyfen.

Wykazano, że tetracyklina zmniejsza szybkość utleniania beta FFA. Amiodaron hamuje proces beta-oksydacji i wspomaga tworzenie aktywnych rodników tlenowych, hamuje także lizosomalny metabolizm lipidów. Estrogeny zmniejszają utlenianie beta, wpływając na funkcję i strukturę mitochondriów [17].

W ten sposób śledzi się wspólne cechy patogenezy ABP i NAFLD, przede wszystkim aktywację peroksydacji lipidów, stres oksydacyjny, uszkodzenie fosfolipidów błon mitochondrialnych, upośledzenie systemowych i komórkowych połączeń metabolizmu lipidów, upośledzenie systemowych i komórkowych połączeń metabolizmu lipidów.

Możesz również założyć „krzyżowe” czynniki predysponujące do otyłości, insulinooporności, hiperlipidemii, trawienia jelit.

Patologii trawiennej prowadzącej do NASH towarzyszy spadek spożycia metioniny, choliny, biorącej udział w metabolizmie lipidów, oraz obniżenie poziomu przeciwutleniaczy..

W obrazie klinicznym AFLD istotną rolę odgrywają ogólnoustrojowe, wielonarządowe konsekwencje HAI. Ponadto konsekwencje HAI narządów, takie jak przewlekłe zapalenie trzustki z zewnątrzwydzielniczą niewydolnością, przewlekłe zanikowe zapalenie błony śluzowej żołądka, prowadzą do złego wchłaniania, które jest czynnikiem etiologicznym we wtórnym NAFLD. Alkoholowe zapalenie jelit, nadmierny wzrost bakterii w jelicie cienkim może powodować endotoksemię.

Ogólnym czynnikiem mogą być również zaburzenia odżywiania. Wiadomo, że jedna trzecia pacjentów z AFLD ma podwyższony wskaźnik masy ciała (BMI) [21]. Wyjaśnia to dodatkowe kalorie alkoholowe (1,0 g etanolu - 7 kcal), stymulacja produkcji kwasu przez alkohol, prowadząca do zwiększonego apetytu, przekąsek, niekontrolowanego spożycia pokarmu z nadmiarem tłuszczów zwierzęcych. Przy „głodnym” pijaństwie występuje niedobór białek, nienasyconych kwasów tłuszczowych, przeciwutleniaczy, witamin.

Kilka innych podobnych pozycji można zauważyć w analizie patogenezy ASFVD i NAFLD.

W przypadku HAI zaobserwowano zaburzenie metabolizmu lipidów, objawiające się wzrostem poziomu TG i cholesterolu we krwi. Prześledzono związek wzrostu „szczytowego” z nadmiarem alkoholu i zespołem odstawienia alkoholu (AAS) [21].

Badanie poziomu insuliny we krwi podczas alkoholizmu wykazało jego wzrost, stopień wzrostu był wyraźnie związany z charakterem zmiany: na przykład, jeśli w grupie kontrolnej poziom immunoreaktywnej insuliny na pusty żołądek wynosił 13,8 ± 1,2, to w przypadku RHD wynosił 24,85 ± 3 (p ≤ 0,05) i alkoholowym zapaleniem wątroby 44,8 ± 9,7 (p ≤ 0,05). Okazało się, że w przypadku choroby alkoholowej u osób o zwiększonej masie ciała BMI znacznie wzrosło. Badanie peptydu C potwierdziło obecność hiperinsulinizmu w ASD i ASH [22].

Jednym z obiecujących obszarów jest badanie natury odżywiania, otyłości i insulinooporności jako czynników predysponujących do manifestacji toksycznych właściwości etanolu.

Nadmierny ogólny rozwój tkanki tłuszczowej może przyczynić się do rozwoju i postępu ABP ze względu na wysoki poziom produkcji wolnych rodników, czynnika martwicy nowotworów alfa (TNF-alfa) i substancji profibrogennych (angiotensyna II, katecholaminy, neuropeptyd Y i leptyna).

Jednym z kryteriów diagnozy NASH jest: brak spożycia alkoholu w dawkach hepatotoksycznych, to znaczy identyfikacja NASH opiera się na określeniu dawki niehepatotoksycznej [15, 16, 23]. Idealne byłoby włączenie do kryteriów NASH pozycji „wykluczenie spożywania alkoholu”. Ale to niemożliwe.

Przy określaniu ilości spożywanego alkoholu należy wziąć pod uwagę, że pacjenci mają skłonność do zmniejszania dawki pijanego w dialogu z lekarzem.

Historia powinna wskazywać, że spożywana dawka jest większa niż planowana, że ​​istnieje ciągłe pragnienie picia i nie można przestać pić alkoholu nawet w nieodpowiednich sytuacjach. Na szczególną uwagę zasługują wady aktywności społecznej i zawodowej, zmiany tolerancji i zespół kaca..

W diagnostyce różnicowej z NAFLD należy zwrócić uwagę na: rozszerzenie naczyń nosowych, zastrzyk twardówki, rumień dłoni, a także powiększone ślinianki przyuszne, genomomastię, przykurcz Dupuytrena.

Markery obiektywne KhAI to wyniki badań laboratoryjnych:

  • zwiększona aktywność we krwi transpeptydazy gamma-glutamylowej (GGT);
  • wzrost poziomu IgA we krwi;
  • wzrost średniej objętości czerwonych krwinek;
  • zwiększona aktywność aminotransferazy asparaginianowej (AST) we krwi, przekraczająca aktywność aminotransferazy alaninowej (ALT);
  • podwyższony poziom transferyny we krwi.

Głównym rezultatem, który pozwala na badanie fizykalne w celu zobiektywizowania założenia patologii wątroby, jest wykrycie powiększenia wątroby i znacznie rzadziej śledziony. W praktyce hepatomegalia jest zwykle wykrywana w następujących sytuacjach: identyfikacja „czynników ryzyka” AHLD i NAFLD, ze skargami i wywiadem sugerującymi patologię wątroby, w „patologicznych” badaniach biochemicznych, hepatatomegalia jest często wykrywana przypadkowo - za pomocą ultradźwięków.

W przypadku NAFLD i ALF pacjenci częściej skarżą się z powodu współistniejącej patologii, ponieważ same NAFLD i AFLD nie mają specyficznych objawów klinicznych. Należy zauważyć, że w grupach pacjentów z NASH i ASH występuje różnica w podanych skargach i danych klinicznych. Pacjenci z ASH rzadziej odczuwają ból w prawym podżebrzu (lub narzekają na nie mniej). Wiadomo, że pacjenci z patologią związaną z alkoholem wyróżniają się tą cechą: ich bóle są mniej wyraźne, jest to działanie przeciwbólowe, przeciwdepresyjne, euforyczne działanie alkoholu i konsekwencja polineuropatii trzewnej wywołanej alkoholem. Dolegliwości asteniczne występują częściej u osób z popiołem..

W przypadku AFLD mogą wystąpić dolegliwości związane z „syndromem weekendowym”, gdy w poniedziałek (po wypiciu alkoholu w piątek i sobotę) występuje zespół asteniczny oraz zespoły niestrawności żołądka i jelit. W przypadku NAFLD pacjenci zgłaszają dolegliwości, najczęściej spowodowane dyskinezą pęcherzyka żółciowego, i dolegliwości charakterystyczne dla czynnościowej niestrawności żołądka, zarówno jako zespół bólu w nadbrzuszu, jak i zespół stresu poposiłkowego.

W przypadku ASH częściej obserwuje się objawy niestrawności jelitowej. W przypadku NASH częściej zauważano oznaki „zaangażowania” pęcherzyka żółciowego. Laboratoryjne wskaźniki cytolizy w NASH odzwierciedlają nasilenie aktywności zapalenia wątroby. „Punktem” w diagnozie jest biopsja wątroby przez nakłucie. Pozwala określić etiologię, stopień aktywności, nasilenie zwłóknienia, zweryfikować marskość wątroby, ocenić skuteczność leczenia.

Należy pamiętać, że biopsja wątroby jest inwazyjną interwencją z możliwym rozwojem powikłań od niewielkich (około 30% pacjentów odczuwa ból) do poważniejszych (w tym śmiertelność w około 0,03% przypadków). Ponadto ból w miejscu nakłucia i skutki uboczne znieczulenia zmuszają nawet 1/3 pacjentów do unikania biopsji, co prowadzi do opóźnienia decyzji o rozpoczęciu leczenia przeciwwirusowego i wydłużenia czasu hospitalizacji [40].

W związku z tym rośnie znaczenie nieinwazyjnych metod oceny stanu strukturalnego wątroby. Obowiązkowe jest badanie ultrasonograficzne (ultradźwięki). Obecnie ultradźwięki oprócz wielkości, struktury, charakteru miąższu, przy użyciu specjalnego sprzętu, pozwalają określić stopień infiltracji tłuszczów i zwłóknienia. Istnieją cztery główne ultradźwiękowe objawy stłuszczenia wątroby [16]:

  • dystalne tłumienie echa;
  • rozproszona hiperechoogeniczność miąższu wątroby („jasna wątroba”);
  • zwiększona echogeniczność wątroby w porównaniu z nerkami;
  • niewyraźny wzór naczyniowy.

Praktyka obejmuje metody nieinwazyjnej oceny stopnia zwłóknienia - elastografię, skale diagnostyczne.

Laboratoryjne wskaźniki cytolizy w ASH zależą od czasu, jaki upłynął od spożycia alkoholu, ale wyraźnie poziom GGT w ASH jest znacznie wyższy niż w NASH. To tłumaczy histologiczne objawy cholestazy kanałowej w strefie centrolobularnej.

Przebieg i rokowanie zarówno w przypadku NASH, jak i ASH w dużej mierze determinuje obecność wspólnych czynników progresji, takich jak: wysoka otyłość, hipertriglicerydemia, insulinooporność, wysoka aktywność enzymów krwi wątrobowej, starość, niedożywienie. Kombinacja czynników etiologicznych ABP i NAFLD jest zdefiniowana jako współistnienie [24]. Zakaz spożywania alkoholu jest uważany za obowiązkowy w leczeniu NAFLD.

Zauważono, że w ciągu 10 lat postęp NASH wraz z rozwojem zwłóknienia i marskości wątroby występuje u 10% pacjentów [24]. Postęp ASH zależy od czasu trwania KhAI, ilości spożywanego alkoholu, rodzaju konsumpcji, charakteru diety. Prognozy dla ASH są znacznie gorsze, na przykład dla NASH, 10-letni wskaźnik przeżycia wynosi 59%, a dla ASH 15% [10].

Wspólne powiązania patogenezy pozwalają nam omawiać wspólne stanowiska w podejściach do leczenia ABP i NAFLD.

Ponieważ otyłość i insulinooporność są głównymi czynnikami w rozwoju NAFLD i NASH, głównym celem terapii nielekowej jest zmniejszenie kalorii w diecie głównie z powodu tłuszczów i węglowodanów oraz zwiększenie aktywności fizycznej. Utrata masy ciała jest zindywidualizowana. Ogólne zasady - powolna utrata masy ciała (1,5–2 kg na miesiąc), ostro ograniczają spożycie prostych węglowodanów, tłuszczów nasyconych. Dieta powinna zawierać wystarczającą ilość błonnika pokarmowego (30-40 g / dzień), zaleca się stosowanie otrębów pszennych, nasion lnu.

Wiadomo, że do 1/3 pacjentów przestrzega zaleceń dotyczących rzucania alkoholu. Leczenie alkoholowej choroby wątroby obejmuje: odmowę spożywania alkoholu, wzrost białka w diecie (1,0–1,5 g / kg), wzrost nienasyconych kwasów tłuszczowych, stosowanie niezbędnych fosfolipidów, stosowanie produktów ziołowych zawierających flawonoidy, preparaty kwasu ursodeoksycholowego, ademetioninę kolchicyna.

Odrzucanie alkoholu jest ważnym czynnikiem leczenia. Uważa się, że 1/3 zmniejsza dawkę alkoholu, a 1/3 jest nadal spożywana w zwykłej objętości. Z reguły ludzie o niskiej tolerancji, bez zespołu kaca lub słabego kaca, ludzie podejrzani (kodują!) I osoby o wysokim statusie społecznym przestają pić..

Zastosowanie niezbędnych fosfolipidów na tle zmniejszenia dawki alkoholu, ale przy ciągłym podawaniu średnio 40 g etanolu dziennie, zmniejszyło tempo powstawania zwłóknienia u pacjentów w porównaniu z pacjentami otrzymującymi placebo [25].

W przypadku ASH i NASH występują wspólne czynniki wpływające na stłuszczenie wątroby. Jest to przede wszystkim niezrównoważona dieta. Około jedna trzecia osób nadużywających alkoholu ma nadwagę, co wynika przede wszystkim ze wzrostu apetytu podczas stymulowania produkcji kwasu przez alkohol, zmniejszenia kontroli diety i wysokiej wartości energetycznej alkoholu (1 g etanolu = 7 kcal). Inną kategorią grupy „głodnego picia” jest brak masy ciała i dieta bez białka i witamin.

Aby osiągnąć utratę masy ciała, stosuje się inhibitory lipazy trzustkowej i żołądkowej, środki zwiększające uczucie sytości, zwiększające wrażliwość na insulinę.

Należy zachować szczególną ostrożność przy wyznaczaniu leków mających na celu wyeliminowanie hipertriglicerydemii i dyslipidemii. Ważne jest stosowanie leków o działaniu hepatoprotekcyjnym i przeciwutleniającym..

Niezbędne fosfolipidy, kwas alfa-liponowy, ademetionina, flawonoidy, kwas ursodeoksycholowy, witamina E, witamina C są stosowane w terapii NAFLD..

Niezbędne fosfolipidy są najważniejszym, potwierdzonym patogenetycznie, sprawdzonym lekiem mającym na celu leczenie głównych szkodliwych połączeń..

Niezbędnymi fosfolipidami są fosfatydylocholina, która obejmuje wielonienasycone kwasy tłuszczowe, głównie linolowy (około 70%), a także linolenowy i oleinowy. Fosfatydylocholina zawierająca tak dużą ilość wielonienasyconych kwasów tłuszczowych jest również określana terminem „polietylofosfatydylocholina” (polenylofosfatydylocholina, PPC). Zdrowa osoba otrzymuje wielonienasycone kwasy tłuszczowe z pożywienia, głównie z olejów roślinnych. Do celów przemysłowych RRS jest pozyskiwany z soi w celu wytworzenia narkotyków. W skład RRS ma pierwszorzędne znaczenie i wynosi 50% 1,2-dilinoeleilofosfatydylocholiny (DLPC). Jest to substancja, która ma najwyższą biodostępność i działa jako składnik aktywny w lekach niezbędnych fosfolipidów [26].

Mechanizm ich działania jest wieloaspektowy i składa się z kilku głównych elementów, takich jak [27]:

  • działanie ochronne błony: utrzymanie normalnej płynności i naprawa błon hepatocytów poprzez przywrócenie ich składu fosfolipidów poprzez włączenie egzogennych cząsteczek fofolipidów do uszkodzonych błon komórkowych;
  • działanie przeciwutleniające: redukcja stresu oksydacyjnego poprzez zapobieganie utlenianiu lipidów w hepatocytach;
  • zahamowanie stanu zapalnego i zwłóknienie miąższu wątroby poprzez zmniejszenie syntezy prozapalnych cytokin (TNF-alfa i interleukiny IL-1-beta);
  • ochrona enzymów mitochondrialnych i myrosomalnych przed uszkodzeniem;
  • zwiększenie potencjału detoksykacyjnego, wydalniczego i metabolicznego hepatocytów;
  • działanie antyfibrotyczne: zapobieganie rozwojowi zwłóknienia i przyspieszanie jego odwrotnego rozwoju poprzez spowolnienie syntezy kolagenu, zwiększenie aktywności kolagenazy, a także hamowanie transformacji komórek gwiaździstych wątroby w miofibroblasty wytwarzające kolagen.

Uwzględniono również w mechanizmie efektu terapeutycznego niezbędnych fosfolipidów [31]:

  • intensyfikacja przywracania integralności błony hepatocytów z powodu zwiększonej syntezy endogennych fosfolipidów;
  • aktywacja enzymów błonowych;
  • zmniejszenie transformacji komórek Ito w komórkach podobnych do miofibrynoblastów;
  • zmniejszona aktywność apoptozy;
  • odwrotny rozwój RAP;
  • normalizacja ogólnoustrojowego metabolizmu lipidów.

Essentiale® Forte N przekonująco zajmuje wiodącą pozycję w grupie hepatoprotektorów. Lek jest szeroko stosowany z powodzeniem w wielu krajach od ponad 50 lat [28]. Skuteczność i bezpieczeństwo Essential® Forte N wykazano w wielu badaniach klinicznych, w tym, co ważne, w podwójnie ślepej próbie. Do tej pory producenci leków generycznych nie przeprowadzili podobnych badań [26]. Essentiale® Forte N jest najczęściej badanym lekiem wśród niezbędnych fosfolipidów.

Szerokie spektrum patogenetyczne działania terapeutycznego, wiarygodne pozytywne wyniki zastosowania klinicznego pozwoliły Essentiale® Fort N być wiodącym hepatoprotektorem w Rosji od ponad 30 lat.

Pozytywny wpływ na metabolizm błon komórkowych i mitochondriów, działanie przeciwutleniające oraz normalizujący wpływ na metabolizm lipidów były kluczem do udanego zastosowania Essentiale® Forte N w AHD i NAFLD, biorąc pod uwagę patogenezę „krzyżową” [29–32]. Ponadto udowodniono, że zawartość fosfatydylochodyny u pacjentów z NAFLD była znacznie zmniejszona w porównaniu ze zdrowymi [43].

W pracach poświęconych zastosowaniu Essentiale® Fort N do zwyrodnienia tłuszczowego wątroby pochodzenia alkoholowego i bezalkoholowego wykazano zmniejszenie hepatatomii i poprawę echograficznego obrazu wątroby [33, 34].

Randomizowane, podwójnie zaślepione, kontrolowane placebo badanie pacjentów z potwierdzoną histologicznie stłuszczeniową chorobą wątroby przeprowadzono u 30 pacjentów, podzielonych na dwie grupy po 15 osób. Pierwsza grupa otrzymała Essentiale® Forte N, druga otrzymała placebo. Czas trwania terapii wynosił 6 miesięcy. Zgodnie z wynikami badania stwierdzono znaczny spadek wielkości wątroby u pacjentów przyjmujących Essentialia Forte N, w przeciwieństwie do grupy pacjentów przyjmujących placebo [44].

Terapia Essentiale® Forte N w przypadku ASH i NASH doprowadziła do znacznego zmniejszenia aktywności ALT, AST, GGT, bilirubiny i, co bardzo ważne, do poprawy obrazu histologicznego, w tym zmniejszenia stanu zapalnego i braku progresji zwłóknienia w porównaniu z kontrolą [35, 36].

Skuteczność Essentialia Forte N w alkoholowym uszkodzeniu wątroby została udowodniona w wielu badaniach..

W podwójnie ślepym, kontrolowanym placebo badaniu pacjentów z ostrym alkoholowym zapaleniem wątroby, 53 pacjentów przyjmowało Essentiale® Fort N 12 kapsułek / dobę, 51 pacjentów otrzymywało placebo przez 2 lata. Podczas badania zauważalna była tendencja do zwiększania przeżycia w grupie badanej w porównaniu z placebo (odpowiednio 69% i 49%, p = 0,11) [42].

W innym podwójnie ślepym, kontrolowanym placebo badaniu wzięło udział 40 pacjentów z alkoholowym stłuszczeniem wątroby: 20 pacjentów przyjmowało Essentiale Forte N 2 kapsułki 3 razy dziennie przez 12 tygodni, 20 pacjentów przyjmowało placebo. W wyniku terapii u pacjentów z 1. grupy otrzymujących Essentiale® forte N nastąpił znaczący spadek aktywności ALT, AST, GGT i fosfatazy alkalicznej, bilirubiny [45].

Działanie hepatoprotekcyjne Essentiale® forte N było podstawą skutecznego stosowania leku w indukowanym lekami uszkodzeniu wątroby [37].

Udany wynik zaobserwowano, gdy NAFLD połączono z zespołem metabolicznym, w którym ryzyko powikłań sercowo-naczyniowych jest bardzo wysokie, szczególnie u kobiet w okresie menopauzy [38, 39].

Czas stosowania leku Essentiale® Forte N (kapsułki) nie ogranicza się do instrukcji [41]. Zalecany kurs Essentiale® Forte N polega na podawaniu dożylnie 5–10 ml (1–2 ampułek) przez 10–15 dni i jednoczesnym przyjmowaniu 2 kapsułek 3 razy dziennie z posiłkami, a następnie przyjmowaniu 2 kapsułek 3 razy / dzień przez 2-3 miesiące. Wskazane jest przeprowadzenie 2-3 kursów rocznie. Przy długotrwałym stosowaniu można osiągnąć istotne klinicznie wyniki. Przyjmowanie leku może trwać 6-12 miesięcy lub dłużej. Lek jest dobrze tolerowany.

Tak więc alkoholowa choroba wątroby i bezalkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby są chorobami, których patogeneza jest bardzo powszechna. To wyjaśnia fakt, że niezbędne fosfolipidy są integralną częścią terapii patologii wątroby o toksycznym i metabolicznym pochodzeniu, wśród których Essentiale® Forte N jest patogenetycznie potwierdzonym, bardzo skutecznym oryginalnym lekiem. Essentiale® Forte N jest lekiem, który okazał się skuteczny w różnych uszkodzeniach wątroby w wielu badaniach klinicznych i w codziennej praktyce. Pod wieloma względami, spełniając współczesne wymagania dotyczące hepatoprotektorów, Essentialia Forte N wypada korzystnie w porównaniu z ogromną większością innych hepatoprotektorów na rynku rosyjskim, co umożliwia rekomendowanie go jako hepatoprotektora z wyboru w leczeniu alkoholowej i bezalkoholowej stłuszczeniowej choroby wątroby.

Literatura

  1. Khomeriki S. G., Khomeriki N. M. Alkoholowa choroba wątroby: mechanizmy rozwoju, objawy morfologiczne, diagnostyka różnicowa i patogenetyczne podejścia do terapii // Consilium medicum. Gastroenterologia. 2012, 1, s. 1 27–34.
  2. Moiseev V.S. Problemy z diagnozowaniem i leczeniem patologii związanej z alkoholem / Wykłady dla praktyków. XI Rosyjski Kongres Narodowy „Człowiek i medycyna”. M., 2004. S. 370–381.
  3. Kostyukevich O. I. Alkoholowe uszkodzenie wątroby: badania społeczne, konsekwencje kliniczne i aspekty terapii patogenetycznej // rak piersi. 2007, 2, s. 1 62–67.
  4. Moiseev S.V. Klęska narządów wewnętrznych w chorobie alkoholowej // Doktor. 2004, s. 1 15–18.
  5. Chazanov A. I. Ważny problem naszych czasów - alkoholowa choroba wątroby // Ros. dziennik gastroenterologia i hepatologia. 2003, 2, s. 1 13–20.
  6. Gronback M., Jeksen M. K., Lohansen D. i in. Spożycie piwa, wina i spirytusu oraz ryzyko intensywnego picia i marskości alkoholowej // Biol. Res. 2004, vol. 37, nr 2, s. 1 195–200.
  7. Cortez-Pinto H. Rosnące obciążenie alkoholową chorobą wątroby w Europie. Program studiów podyplomowych. Alkoholowa choroba wątroby. EASL międzynarodowy kongres wątroby. 2012, s. 1 11–16.
  8. Machow V. M. Diagnoza i leczenie zależnej od alkoholu patologii układu pokarmowego. M., 2005.24 s.
  9. Sherlock Sh., Dooley J. Choroby wątroby i dróg żółciowych: ćwiczenia praktyczne. Za. z angielskiego pod redakcją Z. T. Aprosina, N. A. Mukhina. M.: Geotar-Med. 2002.885 s.
  10. Podymova S. D. Patogenetyczna rola niezbędnych fosfolipidów w leczeniu alkoholowej choroby wątroby // Consilium medicum: Extra-release. 2001, s. 1 3-5.
  11. Pavlov Ch., Zolotarevsky V. B, Ivashkin V. T. Struktura przewlekłych chorób wątroby według biopsji i badań morfologicznych jej tkanki // Russian Journal of Gastroenterology, Hepatology, Colopractology. 2007, 1, s. 1 90–95.
  12. Mayer K.-P. Zapalenie wątroby i skutki zapalenia wątroby: Per. z nim. M.: Geotar-Med. 2004.S. 720.
  13. Gerok V., Blum Kh. E. Choroby wątroby i układu żółciowego. M.: MEDpress-inform, 2009.199 s.
  14. Bataller L., Hadengue A., Zoulim F. Alkoholowe choroby wątroby. Studia podyplomowe EASL. Barselona. Hiszpania 18–19 kwietnia 2012 r. Link elektroniczny 13 lipca 2012 r.: http://www.easl.eu/_events/the-international-liver-congress/the-international-liver-congress-2012.
  15. Ludwig J., Viqgiano T.R, McGill D. B. Ob Bj Bezalkoholowe zapalenie wątroby: Doświadczenie Meyo Clinic z dotychczas nienazwaną chorobą // Meyo Clin Proc. 1980; 55: 434, 8.
  16. Polunina T.E., Mayev I.V. Bezalkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby: epidemiologia, patogeneza, diagnoza, leczenie // Consilium medicum. Gastroenterologia. 2012, 1, s. 1 35–40.
  17. Vovk E. I. Leczenie bezalkoholowej stłuszczeniowej choroby wątroby w praktyce terapeuty: Co? Gdzie? Kiedy? // Rak piersi. 2011, 11, s. 1 1038–1046.
  18. Drapkina O. M., Smirin V. I., Ivashkin V. T. Patogeneza, leczenie i epidemiologia NAFLD - co nowego? Epidemiologia NAFLD w Rosji // Rak piersi. 2011, 28, s. 1 1717–1721.
  19. Makolkin V.I. Zespół metaboliczny. M.: MIA, 2010.S. 142.
  20. Larter C. Z., Farrell G. C. Oporność na insulinę, adiponektyna, cytokiny w NASH: Który jest najlepszym celem do leczenia // J. Hepatol. 2006, 44, 253–261.
  21. Zacharchenko V.M. Zachowania żywieniowe, otyłość i alkohol. Zbiór materiałów na 1. Interdyscyplinarny Kongres Naukowy „Człowiek i alkohol-2007”. St. Petersburg: Renome, 2007; 44–52.
  22. Machow V.M., Gitel E.P., Ugryumova L.N. Ocena funkcji hormonalnej trzustki w przewlekłym alkoholizmie // Praca laboratoryjna. 1987, 1, s. 1 16–21.
  23. Ivashkin V.T., Shulpekova Yu.O. Bezalkoholowe stłuszczeniowe zapalenie wątroby // Choroby układu trawiennego. 2000, 2, s. 1 41–45.
  24. Spożycie Seitza H. K. Alcohla jako czynnik współistniejący w przypadku innych chorób wątroby. Program studiów podyplomowych. Alkoholowa choroba wątroby. EASL międzynarodowy kongres wątroby. 2012, s. 1 121–130.
  25. Shulpekova, Yu.O. Alkoholowa choroba wątroby: poleganie na niezwykłej pracy Charlesa S. Liebera // Rak piersi. 2010, 13, s. 1 815–818.
  26. Schumacher K. Dilinoleoilfosfatydyl-cholina - główny element Essential? // Consilium medicum. Gastroenterologia. 2010, 8, s. 1 3–7.
  27. Gundermann K. Najnowsze dane na temat mechanizmów działania i skuteczności klinicznej niezbędnych fosfolipidów // Klin. perspektywy gastroenterologii, hepatologii. 2002, 2, s. 1 28–31.
  28. Kurtz E. Niezbędne fosfolipidy w hepatologii - 50 lat eksperymentalnych i klinicznych eksperymentów // Gastroenter. 1991, vol. 29, supl. 2, s. 7–13.
  29. Bueverov A.O., Yeshau V.S., Mayevskaya M.V., Ivashkin V.T. Niezbędne fosfolipidy w kompleksowej terapii stłuszczeniowego zapalenia wątroby mieszanego pochodzenia // Klin. perspektywiczny. gastroenterol. i hepatol. 2008, nr 1, s. 1 17–22.
  30. Minushkin O. N. Doświadczenie w leczeniu chorób wątroby niezbędnymi fosfolipidami // Consilium medicum. Dodatkowe wydanie. 2001, s. 1 9–11.
  31. Podymova S. D. Patogenetyczna rola niezbędnych fosfolipidów w leczeniu alkoholowej choroby wątroby // Consilium medicum. Dodatkowe wydanie. 2001, s. 1 3-5.
  32. Kalinin A.V. Essential Forte N - doświadczenie w stosowaniu leku w alkoholowej chorobie wątroby // Consilium medicum. Dodatkowe wydanie. M., 2001.
  33. Knuchel F. // Med. Obrzęk. 1977, t. 30, s. 1 411–416.
  34. Hazuka V., Ronbal K. // Elin Jer. 1987, vol. 123, s. 1 369–375.
  35. Shuller-Perez A., Gonzales San Martin // Mel. Weet. 1985, vol. 36, s. 1 217–221.
  36. Panos M. Z. i in. // Eur Gastroenterology. 1990, vol. 2, s. 351–355.
  37. Baykova I.E., Nikitin I.G. Uszkodzenie wątroby wątroby // raka piersi. 2009, 1, s. 1 1–4.
  38. Drapkina O. M., Korneeva O. N. Bezalkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby i ryzyko sercowo-naczyniowe: wpływ kobiety // Farmateka. Gastroenterologia / hepatologia. 2010, 15, s. 1 1–5.
  39. Drapkina O. M., Korneeva O. N., Ivashkin V. T. Leczenie bezalkoholowego stłuszczeniowego zapalenia wątroby w zespole metabolicznym: koncentracja na niezbędnych fosfolipidach // Lekarz prowadzący. 2010, 2, s. 1 18–24..
  40. Velkov V.V. Nieinwazyjne biomarkery zwłóknienia. Do widzenia, biopsja? // Konsultacja kliniczna i laboratoryjna. 2009; 30: 34–44.
  41. Instrukcje do użytku medycznego Essentiale forte N. Reg. Numer: P N011496 / 01–220911.
  42. Panos M. Z. i in. // Eur Gastroenterology. 1990, vol. 2, s. 351–355.
  43. Shulpekova Yu.O. Patogenetyczne znaczenie lipidów w NAFLD // RZHGG. 2012: 1: 45–56.
  44. Gonciarz P., Besser P., Lelek E., Gunderman K. J., Johannes K. J. Essentiale Fatty Liver Diabete_Actualite Therapeutique, M.C.D. 1988; 17; 1: 61–65.
  45. Schuller Perez A. Kontrollierte Studie mit mehrfach ungesattigtem Phosphatidylcholin im Vergleich zu Placebo bei alkoholischer Lebersteatose // Die MedizinischeWelt. 1985; 36, s. 1 517–210.

V. M. Machow, doktor nauk medycznych, profesor

GBOU VPO Najpierw MGMU im. I. M. Sechenov z Ministerstwa Zdrowia i Rozwoju Społecznego Rosji, Moskwa